Arno

Biografie

Vlaamse zanger die elementen uit de Amerikaanse blues en funk, het Franse chanson en Belgische havenkroegliederen weet te integreren tot een unieke persoonlijke stijl. De uit Oostende afkomstige Arno Charles Hintjens richt in '72 samen met gitarist Paul Decouter zijn eerste groep Tjens-Couter op, die vrij stereotiepe blues maakt. Na een ontgoochelende reis door de Verenigde Staten in '80 wil hij af van het gelimiteerde Amerikaanse idioom. Kort na de naamswijziging in T.C. Matic houdt Decouter het voor gezien om te worden vervangen door Jean-Marie Aerts (o.a. ex-Raymond van het Groenewoud). Deze gitarist ontwikkelt zich, behalve tot een zeer vooraanstaand producer, tot de muzikale rechterhand van Hintjens. Met vier albums vol rauwe en hoekig klinkende grote-stadsrock, waarin moderne ritmiek en elektronica zitten verwerkt, behoort de formatie tot het beste wat het Europese continent in de eerste helft van de jaren tachtig te bieden heeft. De uitnodiging om het voorprogramma te verzorgen tijdens een Simple Minds-tournee, lijkt de voorbode van de definitieve internationale doorbraak, maar wanneer de praktijk anders uitwijst, valt de groep in '86 gedesillusioneerd uiteen. Na het onevenwichtige solodebuut Arno uit datzelfde jaar, revancheert de voortaan onder zijn voornaam opererende Hintjens zich met het door Holger Czukay geproduceerde Charlatan, terwijl ook Ratata van een hoog niveau is. Desondanks blijft publieke erkenning op brede schaal uit, al staat zijn invloed inmiddels buiten kijf, getuige veel succesvollere jonge groepen als Mano Negra en Les Négresses Vertes. Meer gehoor krijgt hij met Charles Et Les Lulus, een hobbyproject samen met bluesgitarist Roland (Vancampenhout), toetsenist/accordeonist Adriano Cominotto en drummer Piet Jorens, waarop veelal Amerikaanse bluesklassiekers op eigenzinnige wijze worden geïnterpreteerd. De gelegenheidsgroep, minus Jorens, speelt ook mee op het debuut van Hintjens' toenmalige levensgezellin Marie-Laure Béraud, die met het door Chaz Jankel geproduceerde Turbigo 12-12 een fraai gezongen plaat vol bluesy chansons aflevert. Voor Idiots Savants trekt Hintjens samen met de onafscheidelijke Aerts, Cominotto, bassist François Garny en oud T.C. Matic-drummer Rudy Cloet, naar Nashville om er samen te werken met producer Glenn Rosenstein, hetgeen resulteert in het meest consistente, hoogstaande en toegankelijke album uit zijn carrière. Tussen de bedrijven door schrijft hij de muziek voor liefst zes films, waaronder Suite 16 van landgenoot Dominique Deruddere. Met name in Frankrijk wordt Idiots Savants een doorslaand succes, waarop de artistiek eigenzinnige Hintjens echter weigert in te spelen, getuige de agressieve en tegendraads klinkende opvolger Le European Cowboy, waarvan ook een Franstalige versie verschijnt onder de titel À Poil Commercial. Het album borduurt voort op de typische stijl van T.C. Matic. Paradoxaal genoeg is er dan inmiddels een abrupt einde gekomen aan de samenwerking met Aerts, wiens plaats in The Subrovnicks wordt ingenomen door de jonge Geoffrey Burton. Tegelijkertijd met Le European Cowboy neemt het vijftal A La Francaise op - een Franstalig album met naast enkele klassiekers van Jacques Brel en Léo Ferré opvallend ingetogen, openhartige en melancholieke liedjes van eigen hand - waarmee Hintjens een fusie weet te realiseren tussen de blues, het chanson en de smartlap. Het album overtreft moeiteloos de verkoop van Idiots Savants, mede door de op dat repertoire toegespitste tournee in '96, waarvan Arno En Concert een voortreffelijke weergave geeft. Voorjaar '97 speelt de zanger onder regie van Michel Piccoli een hoofdrol in de later dat jaar in roulatie gaande bioscoopfilm Les Amoureuses. Tracks From The Story is een representatieve compilatie van Arno t/m Ratata, terwijl Give Me The Gift speciaal voor de Amerikaanse markt is samengesteld uit Idiots Savants en A La Francaise, al verwacht de bescheiden Hintjens absoluut niet dat hij in de Verenigde Staten ooit werkelijk vaste grond onder de voeten zal krijgen. In '98 laat zijn alter ego Charles weer van zich horen met een nieuwe gelegenheidsgroep onder de veelzeggende naam The White Trash European Blues Connection, die naast Burton bestaat uit Alan Gevaert (bas) en Herman Cambré (drums). Naast eigen werk bevat het op een verloren middag opgenomen Charles And The White Trash European Blues Connection vuige en overstuurde covers van Howlin' Wolf, Nina Simone en Fred McDowell alsmede een brutale bewerking van de aloude Dave Davies-hit Death Of A Clown. Met oudgediende Cloet in plaats van Jorens weer op drums en Tc Matic-toetsenist Serge Feys als vervanger van Cominotto start in '00 L'Histoire D'Arno, een uitgebreide theatertournee die zich laat omschrijven als een ware triomftocht. Tegelijkertijd verschijnt verschijnt Le Best Of Arno, een nieuwe compilatie, aangevuld met een bevlogen studio-optreden. Dat bij Hintjens het heilige vuur nog steeds hoog oplaait, bewijst ook het met diverse muzikanten opgenomen Arno Charles Ernest, waarvan met name de folkblues-achtige versie van de Stones-klassieker Mother's Little Helper alom bewondering afdwingt. Niet minder meesterlijke covers van o.a. The Beatles, Captain Beefheart, Muddy Waters, Gene Vincent, Jacques Brel, Mott The Hoople, Randy Newman, Louis Prima en 22-Pistepirkko zijn te vinden op de driedelige compilatie Arno, waarop naast nummers uit soundtracks verder gelegenheidsduetten staan met o.m. Salvatore Adamo, Stephan Eicher, Flip Kowlier, Laïs, Beverly Joe Scott, Starflam en Zap Mama benevens allerlei Rarities & Unreleased Tracks. Allesbehalve gemakzuchtig borduurt Hintjens voort op het beproefde stramien met het weer geheel Franstalige French Bazaar, waarop Zita Swoon-voorman Stef Emil Karlens met een speciaal voor hem geschreven nummer en een gastoptreden eer bewijst aan de eurovisionaire zanger. Diens carrière heeft inmiddels zo'n hoge vlucht genomen dat hij nog slechts sporadisch in eigen land optreedt. Met name in Frankrijk spreekt Arno een even groot als breed publiek aan, reden waarom hij in '02 na Bob Dylan, Lou Reed, David Bowie en Björk de vierde popartiest is die tot Chevalier des Arts en des Lettres wordt geslagen.

Bron: OOR Popencyclopedie