Celine Dion

Biografie

Canadese mainstreampopzangeres uit de Franstalige provincie Quebec. Céline Dion komt uit een muzikaal gezin van veertien kinderen. Reeds als vijfjarige doet ze haar eerste optreden voor publiek, waarbij haar materiaal bestaat uit Frans- Canadese traditionals. Een demo die ze op haar twaalfde opneemt, komt in handen van René Angélil, een bekende muziekentrepreneur in Quebec, die later een hypotheek op zijn huis neemt om Céline's debuutalbum te financieren. In '82 wint Dion de gouden medaille op het Yamaha Wereld Songfestival in Tokio en een jaar later is ze de eerste Canadese die in Frankrijk een gouden plaat krijgt omdat er van haar single D'Amour Ou D'Amitié meer dan 700 000 exemplaren verkocht worden. In '88 wint ze in Dublin, uitkomend voor Zwitserland, het Eurovisie Songfestival met het liedje Ne Partez Pas Sans Moi. Dion maakt ook Franstalige platen. Incognito, haar eerste album voor Cbs en de laatste in het Frans, wordt zelfs dubbel platina in Canada. Unison is haar eerste Engelstalige album. Céline is inmiddels 21 en laat zich begeleiden door bekende producers en songschrijvers als David Foster en Aldo Nova. De lijst met credits zal per album indrukwekkender worden, want Dion werkt met het neusje van de Amerikaanse AOR-zalm. Haar specialiteit is de gevoelige ballade, maar zelf vindt ze dat ze elk soort materiaal aankan. Unison bevat de Amerikaanse Adult Contemporary-hit en haar eerste succes in Nederland Where Does My Heart Beat Now? Het album wordt in Canada beloond met een Juno voor Album van het Jaar, terwijl Céline zelf Zangeres van het Jaar wordt. Haar eerste Amerikaanse Top 10-hit volgt daarna in de vorm van de titelsong van de Disney-tekenfilm Beauty And The Beast, een duet met Peabo Bryson dat een Grammy voor beste compositie wint. Het nummer is ook terug te vinden op Celine Dion, waarop vijf nummers zijn geschreven door Diane Warren, terwijl niemand minder dan Prince de compositie Watch This Tear aandraagt. De productie is verdeeld tussen zwaargewichten Walter Afanasieff (Mariah Carey, Michael Bolton) en Ric Wake (Mariah Carey, Taylor Dayne). Celine Dion wordt meervoudig platina. Haar volgende hit is een samen met Clive Griffin gezongen remake van de klassieker When I Fall In Love, dat niet alleen de soundtrack van de film Sleepless In Seattle verrijkt, maar ook terechtkomt op The Colour Of My Love. Een keur aan schrijvers (Warren, B.A. Robertson, Jennifer Rush) en producers (Afanasieff, Wake en Foster) staat garant voor mainstreampop van hoog niveau. Het album doet in Nederland in eerste instantie weinig, maar uiteindelijk zorgt de single Think Twice voor de definitieve grote doorbraak. Het nummer staat wekenlang op de eerste plaats van de hitparade. In '94 trouwt Dion met haar ontdekker en manager, de 26 jaar oudere René Angélil en verschijnt van haar de live-CD A L'Olympia. In maart '95 komt de zangeres met een Franstalige plaat D'Eux, die de geschiedenis in gaat als best verkochte Franstalige plaat ooit. Datzelfde jaar geeft zij een concert in het Congresgebouw in Den Haag. Voor Falling Into You wordt wederom een batterij topproducers aangetrokken: Jim Steinman (verantwoordelijk voor de mega-hit It's All Coming Back To Me Now), David Foster en Humberto Gatica. Jean Jacques Goldman is verantwoordelijk voor de nummers en daarnaast bestaat Falling Into You uit een aantal voorspelbare covers, zoals River Deep, Mountain High, Natural Woman en All By Myself. Het is vooral dankzij de fabelachtige zangprestaties van Dion dat de plaat overeind blijft. Wereldwijd regent het prijzen voor de zangeres (o.a. twee Grammy Awards en drie Canadese Juno Awards). Dion begint aan een intensieve wereldtournee die haar in de eerste helft van '97 driemaal in Ahoy en éénmaal in de Amsterdamse Arena brengt. Er is geen twijfel meer mogelijk: Celine Dion is de superster van dit moment. Lang hoeven de fans niet te wachten op 'nieuw' materiaal. Live A Paris is een registratie van een concert dat zij een jaar daarvoor gaf en bevat voornamelijk materiaal van D'Eux. Eind '97 volgt Falling Into You, opnieuw een verzorgd klinkend popalbum, waarvan de verkoop wordt aangetrokken door het duet Tell Him met Barabara Streisand. In '98 scoort Dion de hit van het jaar met de tranentrekker My Heart Will Go On uit het kassucces Titanic en lijkt haar populariteit geen grenzen te kennen. Ook met haar werklust is weinig mis. Zo werkt ze mee aan de afscheids-cd van Beatle-producer George Martin en aan het project Elmopalooza en zingt ze het duet I'm Your Angel met R. Kelly de hitparade in. Als haar man in de loop van '98 ernstig ziek blijkt te zijn kondigt ze aan het rustiger aan te gaan doen. Een reeds geboekte Europese tournee in juni '99 wil ze echter niet afzeggen. Zodoende staat ze op 14 juni toch in de Amsterdamse Arena, waar ze het juist daarvoor door de Backstreet Boys gevestigde record verbetert tot 65.000 bezoekers. Haar landgenoot Bryan Adams is te gast op The Grand Finale Of Celine Dion in de Molsom Centre in Montreal op 31 december '99. De millenniumwisseling gaat ook niet aan Dion onopgemerkt voorbij. Ze krijgt het predikaat 'beste verkopende Canadese artieste van de twintigste eeuw' toebedeeld. De teller staat inmiddels op 130 miljoen verkochte albums. Dion scoort diverse nominaties voor haar plaatwerk (o.a. voor haar postume duet met Frank Sinatra in All The Way). In de sabbatical years die volgen, komt er een aantal commercieel aantrekkelijke zoethoudertjes op de markt. Au Coeur Du Stade is de derde in Parijs opgenomen live-plaat. De opnamen dateren uit '99. All The Way-A Decade Of Song bevat hits en zeven nieuwe songs. Het terugblikalbum The Collector'S Series Vol. 1 biedt onder meer duetten met Andrea Bocelli en Barbra Streisand. In september '00 verwerft Dion zich een plek in de Walk Of Fame in Toronto in verband met haar grote verdiensten voor het Canadese culturele erfgoed. Dit nieuws weegt niet op tegen het bericht dat Dion en de genezen verklaarde Angélil in januari '01 vader en moeder van een zoon worden. Het kassucces A New Day Has Come markeert de terugkeer van Dion in de showbiz. Ze promoot het album niet door op tournee te gaan. Met haar team werkt ze aan iets groters, dat de Las Vegas-prestaties van Frank Sinatra en Elvis Presley in de schaduw stelt. Op 25 maart '03 geeft Dion het eerste van liefst zeshonderd optredens, af te werken in drie jaar, in het speciaal voor haar ontworpen Colosseum in het hotel Caesar's Palace in Las Vegas. De kosten van de zaal (capaciteit: 4100 bezoekers) bedragen 95 miljoen dollar. Op het prijskaartje van de productie prijkt 45 miljoen dollar, terwijl de zeshonderd shows samen 150 miljoen dollar kosten. Regisseur van het spektakel met acht muzikanten en vijftig dansers is de Belg Franco Dragone, bekend van Cirque du Soleil. Voor haar thuiswedstrijden in Vegas ontvangt Dion 100 miljoen dollar en de helft van de opbrengst van de kaartverkoop. 25 maart '03 is ook de dag waarop Dion haar parfumlijn introduceert en One Heart, een album met professionele Mor, presenteert. Aan het eind van hetzelfde jaar verschijnt het Franstalige album 1 Fille & 4 Types. Evenals het geval is bij D'Eux en Au Coeur Du Stade treedt Jean-Jaques Goldman ditmaal als artistiek leider op. Miracle is het audio-deel van het samenwerkingsverband van Dion met Anne Geddes. Deze fotografe verzorgt met een boek het visuele onderdeel. Het album heeft als ondertitel A Celebration Of Life en handelt over baby's en moederschap, een belangrijk thema voor de jonge moeder die Dion inmiddels is. Twee van de nummers van Miracle staan, marketing technisch zeer verstandig, ook op A New Day - Live In Las Vegas, dat middels dertien clevere adult oriented popliedjes een inkijkje geeft van Dions optreden in Las Vegas. Dion wisselt op een gevarieerde cd eigen hits als I'm Alive, My Heart Will Go On en I Drove All Night af met nummers (At Last, Fever en I Wish) die hun eeuwigheidswaarde reeds bewezen hebben. De bijgevoegde bonus Dvd One Year…One Heartgeeft niet de verwachte registratie van Dion's Las Vegas- spektakel, maar een fragmentarisch overzicht van onder meer studioactiviteiten en repetities.

Bron: OOR Popencyclopedie