Aliens vs Predator

Recensie(s)

In de speelfilm Predator neemt Arnold Schwarzenegger het op tegen een buitenaardse jager in een broeierige jungle. Nadat zijn team van commando’s is uitgemoord, is hij de laatste levende prooi voor het monster, totdat hij het wezen te slim af is en afmaakt. In de speelfilm Aliens neemt Sigourney Weaver het op tegen een heleboel buitenaardse griezels in een verlaten ruimtestation. Nadat haar hele team van ruimtecommando’s is uitgemoord, is zij de laatste levende prooi voor de monsters, totdat zij de wezens te slim af is en afmaakt. Het is duidelijk, de overeenkomsten waren er al voordat deze koning en koningin der ruimtewezens elkaar tegen kwamen in een stripboek, gevolgd door een aantal games en uiteindelijk zelfs twee ondermaatse films. Het is hoe dan ook genoeg bronmateriaal voor een spectaculaire game waarin Aliens, Predators en de mensheid met elkaar botsen.

En dat botsen gebeurt veelvoudig in Aliens vs. Predator. Wanneer menselijke kolonisten een eeuwenoude Predator-piramide vinden en deze openen, breekt de hel (weer eens) los. Aliens ontsnappen uit hun gevangenschap, Predators komen op hun verstoorde heilige plek af en een stel mariniers komt kijken wat er nou precies allemaal aan de hand is. De planeet is vrijwel direct een slagveld waar de drie facties elkaar ontmoeten.

Als marinier zit je behoorlijk in de problemen. Bij de landing op de mysterieuze, uitgestorven planeet krijgt de marinier het al direct flink te verduren, waarna hij ontwaakt in een verlaten en donkere ruimte. Met een zwakke zaklamp en een beperkt aantal wapens moet deze ‘Rookie’ het maar vol zien te houden in de alien-ellende. De rest van de uitrusting van de marinier is haast identiek aan die uit de films, van het geluid van het machinegeweer tot de zenuwachtig piepende bewegingsradar aan toe. Het is tot in de kleinste details nagemaakt, maar weet de verder standaard actie niet naar een hoger niveau te tillen. In de loop der jaren hebben we honderden ruimtemariniers voorbij zien komen die veel interessantere dingen deden met het First-Person Shooter-genre. De marinier is met zijn standaard wapens iets te conventioneel om de drie uur durende marinecampagne echt spannend te houden.

Alien Loves PredatorDat de Alien en de Predator elkaars aartsvijanden zijn was al een tijdje duidelijk, maar er zijn ook uitzonderingen op deze haatvolle relatie. De webcomic Alien Loves Predator toont bijvoorbeeld al ruim zes jaar hoe Abe de Alien en Preston de Predator huisgenoten van elkaar zijn in New York. In plaats van vechten houden ze zich bezig met uit eten gaan, het zoeken van een nieuw appartement en hoe gebruik te maken van het openbaar vervoer.De Predator is een behoorlijk ander verhaal dan zijn menselijke vijand. Deze ultieme jager van het universum beschikt over een stel vlijmscherpe klauwen die goed van pas komen. Het arsenaal van de Predator wordt ook steeds uitgebreider; een handig laserkanon, landmijnen, werpsterren en zelf een speer behoren tot het rijke wapenarsenaal van deze jager. Ook bij de Predator zijn de karakteristieke trekjes aanwezig. De verschillende vizieren van de jager geven dat typische Predator-geluidje en zelfs de gigantische sprongen die dit wezen maakt, worden goed overgebracht naar de game. Hierdoor is het een plezierige ervaring om als Predator door het leven te gaan.

Tenslotte is er de Alien, de griezel die als grootste voordeel heeft dat hij niet echt gebonden is aan de zwaartekracht. Met groot gemak loopt een Alien over muren of over plafonds om vervolgens zijn vijand te bespringen. Aliens zijn snel en behendig, maar moeten toch vooral in het donker te werk gaan. Met een beperkt aantal aanvallen en weinig weerstand tegen vijandelijk vuur moet de Alien het vooral hebben van sluipen en verrassingsaanvallen. Helaas gooit de wat brakke besturing hierbij soms roet in het eten. Aliens willen nog wel eens vast komen te zitten in een hoekje en bewegen zich ronduit bizar door de levels heen. De hoge snelheid waarmee dit wezen zich voortbeweegt en het feit dat het beest op alle oppervlakken kan lopen, maakt de campaign een ware ramp. Een ramp waarin je vaker compleet gedesoriënteerd een vijand voorbij sjeest dan dat je echt een dodelijke schaduwjager bent.

Game over man, game over?Met Aliens vs. Predator ben ik voorlopig nog niet klaar. Verwacht binnenkort mijn beoordeling over de behoorlijk uitgebreide multiplayer, waarin de drie rassen het online uitvechten.De gameplay van de Predator en de Alien leunt zwaar op mêleegevechten waarin de twee buitenaardse wezens elkaar van dichtbij te lijf gaan. Je hebt hierbij de keuze uit lichte en zware aanvallen en de mogelijkheid om te blokken. Door snel te reageren op inkomende aanvallen van de vijand zijn er counters uit te voeren en kunnen vijanden gegrepen en vervolgens in koelen bloede afgemaakt worden. Dit laatste gaat vooral via spectaculaire sterfanimaties, waar de nodige onthoofdingen, doorboringen en vooral veel liters bloed bij komen kijken. Dit is in het begin behoorlijk indrukwekend en vooral gepast ranzig, maar uiteindelijk komt het erop neer dat je dezelfde moord wel heel vaak moet zien. Dat een dergelijke animatie ook nog eens tien seconden in beslag neemt en je in die periode kwetsbaar bent voor verdere aanvallen is een simpelweg sullige fout.

Bij elkaar opgeteld zijn de drie campaigns hoogstens een uur of acht lang en daarna ben je ongetwijfeld uitgekeken op de singleplayer. Echte redenen om nog eens deze wereld in te duiken zijn er niet, want nergens weet het spel iets werkelijks unieks te doen. De nogal knullige A.I. en soms wat brakke besturing maken het verder ook niet bepaald uitnodigend. Daarnaast begint het na verloop van tijd op te vallen dat dezelfde locaties wel heel vaak gebruikt worden. Als Marinier, Alien en Predator kom je op dezelfde plekken, zij het in een andere volgorde. Het voelt goedkoop aan en omdat het verhaal nauwelijks moeite doet om de drie personages waar je mee speelt aan elkaar te koppelen, gaat de kans op een echt interessant verhaal ook nog eens verloren.Conclusie: Alien vs. Predator weet de jeukende Alien- en Predator-plek te krabben, maar stelt op andere gebieden teleur. Op de singleplayer valt heel erg veel aan te merken. De A.I. is op sommige momenten ronduit slecht en het verhaal is gemakzuchtig en clichématig. Het zijn de variatie in speelstijlen en de aanwezigheid van twee van de gruwelijkste monsters in de geschiedenis van de moderne film die het spel toch nog enigszins te pruimen maken.

Predator is een geniale film. Misschien wel de beste waar de brute spierbonk/governator Arnold Schwarzenegger in heeft mogen schitteren. Alien is een van de beste sci-fi thrillers ooit gemaakt. Aliens, het eerste vervolg op Alien, is misschien nog wel spannender en vermakelijker. Maar daar houdt het rijtje met loftuitingen wel op. Predator 2 is falen in een stedelijke jungle. Alien 3 is falen in een futuristische gevangenis. Alien 4 is de wederopstanding van het falen. En ook pogingen om de twee series aan elkaar te koppelen faalden jammerlijk. Aliens vs. Predator is falen op de zuidpool en Aliens vs. Predator 2 is de rituele uitvaartsdienst van het einde van de serie, waarbij gefaald werd in een Amerikaans dorp. Ook op de spelcomputers hebben de buitenaardse wezens en het roofdier weinig furore gemaakt, op een degelijk PC-game negen jaar geleden na. De verwachtingen voor de next-gen versie van Aliens vs. Predator zijn dan ook alles behalve hoog.

De previewversie die ik in onze Xbox 360 laat glijden, geeft de keuze uit drie soorten missies. Ik heb altijd al onzichtbaar willen zijn en ik ben ook niet vies van een beetje kebab spiesen. De Predator lijkt voor mij een logische keuze. Er volgt een filmpje waarin de tempel der Predatoren open wordt gebroken. Uiteraard met desastreuze gevolgen en een boel mysterieuze lichtflitsen. Even later sta ik de messen op mijn armen te bewonderen. Dit is ook het enige dat ik van mezelf kan bewonderen in het eerste persoonsperspectief. Een veterane krijger geeft me wat tips en een aantal speelkameraadjes. Ik prik ze allemaal op mijn handige vorkjes en ik vind dat ik wel een schouderklopje verdien. Ik krijg een schouderkanon. Ook goed. De nieuwe vloed van alienachtige vriendjes is niet meer dan kanonnenvoer. Hierna moet ik alweer uit de huid van de machtige jager kruipen.

Een iets realistischere droom van me is om een stoere soldaat te zijn met een groot compenserend geweer in mijn armen. De missie met de Marine kiest praktisch zichzelf. Hetzelfde filmpje met de tempel verschijnt op het scherm. Skippen maar deze keer. Meteen stort het ruimteschip waarin ik me bevind neer. De klap zorgt ervoor dat ik niet meemaak dat de andere mariniers zichzelf redden. Zelf word ik, net als altijd eigenlijk, alleen wakker. Mijn zaklamp verlicht de donkere gangen. Een beklemmend en angstig gevoel bekruipt me. Het heeft allemaal verdacht veel weg van die geweldige Aliens-film.

Tijdens de eerste buitenaardse aanval heb ik helemaal een déjà vu. De Aliens zijn snel, zitten binnen no-time vol in je smoel en zijn behoorlijk hardnekkig. Gelukkig kan ik aardig meppen met de kolf van mijn pistool en zijn de beesten niet ongevoelig voor een partij lood. Ik ga dieper de gangenstelsels in. Het doet me ook allemaal een beetje denken aan The Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena van vorig jaar. Ik besluit er een feestje van te maken. Met een groot Pulse Rifle ga ik naar de dichtstbijzijnde discotheek. Technomuziek schalt uit de speakers. Virtueel geprojecteerde strippers dansen rond palen en er zijn een paar soldaten in nood. Mijn wapentuig biedt uitkomst. Plassen groen bloed sieren de grond, terwijl de ene na de andere alien uit elkaar klapt. De soldaten in nood overleven het overigens niet. Het wordt al snel duidelijk dat wegrennen helemaal geen schande is. Als een ware Usain Bolt sprint ik door de riolering uit de toekomst. De honderd meter onder 9.58 seconden lopen is voor een beetje getrainde alien echter geen probleem. Ik kletter op de grond en bijt in het stof (of wat daarvoor door moet gaan in deze toekomstige tijden). Daarmee komt ook deze missie ten einde.

Ik heb eigenlijk nooit een mond in een mond willen hebben en een lange staart lijkt me ook niets. Er valt niets meer te kiezen. Kom maar op met die Alien-missie dan. Ik bevind me in een laboratorium. Mensen zijn van me gecharmeerd, maar houden verstandig afstand. Mijn boeien stellen ze niet gerust. En terecht. Eén stroomuitvalletje en niets houdt me meer tegen. Nu heb ik zelf de snelheid in mijn poten. Met een druk op de knop kan ik daarbij ook nog eens op muren lopen. Ook het plafond is begaanbaar terrein. Het komt allemaal goed van pas als ik iemand besluip en mijn staart door zijn oogkas forceer. Ventilatorschachten leiden de weg langs gesloten deuren. En in de bestuurskamer weet ik de koningin der Aliens te bevrijden. Dit avontuur blijkt ook van korte duur. Wederom zit ik naar het beginscherm te staren.

Ik heb net een best degelijke en behoorlijk originele shooter zitten spelen. Eventjes verder schieten, kruipen en klauwen had ik helemaal niet vervelend gevonden, concludeer ik. Het verbaast me wel een beetje. Maar de verschillende stijlen van de personages waren verfrissend, de beelden verschenen allemaal netjes vloeiend op de beeldbuis en sfeer van de (goede) films was te allen tijde aanwezig. Nog steeds zou ik niet zeggen dat dit een topspel gaat worden, maar het viel me alleszins mee. Iedereen die altijd al in de huid van de Predator of een Alien heeft willen kruipen, of zo’n verdomde hekel aan ze heeft dat ie ze wil afschieten, kan deze titel misschien toch wel een beetje dungedrukt, met potlood, op zijn nog niet vaststaande verlanglijstje zetten.