Trijntje Oosterhuis

Volledig interview

'Mijn intentie is eigenlijk geweest het repertoire nieuw leven in te blazen zodat het meegaat in een nieuwe generatie. Ik vind dat die liedjes dat verdienen.'

Trijntje ontvangt de pers in een prachtige kamer aan het Vondelpark in Amsterdam. Een klusjesman is druk in de weer met een ladder en rommelt wat aan de gordijnen. Nadat hij is verdwenen begint Trijntje haar verhaal over haar nieuwe album op Blue Note. Een eerbetoon aan de legendarische Burt Bacharach die niet alleen zijn goedkeurig gaf maar ook mee speelde en zelfs voor haar componeerde. Het maakt Look Of Love tot een album om trots op te zijn en het zou wel eens de internationale doorbraak van Trijntje kunnen betekenen.

Vorige keer dat ik je sprak hebben we het gehad over See You As I Do en het thuis opnemen. Je nieuwe album is wel iets heel anders. Hoe is het idee voor The Look Of Love eigenlijk ontstaan?
"Nee, dit kon echt niet in de huiskamer. Het begin is eigenlijk ontstaan na mijn debuutcd Strange Fruit op Blue Note. Dat was destijds helemaal niet bedoeld als album maar is ontstaan uit een reeks concerten met het Amsterdam Sinfonietta, een klassiek orkest. Zij wilden jazz en pop samenvoegen. Tijdens die tour had ik zoiets van 'jeetje wat geweldig. wat rijk en wat stelt mij dit als zangeres in een ander daglicht'. Ik ben daardoor een nieuwe richting ingeslagen. Strange Fruit heeft zo goed verkocht. Dat gaf me wel een reden om nog een keer zo'n Blue Note album te maken. Toen zijn we met elkaar om tafel gaan zitten. We kwamen toen al snel bij het Bacharach songbook omdat dat zijn nummers niet alleen klassiekers zijn maar, op een rare manier, ook heel soulvol. Het leent zich heel goed voor een orkestrale begeleiding. Ik kon me daar enorm in vinden.


'Ik wilde het alleen doen als ik de arrangementen kon laten maken door Vince Mendoza. Hij is gewoon de 'heavieste cat' die je maar kan krijgen.'

Maar goed, je kan dat wel willen maar ik weet als geen ander dat zoiets snel kitscherig of ordinair kan worden. Wie zit er nou te wachten op weer een vertolking van hetzelfde. Ik had dus wel wat hoge noten op mijn zang want ik wilde het alleen doen als ik de arrangementen kon laten maken door Vince Mendoza. Hij is gewoon de 'heavieste cat' die je maar kan krijgen. Hij heeft bijvoorbeeld Joni Mitchell gedaan maar ook Robbie Williams en Counting Crows. Hij heeft hele artistieke en 'credible' projecten gedaan. Vince Mendoza is chef-dirigent van het Metropole Orkest in Nederland. Hij was dus binnen handbereik. Ik ben heel brutaal naar hem toe gegaan en heb gezegd 'ik wil een plaat maken maar jij moet het doen'. Hij had maar 4 dagen. Om op te nemen lukte dat nog wel maar voor arrangementen is dat te weinig. Hij wilde toen 4 liedjes arrangeren en alles dirigeren. Ik moest een andere arrangeur en producer vinden die de rest wilde doen. De 9 andere liedjes heeft Patrick Williams gedaan. Grappig is dat Patrick Williams, in de tijd dat Dionne Warwick platen met Burt Bacharach maakte, hij daar ook bij was en veel arrangementen schreef. Beter kon dus niet."

'Toen heeft Patrick tegen hem gezegd 'die DVD ligt nou al een maand bij jou op bureau. Ga nou eens kijken en bel me terug om te vertellen wat je er van vind'. Een kwartier later belde hij terug.'

En via Patrick Williams werd Burt Bacharach erbij betrokken?
"De platenmaatschappij heeft natuurlijk veel haar best gedaan om via de publisher bij Burt Bacharach binnen te komen om te kijken of we hem niet aan boord konden krijgen. Het lag al heel lang bij Bacharach en hij was zeker op de hoogte van dit project. Patrick Williams en Bacharach kennen elkaar. Het zijn nota bene buren. Hij heeft wel het laatste zetje gegeven. Ze hebben geloof ik met elkaar gebeld en toen heeft Patrick tegen hem gezegd 'die DVD ligt nou al een maand bij jou op bureau. Ga nou eens kijken en bel me terug om te vertellen wat je er van vind'. Een kwartier later belde hij terug om te vertellen dat ik kon komen."

En hoe was die eerste ontmoeting?
"Omdat ik met zulke goede mensen aan dit project werkte had ik al snel het respect aan mijn kant. Als Burt Bacharach weer een plaat op zou nemen zou hij namelijk dezelfde mensen bellen. Toen wij elkaar ontmoeten in de studio voelde het daardoor heel gelijkwaardig. Ik kwam binnen en was toen hoogzwanger. Ik mocht nog net vliegen. Dat was wel grappig. Hij vroeg zich af ik nog wel kon zingen. Een paar weken voor de bevalling ben ik naar hem toe gegaan. Hij was heel relaxt, super aardig maar ook heel professioneel. Het is wel heel belangrijk dat er goed gemusiceerd wordt. Als wij met z'n allen lopen te flut-kutten dan wordt zo'n man heel gefrusteerd en vraagt zich af waarom hij z'n tijd zit te verdoen."

'Het was een beetje een r&b soulvolle track die hij echt bij mij vond passen. Nu is het een van de liedjes waar mensen mij echt om complimenteren.'

En hoe ging dat opnemen? Jij zingen en hij op piano?
"Ja, we hebben twee liedjes opgenomen. Met z'n tweeen live. Het was heel bijzonder. Een soort optreden. Zo is het ook op de plaat gekomen. Er is weinig meer aan verandert. Hij had echt naar mijn stem geluisterd want hij had zelf een suggestie gedaan voor een liedje. Waiting For Charlie (To Come Home) wat heel lang geleden een hitje is geweest van Etta James maar wat heel weinig mensen nog kennen. Het was een beetje een r&b soulvolle track die hij echt bij mij vond passen. Nu is het een van de liedjes waar mensen mij echt om complimenteren. Hij heeft bij dat liedje een heel nieuw intro gecomponeerd waardoor het echt iets heel origineels heeft gekregen. Hij is echt heel toegewijd. Hij heeft heel meegedacht over welke songs goed voor mij zijn en hij heeft een heel schattig voorwoord geschreven. Hij zegt dat hij heel trots is op dit project. Beter had ik het dus niet kunnen wensen."

Je hebt ook This House Is Empty Now gedaan wat Bacharach schreef met Elvis Costello. Ik vind dat echt een van de mooiste nummers.
"Dat nummer is ook nog nooit eerder door een vrouw gedaan. O ja, wel door Anne Sofie Otter, een klassiek zangeres. Maar dat is zo anders. Het Bacharach repertoire bestaat uit allemaal klassiekers. Natuurlijk begeef je je op glad ijs. Maar als je die liedjes adopteert en ze zo in je opneemt dat je daar niet meer aan denkt valt dit wel mee. Mijn intentie is eigenlijk geweest het repertoire nieuw leven in te blazen zodat het meegaat in een nieuwe generatie. Ik vind dat die liedjes dat verdienen. Natuurlijk blijft Aretha Franklin's versie van I Say A Little Prayer de beste. Daar kunnen wij niet aan tippen. Het is ook leuk om het gedeelte van mijn publiek dat Dionne Warwick en Dusty Springfield niet kent ermee kennis te laten maken."

Datum: 8-11-2006