Dennis Hopper

Biografie

Geboortedatum en -plaats: 17 mei 1936, Dodge City, Kansas, USA
Burgerlijke Staat Zijn huidige huwelijk, dat al tien jaar duurt, is zijn vijfde. Van de vier voorgaande duurde zijn huwelijk met Michelle Phillips (25 procent van The Mamas and the Papas) het kortst: acht dagen namelijk. Er zijn ongeveer vier Hoppertjes.
Dean Na een debuut in de cultwestern 'Johnny Guitar' en wat afleveringen van tv-series belandde Hopper in twee films met de legendarische James Dean: 'Rebel Without A Cause' (1955) en 'Giant' (1956). Hopper was een groot bewonderaar van Dean en raakte met 'm bevriend. Toen de jonge held op 24-jarige leeftijd overleed was Hopper zwaar aangeslagen. Hij werd een moeilijke jongen, die zich ook op de set lastig gedroeg. TIjdens de opnamen voor de western 'From Hell To Texas' ging het mis: Hopper verdomde het 85 takes lang om de regisseursaanwijzingen van Henry Hathaway op te volgen. Naderhand beloofde de regisseur (een veteraan, met invloed) Hopper dat hij ervoor zou zorgen dat de acteur nooit meer in Hollywood zou werken. Hopper belandde op een soort zwarte lijst en kreeg inderdaad jarenlang geen werk aangeboden in L.A.
New York Dan Maar? Hij moest wel. Hij ging er studeren bij Lee Strasberg en speelde in afleveringen van tv-series als 'Bonanza' en 'The Twilight Zone'. Pas in 1965 wilde Hollywood hem wel weer hebben. Hij vierde zijn comeback in 'The Sons Of Katie Elder', met onder meer John Wayne en Dean Martin. Erg interessante rollen lagen er echter nog niet meteen voor hem klaar.
Counter-Culture Samen met Peter Fonda en Terry Southern schreef Hopper een (voor een Oscar genomineerd) script over twee mannen die op hun motor stappen om "Amerika" te ontdekken. Nadat de drie met veel pijn en moeite zo'n 340.000 dollar bij elkaar hadden gescharreld (en nadat een piepjonge Jack Nicholson was vastgelegd voor wat een carrière-bepalende sleutelrol bleek te zijn) begonnen de opnamen voor 'Easy Rider', een film die enthousiast inspeelde op de vrijgevochten moraal van de jaren zestig. Hopper's regie (hij liet zijn acteurs improviseren) werd goed ontvangen, en de film bracht een slordige 60 miljoen dollar op. Dat succes inspireerde veel Hollywood-studio's ertoe om hun conservatisme overboord te gooien. Een verse generatie jonge regisseurs kreeg de kans om een heel nieuw soort projecten te maken. Mannen als Francis Ford Coppola, Martin Scorsese, Brian de Palma, en William Friedkin sponnen er garen bij.
Hopper Ook? Nee, niet echt. Nadat zijn 'Easy Rider'-opvolger 'The Last Movie' (1971) in allerlei opzichten op een mislukking was uitgelopen, ging het van kwaad tot erger met 'm. Hij raakte verslaafd aan alcohol en drugs. Op zijn dieptepunt snoof hij drie gram coke per dag en spoelde dat weg met dertig biertjes en flinke hoeveelheden baco. Hij was in deze tijd niet de betrouwbaarste, maar speelde wonder boven wonder nog wel in goede films, zoals 'The American Friend' (1977) en Coppola's magnifieke Vietnamtrip 'Apocalypse Now' (1979).
Fluweel In 1983 kickte Hopper af en begon hij aan een nieuwe levensfase. Sterke rollen in onder meer 'Rumble Fish' (1983) en 'River's Edge' (1986) waren nog maar het aanloopje naar de beste, engste en meest onvergetelijke creatie uit zijn rijke loopbaan: Frank Booth, de compleet geschifte en multi-verslaafde dorpscrimineel uit 'Blue Velvet' (1986) van David Lynch. Hopper las het script en belde Lynch met de woorden: "Je moet me Frank Booth laten spelen. Ik bén Frank Booth". De Academy, nooit te beroerd om zich schandalig te vergissen, gaf de acteur Hopper dat jaar zijn enige Oscar-nominatie; niet voor 'Blue Velvet', maar voor de onnozele sportfilm 'Hoosiers'.
Nadagen Hopper maakte na 1986 nog enorme hoeveelheden films, maar zo goed als in 'Blue Velvet' werd hij nooit meer. Soms was hij zelfs belachelijk slecht en laadde hij de verdenking op zich dat hij het allemaal alleen nog voor de poen deed. Sterk was wel zijn regie van de politie- versus bendefilm 'Colors' (1988), met Robert Duvall en Sean Penn, die -zelf ook een bad boy- Hopper als een soort mentor en vaderfiguur leek te hebben geadopteerd.
Fotograaf Hopper is een man van vele talenten; hij schijnt aardig te schilderen en te dichten, maar viel de laatste jaren vooral op als fotograaf. Het Stedelijk Museum in Amsterdam wijdde in 2001 een expositie aan zijn werk. Die tentoonstelling werd in de Nederlandse pers overigens neergesabeld. NRC sprak van "het absolute dieptepunt in de tentoonstellingsgeschiedenis van het Stedelijk Museum, en van de musea voor moderne kunst in Nederland überhaupt".
Zou Je Niet Denken Hoewel Hopper op grond van onder meer 'Easy Rider' wordt geassocieerd met de linkerzijde van het politieke spectrum, is hij al sinds de Reagan-jaren lid van de Republikeinse partij. Hij stemde voor zowel vader als zoon Bush.
Quote 'I should have been dead ten times over. I've thought about that a lot. I believe in miracles. It's an absolute miracle that I'm still around.' (Bron: © Preview)