Peyo

Biografie

Peyo was striptekenaar. Hij was de bedenker van de Smurfen.

Pierre Culliford is de geestelijke vader van de stripfiguren Johan en Pirrewiet, Steven Sterk, Jacky en Célestin, Poesie en vooral van de Smurfen, de blauwe kabouters met de witte muts die hem internationale faam bezorgden.

Het pseudoniem Peyo dat hij koos om zijn platen te tekenen, heeft hij ontleend aan zijn Engelstalig neefje dat er maar niet in slaagde om "Pierrot" correct uit te spreken.

Peyo was een groot liefhebber van de Middeleeuwen met zijn verhalen en legenden, en dompelde zijn personages graag onder in een surrealistisch universum doorspekt met poëzie en humor.

Pierre Culliford is zestien als hij zijn studies stopzet. Hij wordt assistent-filmoperateur in een bioscoop en brengt enkele maanden door aan de Academie voor Schone Kunsten van Brussel. Aangetrokken door humoristische tekeningen en karikaturen vindt hij werk als 'inkleurder' in een stripstudio. Daar maakt hij kennis met Franquin, Morris en Eddy Paape die zijn collega's en vrienden worden. Na het faillissement van de studio maakt hij een tijdje reclametekeningen alvorens zijn eerste korte strips te publiceren in de Belgische kranten.

In 1947 creëert Peyo het personage van Johan (die in 1954 het gezelschap kreeg van Pirrewiet) wiens avonturen hij in een middeleeuws decor plaatst. De verhalen verschijnen in verschillende Belgische dagbladen, en vanaf 1952 in het magazine Robbedoes.

In het album De fluit met zes gaten (later herdoopt tot De fluit met zes smurfen), verschenen in 1958, ontmoeten Johan en Pirrewiet de Smurfen. Deze kleine blauwe mannetjes worden op initiatief van Yvan Delporte, hoofdredacteur van Robbedoes, al snel het onderwerp van een zelfstandige strip. De zes eerste avonturen verschijnen in de vorm van miniverhalen en charmeren een groot aantal stripliefhebbers. Een succesvolle reeks is geboren.

Peyo hertekent hierna de eerste platen van de Smurfen, past ze aan voor groot formaat en ontwikkelt een eigen smurfentaal. De tekenaar verwezenlijkt vervolgens zijn kinderdroom, daarbij geholpen door zijn vrienden Yvan Delporte en Michel Legrand, door De fluit met zes smurfen aan te passen voor het grote scherm.

De figuurtjes van de Smurfen geven het ontstaan aan een groot aantal afgeleide producten, tekenfilms en zelfs een pretpark in Frankrijk.

Het succes van de Smurfen brengt Peyo ertoe zijn eigen studio op te richten (de Studio Peyo) en een paar jaar later zijn eigen uitgeverij (Cartoon Création).

De financiële smurf, verschenen in 1992, is het zestiende en laatste verhaal dat door Peyo is bedacht en getekend. Sinds het overlijden van de kunstenaar, datzelfde jaar, zet zijn zoon Thierry het werk van zijn vader voort.

De Smurfen zijn blauwe kabouters met een witte puntmuts die in het woud leven en zich voeden met sarsaparilla.

Hun grootste vijanden zijn de tovenaar Gargamel en diens kat Azraël. Ze proberen telkens opnieuw (maar tevergeefs) de Smurfen te vangen om er soep van te koken. Volgens de legende zouden ze op die manier het eeuwig leven krijgen.

De Smurfen spreken een eigen taal, het Smurfs, die door Peyo is uitgevonden.

Elke Smurf heeft zijn of haar eigen persoonlijkheid, karakter en rol binnen de Smurfengemeenschap : er is de Brilsmurf, de Hippe Smurf, de Smulsmurf, de Moppersmurf, de Luilaksmurf, ...

Het dorp van de Smurfen wordt bestuurd door Grote Smurf. In tegenstelling tot de anderen draagt hij een rood kostuum en een witte baard. Met zijn leeftijd van een paar honderd jaar is hij de meest wijze Smurf.

Ten slotte is er nog Smurfin met haar lange blonde haren, zij is de enige vrouw in het Smurfendorp.