Voicst

Biografie

Wie lang op reis is geweest, moet ook weer eens thuis komen. Dat zit nu eenmaal in het reizen besloten. Van mensen die op wereldreis zijn geweest, is bekend dat ze bij terugkomst ofwel in een enorm zwart gat vallen of door al dat gereis juist nieuwe inzichten hebben verworven. Zo is het de Amsterdamse band Voicst ook een beetje vergaan. Ongeveer tweeëneenhalf jaar sinds de release van hun debuutalbum '11-11' is het indie rock trio on the road geweest in binnen- en buitenland. De wegen leidden van Spanje naar Engeland, de VS tot Japan. Op een gegeven moment moest er een begin worden gemaakt met het schrijven, opnemen en uitbrengen van de opvolger 'A Tale Of Two Devils'. Die is er nu. In alles voelt en klinkt het als het werk van een creatieve geest die na lange tijd weer terug is in zijn eigen omgeving en daar ineens op een volkomen andere manier tegenaan kijkt.

'Als je zo lang bent weggeweest als wij, ga je vanzelf thuis ineens weer om je heen kijken,' stelt zanger/gitarist Tjeerd Bomhof vast. 'Je gaat de krant weer lezen, omdat je wilt weten wat er in de wereld aan de hand is. Tegelijkertijd is er op het persoonlijke vlak ook van alles veranderd. Ik ben Amsterdam weer gaan zien.' Dat alsmaar onderweg zijn werd voor even abrupt een halt toegeroepen, terwijl het gewone leven weer werd hervat. Dat is niet zonder gevolgen gebleven.

Terug in Nederland is Voicst nog voor het schrijven aan een nieuw album allereerst op het podium allerlei interessante samenwerkingsverbanden aangegaan met andere bands zoals C-mon & Kypski en Pete Philly & Perquisite. Naast het al genoemde veranderde perspectief heeft ook dat als een geweldige trigger gewerkt voor inspiratie. 'Dat continue verbaasd om ons heen kijken is nu ook tot uiting gekomen in de muziek. We wilden absoluut niet dezelfde plaat nog 'n keer gaan maken,' beweert bassist Sven Woodside met stelligheid. Vandaar ook dat Rutger Hoedemaekers van collega Amsterdamse (eenmans)band About als extra oor van meet af aan betrokken was in het artistieke proces. Dat heeft nu geleid tot 'A Tale Of Two Devils', een album dat inderdaad wezenlijk anders is dan zijn voorganger '11-11'. Alleen al het gebruik van blazers werpt een ander licht op Voicst. De trompettiste van Beyoncé en Gogol Bordello’s saxofoniste blazen hun partij mee. Ook de pianist van Simon & Garfunkel tingelt mee.

Voicst zou Voicst niet zijn als ook het nieuwe album niet tot stand was gekomen na een heleboel gereis van hot naar her. Net als destijds bij het debuut werd het album opgenomen in New York. Als producer werd de internationaal zeer aansprekende naam Peter Katis aangetrokken. Het inschakelen van de producer van de eerste twee albums van Interpol en nog eens twee stuks van The National duidt op z’n minst op een gezonde ambitie waar het de toekomstige kansen in het buitenland betreft. Hoedemakers krijgt de credits voor preproductie in Amsterdam, arrangementen en coproductie in NYC. Bij de tour rond de nieuwe cd gaat hij mee als vierde man. Zijn toegevoegde waarde is onomstreden. Producer Katis zelf is gekozen vanwege het mooie geluid van zijn producties. 'Hij kan heel veel verschillende dingen goed bij elkaar laten klinken,' meent drummer Joppe Molenaar. 'Hij is een echte producer nog. Hij luistert heel goed en durft beslissingen te nemen.' Als geen ander beheerst Katis namelijk de kunst van het weglaten. Wat te veel was sneuvelde onherroepelijk in de eindmix.

'In die tweeëneenhalf jaar dat we voortdurend aan het touren waren, heb ik eigenlijk niet één liedje geschreven dat echt af was,' bekent Tjeerd. 'Wel heb ik veel voice memo's op mijn mobieltje, i-Pod of laptop gezet. Uiteindelijk had ik in al die tijd een paar honderd ideetjes voor songs verzameld.' Tweeëneenhalf jaar droog staan is natuurlijk wel heel erg lang voor een erkende songsmid als Tjeerd. Maar bij Voicst duurt altijd alles iets langer dan bij andere bands. Duurtlang Records heette hun eigen labeltje gekscherend ten tijde van hun debuutalbum. Nu voor de langverwachte opvolger is het omgedoopt tot Goodbusy Records.

Het titelnummer is ook als zo'n voice memootje begonnen. Waar je een engeltje op de ene schouder en een duiveltje op de andere zou verwachten, die allebei tegenstrijdige opdrachten in je oor brullen, daar zingt Tjeerd veelbetekenend 'Two devils, one on each shoulder.' Dat vraagt om duiding. 'Two Devils staat voor het gevoel hebben dat je met ogen open verkeerde keuzes in je leven maakt. Toen het liedje af was, vond ik het ook wel opgaan voor een hoop andere situaties en mensen om me heen. Het is een steeds terugkerend thema. Je kunt het overal op betrekken, ook op de politiek.'

In New York moest er nog een hoop gebeuren met het vijftiental uitgeselecteerde nummers dat uiteindelijk is teruggebracht tot een dozijn. Iedereen toog onafhankelijk van elkaar aan het werk. Wat heet: goed bezig. Waar Tjeerd zijn teksten nog wat zat bij te schaven, daar was Rutger bezig met het uitschrijven van de blazersarrangementen, terwijl de rest in de studio zat. Bij tussentijdse bezoekjes aan Amsterdam werd er veel huiswerk meegenomen. Ook werd er zo nu en dan opgetreden. Er is een nummer geschreven met Perquisite, terwijl ook Kypski zijn bijdrage heeft geleverd. Tussen alle bedrijven door heeft de band ook nog een weekje in San Diego in de studio gezeten met Jason Hill van de band Louis XIV. Deze vrolijke aartsrommelaar - 'Alle versterkers op 10!' - hield er een heel ander technisch beleid op na dan de zeer gestructureerd werkende Katis. 'Heerlijk dat we beide extremen hebben meegemaakt. Het was echt goed voor ons die wat rommelige, maar uiterst creatieve kant ook te zien.'

Eerste single van 'A Tale Of Two Devils' is de supercatchy track 'Everyday I Work On The Road', dat overigens in het geheel niet op de bands lange tours slaat. 'Het gaat over mentaal afwezig zijn in een relatie, terwijl je fysiek wel aanwezig bent,' legt Tjeerd uit. In een moeite neemt hij de andere hoogtepunten van het album even door. 'High As An Amsterdam Tourist', de albumopener die de deur direct wagenwijd openzet naar de rest van de set, slaat op de passiviteit van veel mensen. Daarvoor hoef je echt niet per se zo stoned als een garnaal als een toerist in onze hoofdstad te wezen. Iedereen heeft de mond vol over de oorlog in Irak, maar niemand neemt nog deel aan een vredesdemonstratie. 'Let wel: ik bedoel, of eigenlijk 'we' - want dit geldt, zoals meer teksten voor ons alle drie - bedoelen dit absoluut niet met het bekende Hollandse wijsvingertje, integendeel. Maar het is natuurlijk wel zo dat veel mensen zich het liefst van alles afzijdig houden alsof ze ook onder invloed zijn,' reageert Tjeerd spitsvondig. 'Ik constateer 't slechts en verbaas me er vervolgens hevig over. Helemaal omdat ik in dit geval geen haar beter ben geweest,' registreert hij met de nodige zelfkritiek.

'Feelings Explode', nog zo’n prijsnummer, werd geschreven nadat de Nederlandse Dutchbat militairen een onderscheiding kregen voor hun aanwezigheid in Bosnië. 'Probeer dat maar eens uit te leggen aan je Bosnische vrienden, na alles wat er gebeurd is.' Met Pieter Perquin aka Perquisite (zelf aanwezig als cellist) heeft hij het nummer 'Second Blow' geschreven, dat hier een aparte vermelding verdient. Alleen echt goede bands kunnen behalve lekker rocken ook eens in tempo terugschakelen en een rustig nummer spelen. Voicst kan dat ook. 'Feel Like A Rocke't is een love song en 'A Year And A Bit' is een persoonlijk verhaaltje over een beëindigde relatie. Donkere thematiek allemaal weliswaar, maar het is de muziek die er altijd een enorm positieve draai aangeeft.

'Aha Erlebnis' roert weer een heel ander thema aan. 'Alles wat je meemaakt tot je 13e of 14e levensjaar, vormt je voor de rest van je leven. Goede of rotdingen blijven je achtervolgen. Je leert je bepaalde afweermechanismen aan, die je nog steeds hanteert zelfs als je ze allang niet meer nodig hebt.' De compositie wint aan kracht dankzij het droomdrumpatroontje dat drummer Joppe erbij speelt. Het geeft aan de song een heel andere, onverwachte wending dan oorspronkelijk zo bedoeld. Hetzelfde gebeurde op het moment dat bassist Sven banjo toevoegde aan High As An Amsterdam Tourist. 'Zo gaat dat in Voicst. Het inlevingsvermogen van de rest maakt het altijd zo bijzonder voor mij,' zegt Tjeerd vol oprechte bewondering voor zijn bandmaats. 'Wij vormen samen een machine. We kunnen niet zonder elkaar.' Good Busy dat Voicst. Veel beter krijg je 't niet in 2008. Of het moet live zijn. Voicst toert in januari en februari door heel Nederland met een show waarbij weer veel spraakmakende samenwerkingsverbanden naar voren zullen komen.