T.C. Matic

Biografie

In '72 formeert Arno Hintjens met gitarist Paul Decouter het naar hun beider achternaam vernoemde Tjens-Couter. Het duo speelt r&b die door Arno's interpretatie van het bezongen leed een komische draai krijgt. Begin '77 voegen Ferre Baelen en Rudy Cloet zich als de T.C. Band bij het tweetal en met Honey Bee/The Milkcow staat de groep voor de eerste en laatste maal in de TopPop studio's. Februari '80 verandert Tjens Couter haar naam officieel in T.C. Matic (naar de Joegoslavische auteur Matic) om de muzikale verschuiving van r&b naar meer moderne klanken te onderstrepen en de groep wordt tevens uitgebreid met toetsenman Serge Feys. Juni '80 stapt Decouter op; zijn plaats wordt ingenomen door Jean-Marie Aerts. Aerts, voorheen in Raymond van het Groenewouds Bien Servi en voormalig begeleider van Kaz Lux, Johan Verminnen en Plastic Bertrand, groeit al snel uit tot een van de belangrijkste producers van België. T.C. Matic debuteert met de dubbelsingle Femme Femme/Modern Noise/Take It Easy/White Rhythm, die later als bonus-12 inch bij T.C. Matic wordt gevoegd. De tweede single O La La La/Still On The Loose haalt de Belgische Top 10. Met T.C. Matic levert de groep haar krachtige visitekaartje af: energieke en stompende grotestadsmuziek die wordt gevoed door de monotone ritmesectie en de vrijgevochten melodiepartijen. Met name Aerts en Feys betonen zich inventief in het bedenken van harmonische vrijpostigheden, die ook qua 'sound' haaks op de traditionele opvattingen staan. Hintjens toont zich op de bühne een intrigerende persoonlijkheid die energiek en vol overgave spiegelgevechten met zichzelf en zijn microfoonstandaard opvoert. Hij verklaart Europese muziek te willen maken en inderdaad klinken in T.C. Matic vooral invloeden uit de variété-muziek en het Franse chanson door. Al snel wordt de groep beschouwd als het beste dat de nieuwe Belgische muziek te bieden heeft en een band die ook internationaal vooraan kan staan. Met L'Apache, voorafgegaan door de single Willie/I'm Not Like That, roept de groep een stukje Europese cultuurgeschiedenis in herinnering: de titel refereert aan de nozems van de jaren dertig en de zazous van de jaren veertig. Inmiddels is de belangstelling in Nederland en Scandinavië flink toegenomen, al worden Le Java en Middle Class And Blue Eyes geen hits. Najaar '83 verschijnt Choco, waarop de groep met steun van Cheyenne- vocaliste Julia Loko terugkeert naar haar r&b-wortels. Ondertussen wordt bassist Ferre Baelen vervangen door Nederlander Michael Peet (ex-Cheyenne) en heeft de groep het moeilijk om met nog sterker materiaal voor de dag te komen. Single Ugh Ugh mikt vooral op de commercialiteit, maar medio '85 is de eindmix klaar van Ye Ye, in een produktie van Howard Jones Gray - onder meer bekend als klankman van Tom Verlaine, Simple Minds, Scritti Politti. De elpee (met o.a. het schitterende, op single uitgebrachte Elle Adore Le Noir) blijkt het meest complete groepsprodukt tot dan toe. Alles lijkt T.C. Matic voor de wind te gaan en als bekend wordt dat de groep in enkele landen het voorprogramma van Simple Minds mag verzorgen, jubelt België in de overtuiging dat Europa nu definitief veroverd zal worden. Maar het pakt totaal anders uit. De toer wordt een tegenvaller en als dan ook een Franse tournee uitdraait op een grote ontgoocheling, houdt T.C. Matic het in maart '86 voor gezien. Arno gaat solo en vrij vlug na het uiteenvallen van T.C. Matic verschijnt Arno, een elpee waar Arno al aan gewerkt had tijdens de opnames van Ye Ye. De plaat gaat helaas mank aan compositorische bloedarmoede, half uitgewerkte ideeën en dubieuze experimenten. Alleen het dampende Forget The Cold Sweat verdient echt superlatieven. Buiten zijn solocarrière waagt Arno ook zijn eerste stappen op het filmpad en mag hij als stadscowboy zichzelf spelen in Skin, een film van Guido Henderickx. Met zijn tweede solo- elpee veegt Arno gelukkig in één beweging alle twijfels van tafel. De plaat, geproduceerd door Holger Czukay en volgeschreven samen met Jean-Marie Aerts, laat Arno van zijn beste kant horen en biedt een mengsel van rhythm & blues, Eurorock en chansons. Ook op het podium blijkt Arno de kracht van weleer te hebben teruggevonden. Na een uitgebreide reeks concerten in o.a. België, Nederland, Frankrijk en Duitsland duikt Arno dan in augustus '89 de studio in voor de opnamen voor zijn derde solo-plaat. Twee van zijn oude TC-makkers, Serge Feys en Ferre Baelen, worden op dat moment weer op het podium gesignaleerd: de eerste bij de covers spelende LSP- Band, en de laatste bij het Leuvense elektrogezelschap Aimless Device.

Bron: OOR Popencyclopedie