Ace Combat Joint Assault

Recensie(s)

Er is er één jarig, hoera hoera, dat kun je wel zien, dat is Ace Combaaaaat. In 1995 ontving de PlayStation het eerste deel en sindsdien heeft de serie zijn (lucht)sporen verdiend op de PlayStation 2 (deel vier was echt geniaal), de Xbox 360 en de PlayStation Portable. Namco was erg in zijn nopjes met die laatste versie en daarom wordt in het jubileumjaar van de serie wederom de PSP aangedaan met Ace Combat Joint Assault.

Aan het hoofd van dit nieuwe deel staat de geestelijk vader van de serie, ene meneer Kato. De terugkeer van zo’n geestelijk vader zorgt er vaak voor dat de game terug gaat naar de basis, maar Joint Assault gooit juist het roer behoorlijk om. Voor het eerst in de serie speelt de game zich af in een realistische setting, waarbij je over wereldsteden zoals Tokio, Londen en San Francisco vliegt. Daarbij zijn natuurlijk een aantal bekende gebouwen in de game verwerkt. In onze demonstratie zagen we bijvoorbeeld hoe de ontwikkelaar langs de Tokyo Tower vloog, wat het Japanse antwoord is op de Eiffeltoren. Zeker leuk om een keertje tegenaan te knallen.

Ondanks de realistischere setting, heeft de ontwikkelaar de vrijheid genomen om toch wat fantasievolle elementen in de game te stoppen. In één van de eerste missies wordt de speler, die onderdeel is van een privéleger, opgeroepen om boven Tokio af te rekenen met een enorm vliegdekschep. Qua grootte lijkt het een beetje op een buitenlands ruimteschip zoals we dat kennen uit films als Independence Day en uiteindelijk moet je het schip iets van dertig keer raken voordat het neerstort.

Die strijd kun je in je eentje voeren, maar de game komt het beste tot zijn recht in de coöperatieve speelstand. Met vier man tegelijkertijd neem je het dan op tegen de vijandige strijdmacht. Dat kan zowel bij elkaar op de bank als in een onlinemodus. Het nadeel van online strijden in teamverband is dat je niet echt goed kunt communiceren en je dus niet goed kunt afspreken wie wat doet. Ik vraag me dus af hoe goed dat straks tot zijn recht komt. Als iedereen achter dezelfde vijand aan jaagt, dan is de kans groot dat de rest door de verdedigende linies glipt.

Een andere nieuwigheid is dat je coöperatieve gevechten op verschillende locaties kunt uitvechten. Het is aan jou de keuze om de strijd in arena’s te verdelen, waarbij iedereen in zijn eigen arena vecht. Je komt elkaar dan niet direct tegen, maar door jouw vijanden zo snel mogelijk af te maken zorg je ervoor dat jouw medespeler daar geen last van heeft. Deze modus leunt wat minder op communicatie en lijkt mij daardoor al een stuk interessanter om online te spelen. Uiteraard ontbreekt ook de competitieve onlinemodus niet. Daarin kun je met acht man tegelijk het luchtruim onveilig maken. Dat is in een free-for-all-variant mogelijk, maar er zijn tevens modi voor teams aanwezig.

Ace Combat Joint Assault is een lekker compleet pakket, dat dankzij broodnodige veranderingen de serie naar nieuwe hoogtes lijkt te leiden. De enige twijfel die ik heb, is of de PSP wel het juiste platform is voor de wilde plannen. De game lijkt alles op de multiplayervariant te gooien en ik denk dat dat niet het sterkste punt van de handheld is. Onderweg is de kans klein dat je iemand met de game tegenkomt en thuis, in de buurt van een draadloos netwerk, pak je de PSP er gewoon niet zo snel bij.

Wat moet vliegen in een straaljager toch vet zijn. De geluidsbarrière doorbreken en met duizelingwekkende snelheden allerlei acrobatische toeren uithalen; het vliegen met zo'n peperduur staaltje techniek is een echte jongensdroom. Aangezien een carrière bij de Koninklijke Luchtmacht niet in het verschiet ligt, moet die jongensdroom najagen met straaljagergames als Ace Combat.

De PlayStation Portable-game Ace Combat Joint Assault is een rasechte Ace Combat. Zo kent ook dit deel een belachelijke verhaallijn die als een tang op een varken slaat. Jij bent een jachtvlieger in een privéluchtmacht als wereldstad Tokio plots wordt aangevallen door een vijandelijke strijdkracht die naar de naam Valahia luistert. Met je squadron word jij eropuit gestuurd om de aanval af te slaan. Appeltje-eitje, totdat een bizar luchtschip, de Spiridus, in het luchtruim opduikt. Dit zwaarbewapende en gepantserde gevaarte is vanzelfsprekend het hoofddoel van jouw squadron en dient dus zo snel mogelijk uit de weg te worden geruimd.

Na het vernietigen van de Spiridus is het gevaar niet geweken en de rest van de game staat helaas volledig in het teken van het vernietigen van gelijksoortige luchtvaartuigen over heel de wereld. Tijdens je wereldwijde missie doe je, naast Tokio, steden als Londen en San Francisco aan. Opmerkelijk aangezien de voorgaande Ace Combat-games zich afspeelden rondom fictieve steden. Het gebruik van bestaande steden is best wel gaaf omdat je jouw jachtvliegtuig langs bekende trekpleisters als de Tokyo Tower, de Houses of Parliament en de Golden Gate Bridge kan laten scheren, maar helaas bevatten de steden naast die hotspots weinig detail en zien ze er wat grauw uit. Daarnaast tilt het gebruik van echte steden de karige verhaalvertelling niet naar een hoger niveau.

Eigenlijk speel je de matige verhaallijn enkel om nieuwe straaljagers vrij te spelen. Aan het begin heb je enkel de beschikking over de F-4 Phantom II, een aardig jachtvliegtuig uit de Koude Oorlog, maar het is natuurlijk het tofst om in modernere en snellere toestellen te vliegen. Deze druppelen één voor één de hangar binnen als je missies succesvol afrondt. Binnen de kortste keren staat je trouwe F-4 dan ook stof te happen in een oude loods, terwijl je met een vette F-22 Raptor door het luchtruim knalt.

Het type vliegtuig heeft grote invloed op de wendbaarheid, stabiliteit en snelheid. Een F-4 voelt dan ook heel anders aan dan een F-22. De F-22 is veel wendbaarder en dankzij de hogere snelheid zijn ontwijkende manoeuvres eenvoudiger uit te voeren. Niet geheel onbelangrijk als je wordt achtervolgd door een vijandelijke vloot. Alle vliegtuigen besturen ondanks het gebrekkige aantal knoppen van de PSP prima, al zou een tweede analoge stick in het geval van een vlieggame meer dan welkom zijn. Zo nu en dan mis je wat precisie, wat funest kan blijken wanneer je tegen intelligente en goedgetrainde jager vecht.

De kans dat je goedgetrainde vliegeniers tegen het lijf loopt is groot, aangezien Ace Combat Joint Assault vrij uitgebreide multiplayeropties bevat. Je kunt het hierin online of lokaal opnemen tegen een selectie tegenstanders of coöperatief missies uitvoeren. Vooral de coöperatieve stand is erg leuk en is bij uitstek de reden om Ace Combat Joint Assault aan te schaffen. Samen met je wingman ben je namelijk prima in staat vijanden op te jagen en ze vanaf meerdere kanten te bestoken met je boordkanonnen en raketvuur. Daarnaast biedt de multiplayer meer speeltijd, wat geen overbodige luxe in de traditioneel korte Ace Combat-games. Zo kun je net iets langer aan de slag met deze verdienstelijke en leuke straaljagergame.Conclusie: Ace Combat: Joint Assault is een Ace Combat in hart en nieren. De game zit weer vol met supercoole vliegtuigen, staat bol van de (ietwat eentonige) actie en draait om een belachelijk verhaal. Het is leuk om over steden als Tokio te razen en de toeristische trekpleisters aan te doen met je vette straaljager, maar naast de selectie aan hotspots valt de rest van de omgeving een beetje in het niet dankzij het grauwe leveldesign. Het hoogtepunt van deze alleraardigste game is de coöperatieve speelstand, al mis je tijdens hectische multiplayerpotjes soms de finesse van een tweede analoge stick.