Pier Paolo Pasolini

Biografie

Geboren:
5 maart 1922 – 2 november 1975

Genre:
Klassieker, DramaPier Paolo Pasolini werd op 5 maart 1922 geboren (het jaar dat Mussolini aan de macht komt) in Bologna als zoon van een beroepsofficier en een onderwijzeres. Na veel verhuizingen wegens het werk van zijn vader, keert het gezin in 1936 terug naar Bologna, waar hij later ook gaat studeren: literatuur en kunstgeschiedenis.
Na de oorlog wordt Pasolini leraar in Casarsa. Hij sluit zich aan bij de communistische partij, maar wordt in 1949 geroyeerd als hij terecht moet staan voor het ‘verleiden van een minderjarige jongen’. Hij wordt ook ontslagen en vertrekt met zijn moeder naar Rome. Hij vindt er werk op een privé-school, als corrector en journalist en raakt gefascineerd door de ‘borgate’: de volkswijken van Rome.
Vanaf 1953 werkt hij mee aan filmscenario’s, onder andere voor Fellini’s Le notti di Cabiria. In 1961 regisseert hij zijn eerste eigen film: Accattone, met Franco Citti als een uitvreter in een sloppenwijk van Rome. Wegens zijn korte film La Ricotta wordt hij tot vier maanden gevangenis veroordeeld wegens ‘belastering van de staatsgodsdienst’.
In 1970 begint hij met ‘de trilogie van het leven’ die hem ongekend succes zal opleveren: de verfilming van verhalen uit ’s werelds beroemdste verhalenbundels: Decameron, The Canterbury Tales en Il Fiore dalle 1001 Notti. In 1975 maakt hij zijn zeer controversiële laatste film: Salò o le 120 Giornate di Sodoma: aan de hand van een roman van de Markies de Sade rekent Pasolini af met het antihumanitaire karakter van regimes zoals het fascisme.
Op de ochtend van 2 november 1975 wordt Pasolini ’s ochtends vroeg dood gevonden op een veldje in de kustplaats Ostia, vlak bij Rome. Hij werd waarschijnlijk vermoord door een jongen die hij de avond tevoren had opgepikt, al zien vele van zijn vrienden hem als slachtoffer van een complot om hem uit de weg te ruimen.
Dichter – schrijver – journalist – kunstschilder – scenarist – regisseur – marxist – homoseksueel Pasolini geldt nu als een van de grote Italiaanse kunstenaars van de 20ste eeuw, maar werd in zijn eigen tijd ongemeen fel bestreden, door rechts, maar ook door links. Menigmaal deed zijn werk hem voor de rechter belanden. Zijn hart lag bij de armen, de eenvoudige boerenbevolking en de mensen in de sloppenwijken. Met verontrusting zag hij hoe de toenemende welvaart de mensen materialistischer maakte en oude sociale verbanden ondergroef. De televisie, die alle regionale taalverschillen deed verdwijnen, was voor Pasolini, in zijn eigen woorden: het toppunt van geweld.