Iggy Pop

Biografie

De wildeman van de rock & roll, wiens hele act al trash en punk is voor die woorden in de mode komen. 'Gods eigen vuilnisman,' noemt hij zichzelf eens. De invloed van dit enfant terrible van de rock op de generatie na hem is onschatbaar. Jimmy Osterberg wordt geboren in Ypsilanti, Michigan, en gaat naar school in het nabij gelegen Ann Arbor. Zijn ouders (vader is leraar, moeder secretaresse) beginnen te vermoeden dat zij iets fout hebben gedaan als hun zoon op zijn veertiende het spijbelen tot een kunst verheft, zijn haar laat groeien en tot diep in de nacht drums zit te spelen bij allerlei bandjes. Jimmy is intelligent, kan goed leren, maar ook een kereltje dat zich snel verveelt. Bovendien heeft hij periodiek last van astma-aanvallen. Hij blinkt uit tijdens de 'debating class' en schrijft gedichten. Maar rock & roll blijft zijn grootste liefde. Als zestienjarige drumt hij in een schoolbandje genaamd The Iguanas en hij krijgt de bijnaam Iggy. Na de middelbare school vertrekt hij naar Chicago in het gezelschap van Sam Lay, voormalig drummer van de Paul Butterfield Blues Band. Daar komt hij in aanraking met zwarte bluesmusici als John Lee Hooker, Muddy Waters en Big Joe Turner, met wie hij af en toe mag meedrummen. Terug in Ann Arbor vormt Iggy in '66 The Prime Movers, die door Danny Fields van het Elektra-label worden ontdekt en gecontracteerd. De naast Iggy uit de gebroeders Ron en Scott Asheton (gitaar en drums) en David Alexander (bas) bestaande groep verandert dan haar naam in The Stooges. Op The Stooges, geproduceerd door John Cale, wordt duidelijk dat een dilettantistisch maar rechtstreeks rock & roll-geluid de grote kracht van de band is. Pop klinkt als een Jagger die zojuist een ernstig auto-ongeluk heeft gehad en Scott Asheton drumt als een onverstoorbare Intercity. De optredens van The Stooges zijn geruchtmakend: Iggy's act is pure body-art, compleet met shock-effecten als zelfkastijding en het dragen van nazi-symbolen. Hij is de punkrocker avant la lettre, laat zich niet zelden van het podium in het publiek vallen en breekt af en toe een been of arm. Na de teleurstellende verkoop van Fun House laat Elektra de band vallen, maar in '72 sleept Iggy zich op aandrang van David Bowie voor de microfoons van een Londense studio om Raw Power op te nemen, een album met shockerende rock & roll. Maar de band, waarin Alexander heeft plaats gemaakt voor gitarist James Williamson, terwijl Ron Asheton is gaan bassen, draait dol. Volgens Iggy wordt alles op een gegeven moment te smerig en te veel gebaseerd op stijl, ziekheid en elitarisme. Hij gaat met zijn vriend Bowie mee naar Europa, eerst naar Londen, daarna naar Zwitserland en ten slotte naar Berlijn. In '76 neemt hij samen met David The Idiot op. Pop heeft hierop de gemene rock & roll ingeruild voor andersoortige ritmes en muzikale lijnen, maar de intensiteit is er niet minder om. Uit de samenwerking met Bowie rolt vervolgens ook nog Lust For Life, een album dat hem de definitieve doorbraak naar een groot publiek bezorgt. Het titelnummer wordt in ons land een hit, mede dankzij een geruchtmakend tv-optreden in AVRO's Toppop. Tv Eye is een live- album met Bowieals pianist en co-producer. Na het bij vlagen ijzersterke tussendoortje Kill City tekent Pop voor Arista en maakt drie albums, New Values, Soldier en Party, die een aantal goede songs bevatten, maar geen nieuwe hits. Hij werkt in die periode o.a. met Scott Thurston, Glen Matlock (ex-Sex Pistols) en Ivan Kral (Patti Smith Group). Op ‘Zombie Birdhouse', dat verschijnt op het label van de tevens meespelende Blondie-baas Chris Stein, is Rob duPrey Iggy's nieuwe sidekick. Intussen publiceert hij in samenwerking met Anne Wehrer zijn levensverhaal (I Need More). Nadat hij een tijdje als acteur heeft gewerkt, met kleine rollen in films als The Color Of Money, Sid & Nancy (beide '86) en Straight To Hell ('87), is het voor de derde maal Bowie die zijn carrière een nieuwe impuls geeft. Hij vindt onderdak bij het A&M-label en neemt in Montreux onder de productionele leiding van Bowie- en Queen-producer David Richards Blah-Blah-Blah op. Dankzij het succes van de singles Cry For Love en Real Wild Child en door het vele 'live'-werk wordt '87 het vooralsnog meest succesvolle jaar uit zijn carrière. Hij lijkt zich van zijn door zelfdestructie gekenmerkte verleden te hebben afgekeerd zonder als performer aan intensiteit te hebben ingeboet. Het door Bill Laswell geproduceerde Instinct, waarop hij wordt bijgestaan door Steve Jones (ex-Sex Pistols), heeft een hard, metalig geluid en wordt onthaald op gemengde reacties. In de zomer van '89 stapt de onverwoestbare Iggy van A&M over naar Virgin, waarop hij met het door Don Was geproduceerde Brick By Brick bewijst dat je volwassen teksten kunt schrijven zonder concessies te doen aan pure rock & roll- opwinding. Hij speelt opnieuw een paar kleine filmrollen, o.m. in John Waters' Cry Baby, en heeft een hitje met Living On The Edge Of The Night, de themasong van Ridley Scotts thriller Black Rain. In '90 covert hij voor het AIDS-project Red, Hot + Blue samen met Debbie Harry van Blondie de Cole Porter-song Well Did You Evah, die het ook op single erg goed doet. Ook de van Brick By Brick getrokken single Candy, een duet met B-52's-zangeres Kate Pierson, gooit hoge ogen. Hippodrome Paris '77 en Suck On This zijn live-CD's uit Iggy's Berlijnse periode. Voorafgaand aan American Caesar brengt hij in de zomer van '93 de single In The Deathcar uit, een van de drie nummers die hij bijdraagt aan de soundtrack van de film Arizona Dream. American Caesar is geproduceerd door Malcolm Burn, met vriend en geestverwant Henry Rollins als gastvocalist, en bevat onder meer een eigentijdse interpretatie van de klassieker Louie Louie. Hij speelt probleemloos een slechterik in de film City Of Angels, het vervolg op de horror-thriller The Crow, is te zien in Dead Man van Jim Jarmusch en is met twee songs present op de soundtrack van de film Trainspotting. Ondanks het door hemzelf bevestigde gerucht komt het in '97 niet tot een Stooges- reünie. In plaats daarvan werkt hij - opnieuw met Don Was - aan Avenue B, een erg persoonlijke en voor zijn doen erg rustige plaat. Aan zijn huwelijk met een Japanse fan is na 15 jaar een eind gekomen en Iggy heeft New York verlaten voor de zon en golfbanen van Miami. Beat Em Up staat weer vol energieke trash-rock en compromisloze betonpunk. In '02 gaan The Stooges weer de baan op met Mike Watt (ex-Minutemen; zie Gitaar Usa) als bassist en J. Mascis (ex-Dinosaur Jr; zie Gitaar Usa) als zanger/gitarist, maar op 27 april vindt tijdens het Coachella Valley Music and Arts Festival de langverwachte podiumreünie van Iggy & The Stooges plaats. Op Skull Ring behoren leden van Green Day, Sum 41 en…The Stooges tot de medewerkers. De plaat laat oude tijden herleven. A Million In Prizes - The Iggy Pop Anthology is een carrièreoverzicht, voor de eerste helft gevuld met werk van en met de Stooges. Dvd Live at the Avenue B bevat een concertregistratie uit 1999.

Bron: OOR Popencyclopedie