Alan Wake - Special Edition

Recensie(s)

Omdat het alweer een poos geleden is dat we wat hebben gehoord van Alan Wake, volgt hier een korte opfriscursus. Het hoofdpersonage van de game heet Alan Wake en is een succesvol schrijver van spannende boeken. Na de mysterieuze verdwijning van zijn verloofde besluit hij te verkassen naar een klein stadje om daar tot rust te komen. Al snel blijkt dat dit niet helemaal gaat uitpakken zoals Alan Wake had gehoopt. In plaats van zijn gedroomde toevluchtsoord zit Alan voor hij het weet in een verhaal dat in boekvorm zomaar een van zijn nieuwe best-sellers zou kunnen zijn. Uiteindelijk hebben we een psychologische action-thriller-game waarin Alan Wake moet zien te overleven in een omgeving waar allerlei mysterieuze dingen gebeuren.

Voor zover wat we eigenlijk al wisten. Dan de presentatie. Daar mochten we helaas niet filmen. En nu is dit wel vaker het geval, waardoor we zo goed mogelijk proberen te beschrijven wat ons is laten zien. Dat dit niet altijd zo eenvoudig is, bewijst Alan Wake. Want het grootste deel van de presentatie ging over de enorme dynamische omgeving waarin het spel zich afspeelt en de verbluffende licht- en weerseffecten van de game. Het speelveld van Alan Wake heeft een afmeting van maarliefst tien bij tien kilometer, waarin je je geheel vrij kunt voortbewegen. We hebben nog niet heel dit gebied gezien, maar van wat we zagen bestaat het vooral uit heuvelachtige natuuromgevingen met veel bomen, water en onverlichte autowegen met hier en daar een uitgestorven dorpje. Allemaal verschrikkelijk gedetailleerd.

Na een vogelvlucht over deze omgevingen ging Sam met het weer aan de haal. Dit zag er minstens zo indrukwekkend uit als de omgevingen. Remedy heeft hier duidelijk heel veel tijd in gestoken en dit is te zien ook. De lichteffecten zien er verschrikkelijk goed en realistisch uit. Zo opende er in de nacht een garage waarbij het licht langzaam onder de deur vandaan naar buiten kroop. Verder kent Alan Wake ook een dag- en nachtsysteem en kan het weer totaal omslaan, bijvoorbeeld door twisters waarbij alles wat los en vast zit de lucht in wordt gezogen.

Inmiddels waren we al ruim over de helft van de presentatie en waren alleen de omgeving en de licht- en weerseffecten getoond. Sam was hier duidelijk heel trost op en hij heeft daar dan ook alle reden toe. Het is overigens natuurlijk niet voor niets dat Remedy zoveel zorg besteed aan de omgevingen en de effecten. Voor een titel als Alan Wake, een psychologische actie-thriller, is het creëren van de juiste sfeer natuurlijk van levensbelang. Voorlopig lijkt dit wel goed te zitten. Gelukkig besefte Sam daarna dan toch dat we ook wel graag wat van de gameplay wilden zien.

Want van de gameplay was misschien nog wel het minste bekend. Het eerste wat we te horen kregen is dat Alan Wake zich aansluit bij de groep nog te verschijnen games die het verhaal vertelt aan de hand van episodes. Net als bijvoorbeeld Alone in the Dark hoopt Remedy op deze manier het verhaal spannender en aantrekkelijker te houden dan de standaard missiestructuur. Denk hierbij aan een tv-serie als Lost, waar langzaam maar zeker duidelijk wordt wat er aan de hand is.

In de missie die Remedy tijdens de presentatie speelde, moest Alan Wake naar een optrekje ergens in de bergen. Hij pakte hiervoor de auto, vanwege de grote afstanden die je moet afleggen. Onderweg kwamen we een lifter tegen, die Sam in dit geval meenam. Je kunt dit ook niet doen, aangezien we later hoorde dat dit een van de side-missions is. Zo heb je dus bij elke missie naast het hoofddoel enkele secundaire doelen waarbij de keuze aan jou is of je deze volgt of niet. Toen de lifter eenmaal was ingestapt ging de reis verder de bergen in, totdat we langs een stuk weg kwamen waar blijkbaar een ongeluk was gebeurd. Langs de weg stond een auto en op het asfalt lag van alles, maar van een bestuurder ontbrak ieder spoor.

Toen Alan uitstapte om een kijkje te nemen werd zijn auto met de lifter geschept door een vrachtwagen. Aangezien we bijna bij het gebouw zijn besluit Alan Wake de benenwagen te nemen door een stukje natuur. Daar gebeuren allemaal rare dingen: lantarenpalen die het begeven, de lichten in het gebouw die één voor één uitgaan en de lifter die uit de dood is herrezen en op je af komt rennen. Sam pompt een aantal kogels door hem heen waarna de demo is afgelopen.

Echt veel wijzer ben ik van de gameplay daardoor niet geworden. Want draait het nu om de actie, of meer om het avontuur? In ieder geval was ik erg onder de indruk van de sfeer en de omgevingen. Het is even afwachten tot we wat meer van de gameplay hebben gezien, maar ik heb er in ieder geval alle vertrouwen in dat de een mooie titel gaat worden. Helaas is er (nog steeds) geen releasedate bekend. Weer iets om op te wachten...

In Alan Wake gaat de speler aan de slag met – verrassend – Alan Wake, een succesvolle schrijver die ondanks (of dankzij?) zijn successen al twee jaar geen woord op papier heeft kunnen zetten. Zijn vrouw Alice neemt hem mee naar het stadje Bright Falls om tot rust te komen en Alan weer aan het schrijven te krijgen. Niet veel later raakt Alice vermist en is het aan Alan om haar terug te vinden.

Het verhaal dat zich door de uren heen uiteenvouwt is zonder twijfel één van de meest indrukwekkende punten van Alan Wake. Alan Wake is opgedeeld in zes afleveringen die elk zijn opgebouwd zoals we dat kennen uit televisieseries als Twin Peaks en Lost. Dit betekent dus dat elke aflevering, die op de eerste na allemaal twee tot drie uur duren, begint met een terugblik op de laatste gebeurtenissen en eindigt met een dikke cliffhanger. Alone in the Dark probeerde dit een aantal jaren geleden ook al, maar Alan Wake slaagt veel beter in deze opzet, mede door het sterke scenario en een besturing die wél prima werkt.

Inspiratiebronnen Er zijn naast de episodische opzet meer elementen die aangeven dat Alan Wake diverse inspiratiebronnen heeft gehad. Wat dacht je bijvoorbeeld van van agressieve vogels die regelrecht uit Hitchcocks The Birds lijken te komen. Er is zelfs een Achievement die een mooie knipoog geeft naar Twin Peaks! Hierover lees je volgende week, nog voor de game in de winkels ligt, meer in een tweetal achtergrondartikelen. Naarmate het verhaal vordert maak je kennis met een aantal interessante personages, zoals Barry, Alans manager en bovendien zijn beste vriend. Deze droogkloot blijft onder de meest hachelijke situaties ontzettend nuchter, waardoor de game zich bij tijd en wijle ontpopt tot de nieuwe Shaun of the Dead, of Zombieland, maar het grootste deel van de tijd zit je alsnog opgefokt achter je beeldscherm te schieten op alles dat beweegt.

Om Alice terug te vinden moet Alan zich namelijk een weg vechten door hordes Taken, de vijanden in de game. Deze Taken waren ooit doodgewone inwoners van Bright Falls, ware het niet dat ze nu zijn overgenomen door duistere krachten die hen tot moorden aanzetten. De Taken schakel je uit door te vechten met licht. Je hoort het goed, zaklampen en flares op zak hebben was nog nooit zo belangrijk. Nadat je de duistere buitenkant van een Taken hebt stuk geschenen, kan diezelfde vijand worden afgeknald.

Door het spel heen krijg je de beschikking over meerdere soorten wapens, zoals de shotgun en de flare gun, en ook de zaklampen krijgen regelmatig upgrades, tot een auto met felle koplampen aan toe. Bovendien introduceert ontwikkelaar Remedy verschillende soorten Taken, zoals Taken die ontzettend snel zijn en zelfs kunnen teleporteren, maar met één kogel al de pijp uit gaan. Daar tegenover staat dan natuurlijk ook een Taken die verschrikkelijk sloom is maar wel twee of drie batterijen aan stroom opvreet en evenzoveel magazijnen met kogels kost om te verslaan. Tussen de helft en tweederde van het spel stopt het toevoegen van nieuwe wapens, zaklampen en Taken opeens en vanaf dat moment valt het zogenoemde Fight with Light-principe helaas wel wat in herhaling. Hierdoor weet Alan Wake als actiegame niet volledig te overtuigen.

Dit is jammer, maar het verhaal en de blijvende spanning maken genoeg goed om het spel met plezier uit te spelen. Voor een groot deel is dat te danken aan de introductie van de manuscript pages. Op zijn weg naar Alice kan Alan meer dan honderd pagina’s vinden van een boek dat hij geschreven heeft, maar waar hij zich niks meer van kan herinneren. De ene keer pik je een pagina op en lees je de gevoelens en gedachten van andere personages, de andere keer lees je een situatie die zich nog moet voordoen. Ik mag en wil geen expliciete voorbeelden geven, maar geloof me; dit geeft een nieuwe dimensie aan verhaalvertelling, zoals Remedy eerder met bullet-time in Max Payne zorgde voor een nieuwe dimensie in shooter-actie. Overigens zijn niet alle pagina’s even makkelijk te vinden. Sommige pagina’s zijn alleen beschikbaar op de allerhoogste moeilijkheidsgraad (die de eerste speelsessie nog niet beschikbaar is) en naar andere moet je vaak intensief zoeken in de diverse omgevingen.

De meest charmante van die omgevingen zijn de weelderige bossen. Deze zijn prachtig vormgegeven en de schitterende lichteffecten komen in de bossen het best tot hun recht. Werkelijk waar, echt is niet van nep te onderscheiden als het de lichteffecten betreft. En op de momenten dat je die bossen een klein beetje beu begint te worden, schakelt het spel over op industrieterreinen, het stadje Bright Falls of zelfs een doolhof waar je je keer op keer helemaal lam schrikt als om een hoekje weer iets beweegt dat op een Taken lijkt.Conclusie: Als actiegame stijgt Alan Wake niet ver boven het gemiddelde uit en dat is jammer, zeker gezien de tijd die Remedy in de game heeft gestopt. Als psychologische thriller is het spel echter één van de beste games ooit verschenen. De boeiende spelwereld, de gevarieerde cast en het knap geschreven scenario maken van dit spel een must-have voor iedereen die een goed verhaal en een beklemmende sfeer kan waarderen. En geloof me, daar kan geen Griezelbus tegenop!