Angela's Ashes

Recensie(s)

Angela's Ashes is zo'n boekverfilming die waarschijnlijk het beste genoten kan worden door bioscoopbezoekers die het betreffende boek niet hebben gelezen.

Zij zullen zich niet zo snel ergeren aan de vrijheden die regisseur Alan Parker zich heeft veroorloofd bij zijn adaptatie van de veelgeprezen roman van schrijver Frank McCourt. Het ergste deel van het leven is de jeugd, zegt een volwassen verteller aan het begin van Angela's Ashes. De ergste jeugd is de Ierse jeugd, vervolgt hij, maar de allerergste jeugd is de Ierse, katholieke jeugd. Gegrinnik in de zaal. De kijker weet op dat moment twee dingen.

1) Het leven is een tranendal.
2) Je kunt er maar het beste om lachen.

Toch zullen de fans van het onder meer met de Pulitzer Prize bekroonde boek vermoedelijk een tikkie teleurgesteld zijn dat juist de humor waarmee McCourt zijn even armoedige als ongelukkige jeugd in de regenachtige Ierse kustplaats Limerick beschrijft grotendeels uit de film is geschrapt. Ook de rol van de verteller is dubieus: deze kijkt duidelijk op oudere leeftijd terug op zijn jeugd, terwijl een van de kwaliteiten van de roman juist is dat het perspectief van waaruit wordt verteld telkens op subtiele wijze met de opgroeiende Frank mee verschuift.

Wie het boek niet kent, hoeft zich hier echter niet druk om te maken. En staat wellicht des te meer open voor de moed der wanhoop van een jongen die in de jaren dertig met zijn ouders vanuit New York naar Ierland verhuist en de rest van zijn jeugd maar een droom heeft: naar Amerika terugkeren. De motivatie voor de ongebruikelijke verhuizing -de andere kant op was normaal - was de vroegtijdige dood van Franks babyzusje. In Ierland wordt de familie echter verder uitgedund, blijft de vader werkloos en aan de drank en lijdt de moeder zoals alleen een moeder lijden kan. Voor een Hollywood- en bovendien een Alan Parker-film maakt Angela's Ashes een tamelijk sobere en realistische indruk en dat valt op zich te prijzen.

De onbekende gezichten die gestalte geven aan de hoofdpersoon komen goed uit de verf, maar Robert Carlyle (pa) en Emily Watson (ma) zitten jammer genoeg met veredelde bijrollen opgescheept. Deze topacteurs, die geacht worden met hun naamsbekendheid het publiek naar de bioscoop te lokken, maken er het beste van, maar Angela's Ashes wordt nooit echt hun film. Een kleine irritatie is dat voor de niet-ingewijde de titel Angela's Ashes nooit behoorlijk wordt uitgelegd: hebben de assen van moeder Angela nu betrekking op haar overleden kinderen of wellicht toch op haarzelf (al haalt zij hier levend de finish)? Of heeft de titel wellicht ook betrekking op de asresten in de open haard, waar Angela vaak met mistroostige blik in staart en op de as die in gestaag tempo van haar sigarettenpeuken afvalt? Want 't is me wel een kettingrookster, die Angela. Overigens heeft de film -net als het boek overigens- in Ierland al voor de nodige opschudding gezorgd. Zo moest de Ierse première verplaatst worden van Limerick naar Dublin, omdat de inwoners van McCourts oude woonplaats niet blij waren met de manier waarop Limerick in de film wordt voorgesteld. Dat een verhaal dat zestig jaar geleden speelt, nog zoveel stof kan doen opwaaien, zegt toch wel iets over de emotionele zeggingskracht van Angela's Ashes.

© Copyright Preview Filmmagazine BV