Live

Biografie

Amerikaanse gitaarband uit York (Pennsylvania), die zeer succesvol balanceert tussen drama en pathos. De groep wordt eind jaren tachtig opgericht als First Aid door schoolvrienden Taylor, Dahlheimer en Gracey. Zanger Kowalczyck completeert het geheel en via een kortstondig bestaan als Pailsey Blues komt men uit op de bandnaam Public Affection, onder welke vlag in '89 The Death Of A Dictionary uitgebracht wordt. Het album sterft in stilte, waarna de band twee jaar later - er is intussen een contract bij Radioactive Records - besluit de naam te veranderen in Live. Onder leiding van Jerry Harrison (Talking Heads) wordt Mental Jewelry opgenomen; een aardig funkrockalbum, dat echter nauwelijks meer dan de kwalificatie 'veelbelovend' verdient. Het vrijwel live opgenomen en aanmerkelijk spontaner en ruwer klinkende Throwing Copper laat echter een opmerkelijke groei horen. De funk is ingeruild voor een meer grungy aanpak. Regelmatige vergelijkingen met R.E.M. en Pearl Jam staan een verkoop van twaalf miljoen exemplaren allerminst in de weg. Op Pinkpop '95 is Live de grote verrassing: Ed Kowalczyk blijkt een charismatische podiumpersoonlijkheid en de rest van de band blijkt uitstekend in staat het geluid van Throwing Copper 'live' waar te maken. De zang van Kowalczyck - op Throwing Copper al een sterke troef - is op Secret Samadhi zo mogelijk nog hartstochtelijker. Op dit fraai en donker klinkende album bouwt Live haar stijl verder uit: bezwerende, soms wat plechtstatige gitaarrock, waarin het grote gebaar niet geschuwd wordt. April '97 doet Live een overtuigend optreden in Paradiso, waarvoor de kaarten in luttele minuten wegvliegen. De pechvogels kunnen de band een maand later bewonderen op Pinkpop, waar de band andermaal geprogrammeerd staat. In de jaren die volgen trekt Live diverse malen de wereld rond, waardoor er pas medio '99 tijd is om na te denken over een opvolger van Secret Samadhi. Het fanatieke toeren, dat het kwartet juni '99 wederom in een vliegensvlug uitverkocht Paradiso brengt, blijkt echter zijn vruchten af te werpen: voorafgegaan door Top 10-hit The Dolphin's Cry, groeit het oktober '99 verschijnende The Distance To Here uit tot het succesvolste album uit de Live- catalogus. Het is een plaat die klinkt als een klok, barst van het zelfvertrouwen, en ondertussen een band laat horen die haar eigen geluid tot in de kleinste puntjes heeft uitgekristalliseerd. In de zoektocht naar het Grote Gebaar (de route leidt ditmaal via India), lijkt men temidden van alle pathos, spiritualiteit en dramatiek echter één ingrediënt over het hoofd te hebben gezien: de op Throwing Copper nog zo alomtegenwoordige bezieling. Het mag niet deren: het Grote Gebaar wordt gretig geaccepteerd, en ook in Europa - de Lage Landen voorop - behoort Live vanaf The Distance To Here definitief tot de groten. Eind '99 onderneemt de band voor het eerst in haar bestaan dan ook een Europese arenatournee. Met groot succes: voor het optreden in de Haagse Statenhal vliegen de kaartjes zó snel de deur uit, dat er al snel een tweede (wederom uitverkocht) concert moet worden toegevoegd. Ook in België overstijgt de vraag ruimschoots het aanbod: de band komt dan ook niet in de aangekondigde Deinzese Brielpoort te staan, maar in de stukken grotere Flanders Expo in Gent. Het grote oogsten is begonnen; te beginnen in Nederland, waar de groep april '00 een van de voornaamste attracties vormt tijdens de Tmf Awards. De band sleept er twee prijzen in de wacht: 'Beste Buitenlandse Rockband' en 'Beste Buitenlandse Clip' (voor The Dolphin's Cry), en krijgt tijdens I Alone gezelschap van Anouk, die het nummer ook op haar eigen repertoire heeft staan. Een nieuwe onderscheiding laat niet lang op zich wachten: diezelfde maand nog mag Live een Edison in ontvangst nemen, als maker van het 'Beste Buitenlandse Album'. Twee maanden later, de Nederlandse verkoop van The Distance To Here loopt dan al richting de 200.000 exemplaren, speelt de band voor de derde keer - ditmaal als hoofdact - op Pinkpop. Het wordt, ondanks de tenenkrommende cover van John Lennons Imagine, een bij voorbaat gewonnen wedstrijd. Voor de optredens op Rock Werchter (doordat Pearl Jam zich wegens het Roskilde-drama - zie Pearl Jam - op het laatste moment terugtrekt, mogen Kowalczyk en co. ineens zelfs twee avonden opdraven) geldt enkele weken later precies hetzelfde. Het enorme Europese succes heeft voor de band ook een schaduwzijde: in Amerika doet The Distance To Here het met 'slechts' één miljoen verkochte exemplaren stukken minder. Desondanks trekt de band zomer '00 de Amerikaanse stadions in, voor een gezamenlijke tournee met de Counting Crows en voorprogramma Bettie Serveert. Na ruim 200 optredens in anderhalf jaar tijd is het eind '00 tijd geworden de batterijen nog eens stevig op te laden, alvorens te beginnen met de voorbereidingen van V. In afwachting van dit simpel getitelde album verschijnt nog het nummer Forever May Not Be Long Enough op de soundtrack van The Mummy Returns. Kowalczyk vervult intussen een opvallende gastrol op de Tricky-single Evolution, Revolution, Love. Op Simple Creed, de eerste single van V, verleent de kleine man uit Bristol hem een wederdienst. Vlak voordat Live's ietwat geforceerd aandoende vijfde album (waarop de band - met wisselend succes - loops, samples, toetsen en zelfs rap in haar stadionrock probeert te incarneren) daadwerkelijk het daglicht ziet, valt de band eind augustus '01 nog als surprise act te bewonderen op zowel Lowlands als Pukkelpop. De verrassingsoptredens, die inhoudelijk moeilijk verrassend te noemen zijn, bezegelen nog eens de speciale band die Live met de Lage Landen heeft. Een relatie die begin oktober nog maar eens wordt verstevigd, wanneer de band opnieuw terug is op Benelux-bodem: nu voor een uitverkochte concertreeks in de Rotterdamse Ahoy' (drie avonden) en het Antwerpse Sportpaleis (eenmaal). In diezelfde week verschijnt op veler verzoek ook het nummer Overcome op single, een nummer dat na de terroristische aanslagen van 11 september '01 een nieuw leven is gaan leiden: De single verschijnt op 11 oktober, precies een maand na de ramp; de opbengst ervan gaat de nabestaanden. Vergezeld door twee verschillende videoclips, beide nadrukkelijk opgesmukt met beelden van 11/09, groeit de protserige aanstekerballade uit tot de grootste hit uit de Live-geschiedenis. Begin '02 besluit de band, ingegeven door de geboorte van Kowalczyks dochtertje Ana Sophie, een poosje gas terug te nemen. Wél staat men in mei, voorafgegaan door twee uitverkochte concerten in de Heineken Music Hall, voor de vierde maal met groot succes op Pinkpop. Kan de status van de band in de Lage Landen rond die tijd gerust 'immens' genoemd worden, in thuisland Amerika is daarvan - ondanks het hele Overcome- verhaal - bij lange na geen sprake meer: V is daar slechts goed voor 350.000 verkochte exemplaren, ongeveer hetzelfde aantal als Mental Jewelry ooit wist weg te zetten. Het is een constatering die er mede voor zorgt dat de band voor de opnames van Birds Of Pray nog eens sterk bij zichzelf te rade gaat. In navolging van grote voorbeelden U2 en R.E.M. grijpt ook Live voor Birds Of Pray dan ook terug naar haar roots; geformeerd rondom een groots, opzwepend gitaargeluid à la Throwing Copper, is Birds Of Pray met gemak de hardst rockende Live-plaat sinds datzelfde Throwing Copper te noemen. Een plaat waarop zelfs het voor Live zo kenmerkende grote gebaar grotendeels wordt thuisgelaten: Kowalczyk lijkt zijn spiritualiteit anno '03 niet langer meer in dweperige retoriek te vinden, maar gewoon in huiselijke kring; zijn pasgeboren dochtertje in het bijzonder. Van de jonge-honden-geldingsdrang die Throwing Copper zo kenmerkte, valt op Birds Of Pray echter nauwelijks meer iets te ontwaren: de dertigers serveren hun potje tegenwoordig liever op dichtgesmeerd FM-formaat. Dat de band na de release van Birds Of Pray grotendeels het voorprogramma van de Europese Bon Jovi-tournee verzorgt, is dan ook weinig verwonderlijk. In Nederland en België vormt de band ook op eigen kracht nog altijd een publiekstrekker eerste klas: zo staat de band eind mei in een volgepakt Vorst Nationaal in Brussel en geeft ze 1 juli '03, vergezeld door Coldplay, zelfs haar grootste eigen Nederlandse show ooit: in het Nijmeegse Goffertpark. Eind augustus staat de band voor de derde keer in haar bestaan op Lowlands, ditmaal als absolute headliner. Grote hits levert Birds Of Pray echter niet op: zowel Heaven als Run Away blijven steken in de onderste regionen van de hitparade. Besloten wordt daarop de laatste voor de Amerikaanse markt een speciaal jasje aan te meten. Het duet met countryzangeres Shelby Lynne dat dit oplevert, belandt eind '04 ook op Awake- The Best Of, een verzamelaar die de hits uit de Live-catalogus keurig op een rijtje heeft staan. Opvallende verschijningen op die compilatie vormen de Johnny Cash-cover I Walk The Line, en de single We Deal In Dreams, een outtake van Throwing Copper. Ter ondersteuning van Awake- The Best Of staat de band december '04 wederom twee avonden in Ahoy'

Bron: OOR Popencyclopedie