Denzel Washington

Volledig interview

Vijftig wordt-ie dit jaar, maar Denzel Washington doet het bepaald niet rustiger aan. Volgend jaar gaat hij weer zelf een film regisseren, en ook staat er een hernieuwde samenwerking met Antoine Fuqua (Training Day) op het programma. Met maar liefst twee nieuwe films was hij aanwezig op het Festival van Venetië. En hoewel The Manchurian Candidate de titel was waar de meeste aandacht naar uit ging, was Washington maar wat trots op de controversiële Man on Fire.       

Mag ik zo onbeschaamd zijn om allereerst te zeggen dat ik nog nooit een beter ogende 50-jarige heb gezien? 

‘Dag mag, dankjewel. Maar het is niet mijn prestatie, het zit in de genen. Mijn moeder is 80, maar ze ziet er uit als zestig.’

Man on Fire is een ouderwetse wraakfilm. Bent u zelf wraakzuchtig?

‘Ik geloof niet in wraak. Ik vergeef. Ik vergeet niet. Ik bescherm mezelf, maar zou niet achter iemand aan gaan, iemand vernietigen omdat hij me iets heeft aangedaan. Ik geloof in recht, niet in wraak. Zou ik doen wat deze man doet? Nee, het is een film.’

Dit lijkt me vandaag de dag geen eenvoudige film om gemaakt te krijgen.

‘Was het ook niet. De studio wilde een happy end, zodat er een vervolg kon komen. Maar wie de film ziet begrijpt dat dat onmogelijk is. Wel hebben we een compleet ander einde geschoten dat op de dvd zal komen. Daarin nemen de ontvoerders me mee naar het huis van hun baas. Hij heeft een gouden revolver, biedt me een sigaret aan en je snapt dat hij me wil doden. Terwijl we praten trek ik mijn mouw omhoog en zie je dat ik twee horloges draag. Ik glimlach, druk op een knopje, en vervolgens zie je het huis ontploffen. Ik liet het mijn 19-jarige zoon zien en hij ging over de rooie. ‘Pap, dat is een perfect einde voor de film!’

In Man on Fire zitten bepaalde religieuze verwijzingen.  

‘Die komen van mij! Toen ik aan Training Day werkte vertelde een echte undercover-agent me over een passage in de bijbel, waarin staat dat sommige mensen van God gegeven eigenschappen hebben om de onschuldigen te beschermen. Als iets gebeurt, als je land wordt aangevallen, wil je dat deze mensen je zullen beschermen. En je wilt niet weten hoe ze het doen, of wat voor invloed dat op ze heeft. Creasy is een man die ooit veel voor zijn land gedaan heeft, akelige dingen, en als resultaat is hij geworden wat hij is. Hij zoekt naar zijn ziel, met de bijbel in de ene hand en de whiskyfles in de andere. Het meisje zie ik als een engel, die hem leert opnieuw lief te hebben. Als zij wordt weggenomen, komt die andere kant van hem boven. Zijn speciale talent is de dood. Ja, hij neemt het recht in eigen hand. Maar nee, hij doodt geen onschuldigen. In oorlog neemt iedereen het recht in eigen hand.’  

Zowel The Manchurian Candidate als Man on Fire zijn remakes. Bekijkt u dan eerst de originelen?

‘Nee, ik heb geen van beide films gezien. Dat is heel prettig, je staat er compleet fris tegenover. Je hebt geen mening over de originelen, er is geen druk het beter te doen. Ik zie ze ook niet als remakes. We’ve re-imagined it. Remake suggereert dat je een tweede keer precies hetzelfde doet. Maar ik voel geen enkele druk. In The Manchurian Candidate speel ik de rol die Frank Sinatra oorspronkelijk speelde. Kijk, als ik nou had moeten zingen, dan had ik echt wel druk gevoeld!’

U heeft net zelf een film geregisseerd, maakt dat acteren in andermans film anders?

‘De eerste keer was dat inderdaad lastig, omdat ik nog steeds met één voet achter de camera stond. Bij Man on Fire was dat verdwenen. Tony Scott gebruikte ook zoveel camera’s, ik had geen voeten genoeg!’

Twee duistere rollen, wordt de volgende weer licht?

‘Ik wil beslist iets minder duisters doen. Je wordt zo gemakkelijk getypecast. Eerst was ik ‘mister noble’, na Training Day was het ‘mister dark man’. Dus ja, ik ga iets lichters doen. Er is een verhaal dat me bezig houdt, over een piepkleine universiteit wiens debating team in de jaren dertig alle grote universiteiten van het land versloeg. Ik wil het zelf regisseren. Maar niet gelijk, eerst ga ik weer een film maken met Antoine Fuqua, een verhaal over een van de machtigste drugsdealers uit de Amerikaanse geschiedenis. Nee, da’s alles wat je daarover te horen krijgt.’