Duran Duran

Biografie

Engelse groep die met succes glamour en tienerromantiek introduceert in de popmuziek van de jaren tachtig en werkt aan muzikaal eerherstel in de jaren negentig. Duran Duran, genoemd naar een karakter uit de science fiction-film Barbarella, vindt haar oorsprong in Birmingham, alwaar enkele vaste bezoekers van de Rum Runner-club elkaar vinden in een concept voor een popgroep waarbij het imago de inhoud van de muziek zal dicteren. Tijdens een lange en strenge selectieperiode die loopt van voorjaar '78 tot zomer '80, vallen diverse potentiële groepsleden af. Een van hen is Stephen 'Tin Tin' Duffy, die in '85 een eigen hit scoort met Kiss Me en later enige naam maakt met zijn pastorale popgroep The Lilac Time. De definitieve bezetting van Duran Duran bestaat uiteindelijk uit bassist John Taylor, gitarist Andy Taylor, drummer Roger Taylor (geen van drieën familie), toetsenist Nick Rhodes en zanger Simon Le Bon. De muziek van de vijf komt tot stand onder invloed van o.a. Roxy Music, Japan, Giorgio Moroder en David Bowie en bezorgt hen eind '80 een contract bij Emi. Februari '81 belandt de debuutsingle Planet Earth vrijwel onmiddellijk in de Britse Top 10. De start van een bliksemcarrière is een feit. Duran Duran is een grillige plaat met matige composities, gecamoufleerd door saaie arrangementen en knap produktiewerk van Colin Thurston. Op Rio revancheert de groep zich met weliswaar gladde, maar strakkere en minder op disco gerichte hitparade-liedjes. Duran Duran werkt intussen hard aan het perfectioneren van haar imago; ze besteedt grote aandacht aan lichtshow, hoezen, promotiemateriaal, videoclips en hult zich in opvallende kleren en kapsels. De combinatie van een flitsend uiterlijk en enigszins futuristische dansmuziek, plaatst de groep aan het hoofd van de New Romantics-beweging, waartoe ook groepen als Spandau Ballet, Visage en Ultravox behoren. Deze typisch Britse stroming vormt echter al snel een blok aan het been van Duran Duran dat zich, gelet op het succes van Rio, juist met alle geweld op de Verenigde Staten wil richten. De single Hungry Like The Wolf zorgt voor die doorbraak aan de andere kant van de oceaan. In november '83 verschijnt Seven And The Ragged Tiger, waarmee de Durans hun populariteit gestaag uitbouwen. Hitsingles als Is There Something I Should Know en Union Of The Snake doen het voorbereidende werk, maar The Reflex brengt het welhaast ultieme succes. Deze onder supervisie van Nile Rodgers tot stand gekomen remix van de albumtrack gaat vergezeld van een uiterst professionele videoclip waarin de Durans enigszins misleidend worden afgeschilderd als de onbetwistbare live-helden van dat moment. Het veroorzaakt een vloedgolf van maanden aan ononderbroken mediapubliciteit. Na Arena, een wederom door Nile Rodgers geproduceerde live-CD, storten Andy en John zich samen met Chic-drummer Tony Thompson en ladykiller Robert Palmer (bij het Duran-publiek vooral bekend als zanger van gesofistikeerde danshits als Best Of Both Worlds en I.ooking For Clues en voor live-optredens vervangen door Michael Des Barres) op het Power Station-project, een hobbyclubje waarin de heren hun (hard)rock-voorkeuren uitleven. Ondanks het succes van de hit Some Like It Hot is de formatie na de release van het energieke The Power Station geen lang leven beschoren. Ook Arcadia, het project van de overige Durans plus enkele sessiemuzikanten, gaat ten onder aan een overvloed aan creativiteit en ego. Het enige gezamenlijke wapenfeit van Duran Duran in '85 is de themasong van de James Bond-film A View To A Kill, dat samen met componist John Barry wordt opgenomen. Kort daarna vertrekken achter elkaar Roger (stress) en Andy (desinteresse); de laatste zal in '87 samen met o.a. ex Sex Pistols- gitarist Steve Jones het onbeduidende Thunder opnemen. Het overgebleven trio zint op wraak en wil bewijzen dat Duran Duran meer in haar mars heeft dan mooi verpakte, maar inhoudsloze popmuziek voor tieners. Voor Notorious roept de groep de hulp in van Nile Rodgers, gitarist Warren Cuccurullo (ex-Frank Zappa, ex-Missing Persons) en drummer Steve Ferrone (ex-Average White Band). Het wordt een uiterst dansbare plaat, maar al snel blijkt dat men toch liever de bakens verlegt naar muziek die het trio live kan waarmaken. Volgens dit concept maken de Durans Big Thing, een cd waarop computers en (bas-)synthesizers prominent aanwezig zijn en de muzikale invalshoeken variëren van jazz en heavy metal tot Afrikaanse muziek en pop. Maar het ontbreekt aan evenwicht en een duidelijke koers. Er volgt een periode van bezinning die wonderwel blijkt te werken, want vijf jaar later verschijnt het soulvolle Duran Duran. Eindelijk klinkt Duran Duran als een volwassen band die meer dan twaalf jaar aan ervaring weet om te zetten in een uitgebalanceerd product vol intrigerende (geluids)experimenten en songstructuren. Vooral de inmiddels tot vaste Duran gepromoveerde Cuccurullo schittert met inventief gitaarspel. De plaat wordt een groot succes, met name in de Verenigde Staten. In maart '93 staat de groep met een semi-akoestische set (inclusief strijkers) in het Amsterdamse Paradiso. De tieners van weleer zijn nu twintigers, de hysterie lijkt voorgoed verdwenen. Duran Duran begint aan haar tweede jeugd. Om te bewijzen dat de groep haar klassiekers kent is het volgende project een cover-CD. Thank You bevat nummers van o.a. Public Enemy, Lou Reed, The Temptations en Led Zeppelin, maar wordt door de critici niet helemaal serieus genomen, niet in de laatste plaats omdat men tussen neus en lippen ook eer bewijst aan een eigen song. De single White Lines (oorspronkelijk van Grandmaster Flash) haalt echter wel de Engelse Top 10. John Taylor heeft ondertussen een nieuwe cd van The Power Station in voorbereiding.

Bron: OOR Popencyclopedie