A-Ha

Biografie

Pål Waaktaar en Magne (afgekort Mags) Furuholmen groeien op in Manglerud, een voorstad van de Noorse hoofdstad Oslo. Vanaf hun tiende maken ze samen muziek, voornamelijk op aandringen van Pål, die blokfluit speelt en zelf een drumstel heeft gemaakt. Het tweetal schrijft al gauw eigen nummers en als ze zestien zijn, richten ze hun eerste serieuze groep op: Bridges. Daarmee nemen ze in eigen beheer een symfonische elpee op die niets doet. Aangevuld met Morten Harket, voorheen zanger in de soul/bluesband Souldier Blue, verleggen ze kort daarna hun werkterrein naar Londen, in de hoop daar meer begrip te vinden voor hun muzikale ambities. Onder de nieuwe naam A-ha - de titel van een van de nieuwe songs van Pål - weten ze met behulp van manager Terry Slater een contract bij Warner Brothers los te peuteren. Met producer Tony Mansfield nemen ze Hunting High And Low op en het meest aansprekende nummer, Take On Me, wordt op single gezet. Het verwachte succes blijft uit, dus wordt het nummer opnieuw opgenomen, nu met Alan Tarney als producer. Om de single luister bij te zetten, wordt een peperdure videoclip gemaakt met veel blote meisjes erin, maar ook dat helpt niet en de single flopt opnieuw. Totaal gedesillusioneerd ontbinden Pål, Mags en Morten de groep. Pål vliegt naar zijn vriendin in de Verenigde Staten en wanneer hij daar belt met Warner Bros, krijgt hij tot z'n verbazing te horen dat A-ha daar de hoogste prioriteit geniet. De Amerikanen laten Steve Barron een nieuwe, getekende videoclip maken bij Take On Me die door de popzender Mtv onmiddellijk wordt opgepikt, nog voordat de single voor de derde keer in de winkels ligt. De plaat bereikt de eerste plaats in de Verenigde Staten en uiteindelijk wordt ook in Engeland de Top 10 gehaald. Europa en de rest van de wereld volgen en A-ha is ineens 'big business'. De videoclip - die later nog diverse prijzen wint - en de jeugdige, onbedorven smoeltjes van Morten, Pål en Mags dragen in hoge mate aan dit succes bij. Van de debuutelpee worden nog drie succesvolle singles gehaald en als in het najaar van '86 Scoundrel Days verschijnt, start A-ha tevens een wereldtournee die hen in november van dat jaar naar Nederland voert. Hun publiek bestaat voornamelijk uit verliefde schoolmeisjes die alles wat over hun idolen in de tienerblaadjes wordt geschreven, spellen. A-ha zelf weigert te geloven dat hun uiterlijk en clips bijdragen tot hun succes en geven dan ook geen interviews aan popblaadjes, maar beperken zich tot uitspraken tijdens persconferenties en tv-optredens. Nadat het maanden vrij rustig is gebleven rond A-ha en de hysterie is weggeëbd, komt medio '87 een nieuwe single uit, tevens titelsong van de James Bondfilm The Living Daylights. Dat het trio deze eer te beurt valt is voor hen een bevestiging van wat ze altijd hebben willen zijn: een volwassen popgroep met een eigen geluid. Met die groepssound zit het wel goed, want in '88 wordt met Stay On These Roads het oude concept verder uitgewrongen. Van enige progressie is dus geen sprake. A-ha blijft daardoor worstelen met haar eigen talent en een imago dat maar niet kan uitstijgen boven de status van tieneridolen.

Bron: OOR Popencyclopedie