New Model Army

Biografie

Idealistische rockband, vernoemd naar het revolutionaire modelleger van de Engelse republikein Oliver Cromwell (1599-1658). De groep wordt in '82 te Bradford opgericht vanuit een bijna calvinistisch streven naar puurheid en gerechtigheid, zowel op politiek en maatschappelijk vlak als binnen de rockbusiness. Ze bestaat dan uit slagersleerling Stuart Morrow op bas, voormalig Hawkwindroadie Robb Heaton en de gesjeesde student Justin Sullivan, wiens bijnaam Slade The Leveller verwijst naar een radicale groepering binnen Cromwells New Model Army. Na met honderden optredens een fanatieke aanhang opgebouwd te hebben debuteert het trio in april '83 op het eigen Quiet Records met de single Bittersweet. Het plaatje bereikt evenals zijn opvolger Great Expectations de middenregionen van de independent charts, maar de groep maakt pas echt naam met het verpletterende Vengeance, een mini-album (later, op cd en aangevuld met bonustracks, getiteld Vengeance-The Independent Story) dat in mei '84 uitgebracht wordt en wekenlang de onafhankelijke hitlijst aanvoert. Met name het acrobatische, frontaal in het geluidsbeeld geplaatste spel van Morrow imponeert, naast de muziek zelf, die kracht, rusteloosheid en passie paart aan ijzersterke melodieën en wervelende refreinen. No Rest For The Wicked, dat precies een jaar later uitkomt bij platengigant Emi en vergezeld gaat van een door de groep gevoerde anti-heroïne-campagne, is door matige composities en een te gladde produktie een behoorlijke tegenvaller, al is het succes er bepaald niet minder om. Vlak na de release wordt Morrow wegens toenemende ster-aspiraties gewipt en vervangen door de zeventienjarige, uit Marlborough afkomstige fan Jason 'Moose' Harris, die in zijn eerste interview belooft zijn illustere voorganger in no time de vergetelheid in te spelen. Het door veteraan Glyn Johns geproduceerde The Ghost Of Cain doet zowaar alle eventuele twijfel daaromtrent verbleken. Sterker nog, de hele plaat is van ongeëvenaarde klasse en stelt zelfs Vengeance in de schaduw. De verdiende doorbraak naar een groot publiek laat echter andermaal op zich wachten, evenals de opvolger voor The Ghost Of Cain. Wel verschijnt eind '87 het zoethoudertje New Model Army, een mini-elpee met drie nieuwe studionummers en vier live-tracks die weinig nieuws laten horen en daarna volgt voorlopig slechts Radio Sessions '83-'84 met oude BBC-opnamen uit shows van o.a. John Peel en Janice Long. De groep treedt wel op en Sullivan doet zelfs solo- performances, maar pas in februari '89 ziet Thunder And Consolation het levenslicht in een co- produktie van oudgediende Tom Dowd. Thunder And Consolation is weer van hoog niveau: even bitterzoete als vechtlustige vijfsterren-rebelrock, zwemmend in hooks en linkse directen en ver verwijderd van de zweverigheid van U2 of de heroïek van The Alarm. De CD-versie van Thunder And Consolation bevat tevens de drie studiotracks van New Model Army. In de loop van '90 wordt de eind '89 opgestapte Harris vervangen door Nelson (ex-Brotherhood Of Lizards), waarna Impurity verschijnt: meer van hetzelfde, dus andermaal een plaat met de sfeer van grote dagen en een enorme poëtische rijkdom. Raw Melody Men is een live-album, dat de unieke sfeer van een NMA-concert redelijk weet te vangen. In '92 doen oud-soldaten Morrow en Harris weer van zich spreken met achtereenvolgens de melodieuze hardrockgroep Loud en de post-greboformatie Atom Heart Mother en hun aardige, ietwat spaced out visitekaartjes Psyche 21 en Skin 'Em Up.Chop 'Em Out.Rawhide, maar dan is het weer tijd voor het volgende NMA-offensief, tevens het eerste voor Epic: The Love Of Hopeless Causes vertoont naar goed NMA-gebruik weinig vernieuwingsdrang dus is - grotendeels althans - van vertrouwd niveau. Zomer '93 speelt de groep, die inmiddels wordt beschouwd als een van de voorvaderen van de crustie-beweging, op het als Pinkpop-opwarmertje bedoelde campingfestival Rocking Kolonia in het Limburgse Landgraaf.

Bron: OOR Popencyclopedie