Judas Priest

Biografie

Voor de ontwikkeling van het genre zeer belangrijke Britse heavy metalband, in '70 te Birmingham opgericht door gitarist K.K. Downing en bassist Ian Hill. Tussen '70 en '74 komen gitarist Glenn Tipton, zanger Rob Halford en drummer John Hinch de groep versterken. In deze samenstelling wordt Rocka Rolla opgenomen, waarop nog duidelijk wordt gezocht naar een eigen richting. Met Sad Wings Of Destiny, waarop Hinch is vervangen door Alan Moore, begint die vaste vormen aan te nemen. In het verlengde van plaatsgenoot Black Sabbath zoekt Priest het namelijk in macabere gitaarlijnen en sfeertjes, die via de bizarre en veelal over de dood handelende teksten extra cachet krijgen. Hoewel de populariteit na een uitermate succesvol optreden op het Engelse Reading-festival in '75 aardig op gang begint te komen, wordt de groep enkele maanden later wegens financiële, legale en muzikale moeilijkheden een tijdlang opgeheven. Via het met behulp van studiodrummer Simon Phillips opgenomen Sin After Sin vindt in '77 de herrijzenis plaats en middels singlesucces voor de coverversie van Joan Baez' Diamond And Rust bereikt ook de elpee zowaar de hitlijsten. De groep gaat weer toeren met ex Eric Burdon- en ex Butterfly Ball-drummer Les Binks in de gelederen en met name in Japan en sommige delen van de Verenigde Staten (Texas!) breekt de band stevig door. In '79 ontstaat hier en daar wat beroering rond de zogenaamde 'zweep'-act van Halford. Uitgedost als een nazi brengt hij met zweep en motorfiets met name de pers in beroering. Een tournee door West-Duitsland moet er in het voorjaar van '79 zelfs voor afgelast worden. Maar het is nog niets vergeleken met de beroering die in '90 zal ontstaan, wanneer de band in Reno, Nevada voor het gerecht wordt gedaagd, omdat men met verborgen boodschappen op Stained Class twee Amerikaanse randgroepjongeren tot zelfmoord zou hebben aangezet. De groep laat zich nergens door van de wijs brengen en na een uitstekende Japanse live-registratie Unleashed In The East profileert men zich door middel van overdadig leer, gelardeerd met stalen versierselen steeds duidelijker als trendsetters in een opnieuw op gang komende heavy metal-golf. Priests unieke gitaarritmen, hun doordachte dubbele harmoniepartijtjes en Halfords hoog uithalende, hysterische kopstem worden door duizenden bands gekopieerd. Toch lukt het de groep zelf niet echt om een groot afzetgebied als de Amerikaanse markt definitief aan haar voeten te krijgen. Point Of Entry is wat dat betreft een mislukte poging, die met name bij de Europese fans kwaad bloed zet. Met Screaming For Vengeance en vooral de daarvan afkomstige single You've Got Another Thing Comin' lukt het beter, al moeten ze in succestermen nog steeds navolgers als Iron Maiden en Def Leppard vóór laten gaan. Defenders Of The Faith, met een volvette sound en spetterend gitaargeweld, haalt weer alle Europese fans bij de les, maar vervelenderwijs haken de Verenigde Staten weer af, waarop de groep met behulp van drumcomputers en gitaarsynthesizers probeert haar gebruikelijke metalen geluid om te buigen in de richting van het op dat moment internationaal uiterst succesvolle Zz Top. Songtechnisch lukt dit heel aardig, maar van het resultaat Turbo gaat menige Nederlandse headbanger gigantisch over zijn nek. Wanneer de band zich bewust wordt dat een hele generatie heavy, speedmetal en thrashbands staat te trappelen concentreert ze zich eindelijk op datgene waar ze het beste is: het schrijven en spelen van beestachtige metalsongs. Als drummer Dave Holland het opgeschroefde energie-niveau niet bij blijkt te kunnen benen, wordt hij ingewisseld voor de van Racer X afkomstige Scott Travis. Deze is voor het eerst te horen op Painkiller, waar hij Priest op beestachtige wijze een ongelooflijke schop onder de reet verkoopt. Bijna tien jaar jonger dan de andere Priest-leden, mag hij ook het materiaal kiezen dat tijdens de daaropvolgende toer gespeeld wordt, hetgeen resulteert in een Greatest Cult-hits Show zonder weerga. Nog nooit heeft een publiek een stel veertigers zo fanatiek tekeer horen gaan. Halford blijkt de smaak goed te pakken te hebben, en besluit daarop met drummer Travis een eigen hardcore-band van de grond te tillen, Fight. Als een en ander op contractuele problemen stuit, stapt Halford uit Judas Priest, om vervolgens een contract te tekenen met dezelfde platenmaatschappij, die zich eerst zo tegen het project verzette. Het kan verkeren.

Bron: OOR Popencyclopedie