Laurent Garnier

Biografie

Wegbereider van de in '96 tot wasdom gekomen Parijse technoscene en een van 's werelds populairste techno-DJ's. Laurent Garnier debuteert in '87 als Dj in de legendarische Hacienda discotheek in Manchester. Zijn eerste opname is eigenlijk bedoeld als jingle voor een feest, maar gaat een eigen leven leiden als Eric Morand, werkzaam bij de Franse vestiging van London Records, de plaat in handen krijgt. Hij benadert Garnier en samen zetten ze in '91 voor het gelijknamige platenlabel van de Franse winkelketen Fnac een dansdivisie op. Garnier stijgt snel in aanzien door zijn urenlange DJ-sets, singles als Wake Up (naar de naam van zijn clubavond in de Parijse discotheek Rex), Planet Sex en de samen met Shazz onder de naam Choice uitgebrachte klassieker Acid Eiffel. Ook de rest van de artiestenstal van Fnac (oa. St Germain, Scan X en Juantrip) is niet te versmaden, zoals blijkt op het visitekaartje La Collection (´93). Na zakelijke strubbelingen met Fnac zetten Garnier en Morand een nieuw label op, F Communications. Na een reeks singles en EP's van eerdergenoemde acts verschijnt hierop Garniers CD-debuut Shot In The Dark Album, een sterk en gevarieerd album. Met de Club Traxx Ep ('95) bevestigt hij zijn status als aartsvader van de Franse techno. Twee jaar later verkent hij op 30 alle hoeken en gaten van het elektronische spectrum. Het album, dat Garnier omschrijft als een muzikaal dagboek van zijn dertigjarige leven, bevat ouderwetse acid, Detroit-techno, electro, dub, triphop en de van het debuutalbum bekende dromerige intelligent techno. Opzien baren de film noir-achtige video's die de Parijse filmregisseur Quentin Dupieux (die zelf muziek maakt onder de artiestennaam Mr Oizo en in '99 een wereldhit scoort met het van een reclamespotje bekende Flat Beat) maakt voor de singles Crispy Bacon, The Hoe en Flashback, dat opgedragen wordt aan de overleden acidpionier Armando. Samen met Dupieux begint Garnier een ambitieus multimediaproject dat, mede door het stormachtige succes van Mr Oizo, nooit tot realisatie komt. Ook formeert hij een liveband. Jazz-drummer Daniel Bechet, violiste Karine Laborde en twee dansers van het gezelschap Les Nuits Blanches begeleiden Garnier, als hij in '98 tijdens New Frontier en Lowlands in ons land optreedt. In de zomer van '98 kondigt de ster-DJ aan te stoppen met deejayen. Het slopende ritme van de 'vliegende Dj', zoals zijn bijnaam jarenlang luidt, is hem op zijn 32ste teveel. Slechts incidenteel pakt hij nog zijn koffers. Zijn fameuze DJ-stijl is vastgelegd op Laurent Garnier Presents X-Mix-2 Destination Planet Dream en met name Laurent Garnier Presents Laboratoire Mix, dat geldt als een van de beste mixalbums allertijden. Al zijn singles en remixen uit de periode '91-'94 zijn verzameld op Early Works, waarmee de geboorte van de Franse techno afdoende gedocumenteerd is. Eind '99 maakt Garnier met The Sound Of The Big Babou zijn meest succesvolle single tot dan toe. Het rauwe, zwaar overstuurde technogeluid keert terug op Unreasonable Behaviour, dat ook de singles The Man With The Red Face en Greed voortbrengt. Het album wordt alom bejubeld. Enerzijds laat de Fransman horen geleerd te hebben van zijn jazzy liveshow, anderzijds is zijn aanval op de technovloer feller dan ooit. Juli '01 laat Garnier weten niet naar de Gentse dance-tiendaagse 10 Days Off te komen vanwege ernstige gehoorproblemen. De Dj lijkt definitief gesloopt. Wel gaat hij weer op tournee met zijn liveband. De Dvd Unreasonale Live toont Garnier op het podium en heeft als bonus de artistieke videoclips van de singles van Unreasonable Behaviour.

Bron: OOR Popencyclopedie