Golden Earring

Biografie

Haagse rockband die in de loop der jaren uitgroeit tot het enige echte Nederlandse popinstituut. De wortels van de groep liggen in een aantal aangrenzende portiekwoningen in de omgeving van de Haagse De La Reyweg, waar vanaf '61 een paar schoolvriendjes beginnen met muziek maken. Het jonge kwartet bestaat uit Rinus Gerritsen, George Kooymans, Hans van Herwerden (gitaar) en Fred van der Hilst (drums). De groep heet aanvankelijk The Tornado's en het repertoire bestaat in die prille fase uit eerbiedig nagespeelde nummers van The Shadows en The Ventures. Het bestaan van een succesvolle Britse Tornados (hit: Telstar) noopt het combo uit te zien naar een nieuwe naam. Een liedje van Peggy Lee biedt uitkomst: het wordt The Golden Earrings. In '63 ruimt Van Herwerden het veld voor Peter de Ronde en maakt zanger Frans Krassenburg zijn entree. Onder invloed van de ontwikkelingen aan de andere kant van de Noordzee concentreren The Golden Earrings zich meer en meer op Kinks- en Beatles-achtig materiaal. Met een combinatie van eigen werk en hippe covers bouwt de band in regionale clubs en op schoolfeestjes aan een uitstekende live-reputatie. Eind '64 maakt Van der Hilst plaats voor de meer getalenteerde Jaap Eggermont. Na een optreden in Scheveningen wordt de band voor een plaatopname benaderd door Freddy Haayen, gezegend met het air van een directeur, maar op dat moment slechts student met een vakantiebaantje in het magazijn van Polydor. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk, zowel bij de band als de baas van het label, en levert een eerste single op, Please Go. Ondanks de wat krakkemikkige kwaliteit wordt het een grote hit. De ster van The Golden Earrings begint te rijzen en Haayen mag verder met zijn ontdekking. Het volgende plaatje, That Day, is de eerste Nederlandse beatsingle die in Londen (in de Pye-studio) wordt opgenomen en is een nieuw succes. In de periode dat Just Earrings uitkomt is Den Haag beatstad nummer één geworden en zijn de Earrings de ongekroonde koningen van die scene. Zowel Just Earrings als Winter-Harvest laat frisse, ongecompliceerde sixtiespop horen. Vlak voor de opnamen van Winter-Harvest vertrekt Peter de Ronde en na het uitkomen van het album stapt ook Frans Krassenburg op. Hem rest slechts een solohitje met de toepasselijke titel Golden Earrings. Hij wordt vervangen door de veel betere frontman èn zanger Barry Hay, tot dan toe actief in de Haagse beatgroep The Haigs. De enorme progressie die de band in deze periode doormaakt, vindt haar weerslag op Miracle Mirror, waarop de eerste psychedelische invloeden de kop opsteken. Zoals veel bands aan het eind van de jaren zestig, brengen ook de Golden Earrings een pretentieus dubbelalbum uit, On The Double, dat stilistisch varieert van akoestische ballades via bombastische pop tot voorzichtige (hard)rock. Hoogtepunt is het door Kooymans gegalmde Just A Little Bit Of Peace In My Heart. In '69 besluit Jaap Eggermont fulltime producer te worden en wordt hij vervangen door de uit The Motions afkomstige Sieb Warner. Tegelijkertijd vervalt de 's' in de bandnaam - de groep is volwassen geworden. Het acid-rockalbum Eight Miles High is de eerste plaat die ook in het buitenland voor belangstelling zorgt. Worden de songs voorheen geschreven door het duo Gerritsen/Kooymans, inmiddels werkt laatstgenoemde in toenemende mate samen met Barry Hay. De Engelstalige achtergrond van Hay zal bepalend blijken voor acceptatie van de groep in het buitenland. Eight Miles High leidt tot de eerste toer door de Verenigde Staten, alwaar verrukt gereageerd wordt op de 'eindeloze' uitvoering van The Byrds' Eight Miles High. Hoewel de hele band in de ban van psychedelica is, wordt Warners gedrag net wat te vaag bevonden. Meteen na terugkomst wordt hij vervangen door Cesar Zuiderwijk, voordien slagwerker bij René & His Alligators, Hu & The Hilltops en Livin' Blues. Immer gezegend met een goede neus voor trends concentreert Golden Earring zich vanaf het ferm rockende Golden Earring meer op het maken van kwalitatief sterke albums dan op het najagen van hitsucces, ook al levert juist Golden Earring de nummer 1-hit Back Home op en komen die bedoelingen op de hitrijke maar wisselvallige Seven Tears en Together nog veel minder uit de verf. Ook de aardige solo-albums van Kooymans en Hay, Jo Jo en Only Parrots, Frogs And Angels, zetten weinig zoden aan de dijk. Intensief toeren in het buitenland, voornamelijk als voorprogramma van The Who, versterkt echter de internationale faam en ervaring. Die leerschool leidt uiteindelijk tot Moontan, een mijlpaal in de Nederpop die in de vorm van Radar Love een wereldhit bevat die uitgroeit tot 'all time classic' en ultieme 'car song'. Opnieuw lonken de Verenigde Staten, alwaar Radar Love in '74 de Top 10 inschiet. Er wordt succesvol getoerd, maar muzikaal geeft de band geen passend vervolg aan het succesverhaal. De bespiegelende en muzikaal pretentieuze Switch en To The Hilt worden gemaakt met toetsenist Robert-Jan Stips (ex- Supersister) als extra lid. De albums zijn kwalitatief interessant, maar missen grote commerciële mogelijkheden. Met Eelco Gelling (ex-Cuby & the Blizzards) wordt het iets toegankelijker Contraband opgenomen. Tijdens een Amerikaanse toer blijkt de (slide-)gitarist niet goed binnen de band te passen en hij mag vertrekken. Hij is nog wel te horen op de voortreffelijke live-dubbelaar ‘Live'. Opnieuw gereduceerd tot kwartet breekt er voor Golden Earring een moeilijke tijd aan. Financiële tegenslagen volgen elkaar op en het lukt de jongens niet goed aansluiting te vinden bij de veranderende tijdgeest. Grab It For A Second is een door Jimmy Iovine geproduceerd album vol stadionrock en No Promises, ...No Debts pakt uit als een stilistisch ratjetoe. Op een paar goede songs na blijkt ook Prisoner Of The Night een richtingloos album. Opmerkelijk is dat ook deze mindere fase afgesloten wordt met een energiek live-document, 2Nd Live. De stemming binnen de band is inmiddels ver beneden peil en het viertal denkt zelfs aan stoppen. Manager Freddy Haayen smeekt de band om een eervol eindakkoord. George Kooymans, die met de rug tegen de muur de mooiste songs schrijft, stelt ook nu niet teleur. Het voor een beoogde solo-CD geschreven Twilight Zone komt terecht op Cut, het sterkste album sinds Moontan. Het nummer is een nieuwe, gigantische hit en zorgt ervoor dat Golden Earring andermaal in de Amerikaanse Top 10 opduikt. Het voornemen om te stoppen wordt rap ingeslikt en nieuwe Amerikaanse tournees volgen. Vrijwel even succesvol is N.E.W.S. (Northeastwestsouth), al valt het internationale singlesucces van When The Lady Smiles vanwege een rel rond de videoclip wat tegen. In de door Dick Maas geregisseerde clip wordt een non aangerand, met als gevolg dat tv-stations in binnen- en buitenland de schaar in het beeldmateriaal zetten. Het live-album Something Heavy Going Down en het bombastische The Hole luiden een nieuwe, onduidelijke periode in. Kooymans, Hay en Zuiderwijk spelen vrijblijvende solo-albums vol, waarvan alleen het door laatstgenoemde samen met toetsenist Jasper van 't Hof gemaakte Gerritsen Van Dijk enige respons krijgt. Kooymans en Hay richten een eigen label op, Ring Records, waarop met weinig succes albums van Boom Boom Mancini, Piu Piu, K13 en Gé Reinders uitkomen. Live blijft de band boven alle twijfel verheven, zoals blijkt wanneer de band in de zomer van '86 op het Scheveningse strand voor 200.000 mensen optreedt. Juist als het kwartet weer uit de schijnwerpers dreigt te verdwijnen brengen twee verzamel-CD's uitkomst; The Very Best Of Vol. 1 1965-1976 en The Very Best Of Vol. 2 1976-1989 zijn gevuld met oude en recente hits, die ook te horen zijn op een zeer succesvolle 'greatest hits' toer langs Nederlandse, Belgische en Westduitse zalen. Door een overdaad aan elektronische snufjes valt het in mei '89 uitgebrachte Keeper Of The Flame weer wat tegen. Een maand later staat Golden Earring op het Haagse Parkpop-festival voor een (thuis)publiek van 300.000 mensen. De gitaren domineren weer op het door John Sonneveld geproduceerde Bloody Buccaneers, dat alleen al om die reden meer overtuigt dan de twee voorgaande studio-albums. De release wordt gevolgd door Nederlandse en Duitse tournees. De verdiensten van de band worden beloond met een heuse Golden Earringstraat, in een buitenwijk van Almere. In september '92 verwezenlijkt Zuiderwijk een oude droom door een orkest van duizend drummers in de Rotterdamse haven aan te voeren. Voor een concert in november '92 in het Amsterdamse café De Kroon worden oude en nieuwe songs in een akoestisch jasje gestoken. Een deel van het optreden komt uit op The Naked Truth en video, bedoeld als tussendoortjes om tijd te winnen tot het volgende 'echte' album. Geheel in overeenstemming met de dan heersende Unplugged-rage slaat de akoestische formule echter gigantisch aan en wordt The Naked Truth met een verkoop van 150 000 stuks in het eerste jaar het meest succesvolle Earring- album sinds Moontan. Eind '92 komt ook het eerste, loopbaan omspannende boek over Neêrlands trots uit: Haags(ch)e Bluf, geschreven door OOR-journalist Pieter Franssen. In '93 geeft de groep voor 180.000 mensen andermaal acte de présence op het Scheveningse strand. Naar aanleiding van het onverwacht grote succes van cd en video toert de band vanaf maart dat jaar met een akoestische set langs de Nederlandse theaters, waar doordeweeks de meer bedaagde fans kunnen genieten van akoestische uitvoeringen van de grootste hits, terwijl in het weekend het jonge publiek in feesttenten en veehallen wordt bediend met de stevige elektrische versies. Het geïnspireerde, deels voor een klein publiek geregistreerde Face It dat in het najaar van '94 uitkomt bevat zowel macho rocksongs als ingetogen, akoestische ballads. Grote buitenlandse ambities lijken gedoofd, maar in eigen land kan de band nog jaren mee. Een hoogtepunt is het Parkpop-festival in juni '95, waar de band voor 400.000 bezoekers een thuiswedstrijd speelt. Op Love Sweat brengt de Earring smaakvolle covers van onder meer Bob Dylan, de Beatles, Eric Burdon, Chris Spedding, Bob Seger en Janis Joplin. De energieke plaat wordt goed ontvangen, maar het publiek dat zo enthousiast inhaakte met The Naked Truth, laat het ditmaal afweten. Op het concertfront is er nog steeds geen vuiltje aan de lucht: zowel de elektrische- als akoestische shows worden nog wekelijks door duizenden trouwe fans bezocht. De stagnerende plaatverkoop leidt echter wel tot het vertrek bij Columbia. De groep tekent bij platenmaatschappij Cnr, waar het in de vroege jaren tachtig al grote successen viert. De nieuwe zakenpartners nemen het zekere voor het onzekere en brengen eerst Naked Ii uit, een in het Haagse Luxor Theater opgenomen vervolg op The Naked Truth. Het album bevat naast oud materiaal twee nieuwe nummers waarvan Burning Stuntman op single wordt uitgebracht, vergezeld van een opnieuw door Dick Maas geregisseerde videoclip. Het succes herhaalt zich volgens verwachting, wat Columbia noopt tot het opnieuw uitgeven van The Naked Truth, met een extra cd en de ondertitel The Complete Naked Truth. Barry Hay en George Kooymans maken hun status als aartsvaders van de Nederpop vervolgens waar door in '97 Anouk te 'ontdekken' en haar van enkele songs voor haar debuut-CD te voorzien. De Haagse zangeres groeit snel uit tot een van de meest succesvolle Nederlandse artiesten. Begin '99 komt Paradise In Distress uit, een stevige cd die inmiddels vertrouwde kwaliteit biedt en waarvan het titelnummer op single verschijnt. In mei '99 schittert Cesar Zuiderwijk op het Amsterdamse drumfestival Paradiso Van Slag. Een maand later wordt bekend dat Golden Earring, naar het voorbeeld van De Dijk, er een jaar mee stopt. In '00 worden geen platen opgenomen of concerten gegeven. De batterijen zijn even leeg, vooral bij George Kooymans, en de diverse leden willen tijd voor eigen projecten. In juni raakt Rinus Gerritsen betrokken bij een verkeersongeluk, wat hem enkele maanden thuis houdt. De band gaat gewoon door, met Ock Klootwijk (ex-I've Got The Bullets, V.O.F. De Kunst) als tijdelijke vervanger. Het eveneens tijdelijke afscheid van haar publiek organiseert Golden Earring eind '99 in de Leidsche Groenoordhal, waar tijdens een extra lang concert veel minder bekende nummers gespeeld worden en oude bekenden als Robert-Jan Stips en Bertus Borgers nog een keertje mogen meedoen. In dezelfde periode verschijnt onder supervisie van Rogier van der Ploeg de documentaire Don't Stop The Show, een verzameling concertopnames, interviews en archiefmateriaal. Om de fans niet op een droogje te laten zitten wordt het sabbatsjaar ingeluid met Last Blast Of The Century, een live-dubbelaar waarop, naast de vertrouwde krakers, een opvallend aantal minder bekende nummers staan. De vierdelige overzichtsbox The Devil Made Us Do It - 35 Years bevat een cd met vol b-kantjes, outtakes en solo-nummers. Deze voorbeeldig samengestelde verzamelaar wordt bekroond met platina. Hoewel er in '01 nog niet gerept wordt over een nieuw studio-album benadrukt de Golden Earring er niet definitief mee te stoppen. Dat wordt twee jaar erna bevestigd met Millbrook U.S.A.. Voor de opnames verkast men tijdelijk naar een studio in het gehucht Millbrook, even boven New York, dat bekend staat vanwege de vele Amerikaanse rockacts die er werkten. Het resultaat is een harde, gevarieerde gitaarplaat, die dimensies van hun sound blootlegt die tot op heden onderbelicht zijn gebleven. '05 speelt de groep voor de derde maal in zijn carrière op het Pinkpop festival. Hetzelfde jaar verschijnt Naked Iii, het laatste deel van de unplugged trilogie.

Bron: OOR Popencyclopedie