BLOF

Volledig interview

‘Je kunt er ook voor kiezen dat niet te doen en gewoon te genieten van de plaat. Wij willen mensen helemaal niet dwingen en ons beter voordoen dan we zijn.’

Hier is de nieuwe cd/DVD van BLØF! UMOJA, wat in het Swahili zoveel betekent als eenheid, saamhorigheid en eenwording. Een album én DVD met een internationaal karakter en wereldthema’s zoals gebrek aan schoon drinkwater en de verspreiding van aids. De band vloog de hele wereld over en nam de nieuwe BLØF nummers op met lokale artiesten zoals Christina Branco, Eliades Ochoa (Buena Vista Social Club) en oude bekende Counting Crows. Paskal Jakobsen vertelt vol enthousiasme over het bijzondere UMOJA project en de wereldreis die ze hiervoor maakten.

p>Het nieuwe album UMOJA komt er aan. Is het helemaal klaar?
“We zitten nu in de laatste mixage, zeg maar. De opnames zijn geweest en er zitten 7 editors aan clips te werken. We hebben nu van ongeveer de helft ruwe schetsen gezien. Er komt een cd met een DVD met daarop 13 clips waarin onze samenwerking met de muzikanten uit de verschillende landen te zien is.”

‘Als ik een of andere woeste gitaarsolo gaf en ik trok daar een gezicht bij en stoere poses, ging dat publiek helemaal uit ’n dak. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt.’

Voor UMOJA zijn jullie de hele wereld over gereisd. Welke reis heeft de meeste indruk op je gemaakt?
“Ik zou er een aantal kunnen noemen die op hun eigen manier indruk hebben gemaakt. De contrasten die wij hebben gezien tussen weelde en armoede in Kenia waren erg indrukwekkend. Omdat je met je neus op de feiten wordt gedrukt. Je ziet onder wat voor erbarmelijke omstandigheden mensen kunnen leven en toch plezier in het leven kunnen hebben. Dat inspireert ontzettend.

Ik moet ook Bhutan wel noemen omdat die reis bijzonder was om een andere reden. Je komt in een land waar alle mensen in klederdracht lopen. Het is nog niet verwestelijkt. We zijn er geweest in een periode waarin allerlei westelijke invloeden beginnen door te sijpelen. In 1999 is de eerste televisie naar Bhutan verscheept. De mensen daar hadden eigenlijk nooit enige notie gehad van wat popmuziek eigenlijk inhoud. Nu heeft ieder huis een televisie en kijkt iedereen naar MTV. Je moet je voorstellen dat wij daar dus als band zijn en dat we het voor elkaar krijgen om een concert te doen op een groot plein daar. En dat er dan 15.000 mensen staan die voor het eerst een popband zien spelen. Als ik een of andere woeste gitaarsolo gaf en ik trok daar een gezicht bij en stoere poses, ging dat publiek helemaal uit z’n dak. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt. Je zag daar echt een honger naar alles wat niet binnen hun eigen cultuur valt. Mensen waren echt superaardig. ‘Best of both worlds.’

Je had er een sfeer waar gemoedelijkheid heerst. Er is ook zo goed als geen criminaliteit. Dat zegt ook iets over hoe die mensen daar met elkaar omgaan. Ze leven in harmonie met elkaar en met zichzelf. Het is echt ontzettend inspirerend om daar te zijn. We zaten in een hostel, niet een of ander sjiek hotel, maar echt tussen de mensen. Je krijgt dan zoveel mee van de cultuur. Ik heb er nog weken over gedroomd omdat het zoveel indruk heeft gemaakt.”

‘Als je met Carel Kraayenhof een gesprek begint en je vraagt hem naar wat voor invloed Pugliese op zijn spel heeft gehad dan kan hij bijna tot tranen toe geroerd raken in zijn verhaal. Dat zegt heel veel over de persoon die hij is.’

Met het UMOJA project snijden jullie sociale thema’s aan zoals armoede en willen jullie een soort nieuw bewustzijn op gang brengen. Heb je in Bhutan gedacht dat ze daar leefden zoals jullie dat in gedachten hadden?
“Bepaalde aspecten van die samenleving stonden me wel aan ja. Ik merkte dat ik, terwijl we daar aan het werk waren, ook daadwerkelijk aan het onthaasten was. Dat ligt niet in mijn karakter. Als de omstandigheden ideaal zijn kan zelfs ik dat, heb ik gemerkt. Het is wel heel goed om een tijdje te leven in andere culturen. Je leert daar wel heel veel van. Tegelijkertijd is het niet allemaal zaligmakend want iedere cultuur heeft ook zijn negatieve kanten. Maar daar kon ik eigenlijk bijzonder weinig van ontdekken in Bhutan.”

In Argentinië hebben jullie samengewerkt met Carel Kraayenhof. Wat spreekt jou aan in zijn muziek?
“Zijn gepassioneerdheid als hij speelt. Hij is echt ontzettend gedreven. Hij is iemand van de grote gebaren. Ik weet niet zo goed hoe ik dat moet uitleggen. Het heeft met passie en hartstocht te maken in ieder geval. Zijn roots liggen in Argentinië en ik heb nu gezien hoe de tango daar gespeeld wordt en mensen daar dansen. Ik begrijp heel goed waarom hij daardoor geïnspireerd wordt. Dat past bij zijn karakter en de manier waarop hij muziek maakt en beleeft. Als je met hem een gesprek begint en je vraagt hem naar wat voor invloed Pugliese (Argentijnse tangocomponist, red.) op zijn spel heeft gehad dan kan hij bijna tot tranen toe geroerd raken in zijn verhaal. Dat zegt heel veel over de persoon die hij is. Als hij speelt kan hij echt je ziel raken.”

‘Misschien moet je het een beetje zo zien dat de muzikale invloeden van die landen meer het exotische sausje over die nummers zijn.’

Was je trouwens niet bang dat UMOJA door de vele artiesten die erop meedoen als een verzamelalbum zou gaan klinken?
“Dat is het toch niet geworden. We hebben het erover gehad toen we eraan begonnen. We hebben besloten dat we dat risico niet liepen omdat wij degenen zijn die de liedjes maken, spelen en zingen. Dat is de rode draad in de sound van de plaat. Misschien moet je het een beetje zo zien dat de muzikale invloeden van die landen meer het exotische sausje over die nummers zijn.

In sommige gevallen zijn we daar verder in gegaan hoor. Bijvoorbeeld het liedje dat we in Turkije hebben opgenomen was in eerste instantie gewoon een hardrock nummer. We hebben daar met een multi-instrumentalist gewerkt die een aantal instrumenten bespeelt die typisch zijn voor de Turkse muziek. We merkten dat als we met een keiharde gitaarlick een hoge fluit datzelfde thema lieten spelen en dat dubbelden met een Turks snaarinstrument je ineens een heel Arabische sfeer krijgt. Als we dat er niet op hadden gedaan was het gewoon een up-tempo liedje geweest zoals we dat op vorige platen ook hebben gedaan.

Sommige landen zoals Cuba vonden we heel lastig. Je weet vooraf met wie je gaat werken. In dit geval was dat Eliadas Ochoa van Buena Vista Social Club. Die man is nou eenmaal beperkt tot zijn eigen muzieksoort. Je kan hem geen dingen laten spelen die heel erg van die muziek af staan. Toen hebben we een Cubaans liedje gemaakt. Dat werkte fantastisch maar het is een heel andere manier van werken.”

‘ Wij zijn geen band die met een vingertje gaat wijzen. We willen nooit heel concreet over bepaalde dingen zingen of schrijven. Het ligt meer in de grote lijnen. Bewustwording is wel een van de onderwerpen van deze plaat.’

Ik zag dat het UMOJA project gesponsord wordt door het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Hoe is dat gegaan? Was het moeilijk om dat soort partijen erbij betrokken te krijgen?
“Ze waren wel geïnteresseerd in wat wij in het buitenland aan het doen waren. Uiteindelijk ga je om de tafel zitten en uitleggen wat je betrokkenheid is ten aanzien van onderdelenwaar buitenlandse Zaken ook achter staat en iets mee wil doen. Het is wel gericht op een aantal wereldproblemen. Eén daarvan is aids. Het was toch wel heel interessant om dit project als podium te gebruiken naar mensen toe en dingen kenbaar te maken.”

Is het niet lastig om dit soort thema’s aan te snijden in je muziek? Loop je niet de kans dat het een protestalbum wordt?
“Wij zijn geen wereldverbeterende band. Dat hebben we ook naar het Ministerie van Buitenlandse Zaken duidelijk gemaakt. Wij zijn geen band die met een vingertje gaat wijzen. We willen nooit heel concreet over bepaalde dingen zingen of schrijven. Het ligt meer in de grote lijnen. Bewustwording is wel een van de onderwerpen van deze plaat.

Je moet je voorstellen dat je, als je straks die plaat gaat luisteren, een geïnspireerde plaat gaat horen én bekijken. De onderwerpen die worden aangesneden zijn geïnspireerd door die reizen. De problemen die we tegenkwamen, worden er ook wel in beschreven maar niet zo letterlijk. De samenwerking met het ministerie zit ‘m meer in dat je op de DVD zelf kunt kiezen om bijvoorbeeld een interview met Femi Kuti te beluisteren waarin hij het heeft over de aidsproblematiek. Je kunt er ook voor kiezen dat niet te doen en gewoon te genieten van de plaat. Wij willen mensen helemaal niet dwingen en ons beter voordoen dan we zijn.”

Datum: 23-1-2006