George Jones

Biografie

George Jones wordt geboren in Saratoga, Texas. Zijn belangstelling voor country & western wordt al vroeg gewekt. Op de radio luistert hij naar country & western-sterren uit die tijd zoals Roy Acuff, Ernest Tubb, Lefty Frizzel en Hank Williams. In '47 start Jones zijn carrière als gitarist voor lokaal talent. Een keer mag hij zelfs Hank Williams begeleiden, maar hij is te zenuwachtig om zelfs maar een snaar aan te kunnen raken. Jones is geworteld in de honky-tonk traditie, in de jaren dertig in zijn geboortestaat Texas ontstaan. Direct aangrijpend en zonder muzikale opsmuk, wordt gezongen over drank, vrouwen en de lichamelijke liefde. In zijn liedjes concentreert Jones zich vooral op de tragische kanten van de liefde. In '52 tekent hij bij het kleine Stardy-label. Ondanks zijn succes als live-artiest, scoort Jones pas in '55 met het tragische Why, Baby, Why een eerste hit. Daarna maakt hij een onafzienbare serie hits, zoals Treasure Of Love ('58), het novelty-nummer White Lightning ('59) en Window Up Above ('81). De grote doorbraak komt met het door merg en been gaande She Thinks I Still Care uit '62. Andere hits uit het begin van de jaren zestig zijn A Good Year For The Roses (later nog door Elvis Costello opnieuw tot hit gezongen) en The Race Is On. Jones maakt met zangeres Melba Montgomery een hele serie duetten, waarvan We Must Have Been Out Of Our Minds uit '64 een van de meest succesvolle is. In de tweede helft van de jaren zestig gaat het in alle opzichten bergafwaarts met Jones. Zijn problemen met drank worden legendarisch en hij mist daardoor frequent optredens. Bovendien is de trend in de country & western naar steeds zoetere muziek, met vlakke arrangementen die een groot publiek moeten aanspreken. Jones' muziek past daar duidelijk niet in. In '67 ontmoet hij zangeres Tammy Wynette en het is haar producer Billy Sherrill die voor een muzikale keer ten goede zorgt. In '71 maakt Jones voor het Epic-label in duet met Wynette weer een hit met We Go Together, geproduceerd door Sherrill. Enige tijd later tekent Jones ook als solist bij Epic, waar hij weer regelmatig scoort met hits als The Door, A Picture Of Me (Without You) en These Days (I Barely Get By). Ook Jones ontsnapt niet aan de trend naar zoetere country & western, maar zijn wat nasale manier van zingen blijft door alle violen en koortjes heen even boeiend als voorheen. Ondertussen zijn Jones en Wynette in het huwelijk getreden. Hun huwelijk verloopt zeer stormachtig, hetgeen het echtpaar de constante aandacht van de roddelpers oplevert. In '75 gaan ze definitief uit elkaar. Op The Battle bezingt Jones op ontroerende wijze zijn breuk met Wynette. Na de echtscheiding gaat het weer snel bergafwaarts met Jones. Hij mist tientallen optredens en zijn gevecht met koning alcohol lijkt hij definitief te verliezen. In '79 volgt een ommekeer met My Very Special Friends, waarop Jones duetteert met bekende collega's als James Taylor, Emmylou Harris, Willie Nelson en ook Elvis Costello. Hij volgt een ontwenningskuur en begint weer regelmatig hits te maken. He Stopped Loving Her Today, afkomstig van I Am What I Am, levert hem zelfs een Grammy-award op. Door de jaren heen is de invloed van Jones op collega's altijd groot geweest, maar zijn platenverkoop is daarbij relatief achtergebleven. Still The Same Ole Me is meer dan 25 jaar na zijn debuut, Jones' eerste gouden elpee. Zijn klassieke werk staat voor een belangrijk deel op White Lightning tot en met Heartbreak & Hangovers.

Bron: OOR Popencyclopedie