Army of Two

Recensie(s)

Het is alweer begin 2006 wanneer Electronic Arts Army of Two uit de doeken doet. Ontwikkelt door EA Montreal, dezelfde studio achter games als Boogie en SSX On Tour/SSX Blur is dit dus de eerste game van de studio waar EA fors in heeft geïnvesteerd, en waar dan ook veel van verwacht wordt, zowel door gamers als EA zelf. En bij EA, lijkt "fun” tegenwoordig het sleutelwoord te zijn. Sluit Army of Two aan bij deze visie?

Het is een snel oordeel om te zeggen dat Army of Two "fun” is, omdat over het algemeen games al automatisch beter worden met twee spelers, dat is toch een onderdeel van het menselijk gedrag. Gelukkig is Army of Two ook écht helemaal, honderd procent met voorbedachten rade van de ontwikkelaars gemaakt om het samen spelen. De hoofdrollen zijn weggelegd voor bikkels Rios en Salem, het ‘Army of Two’ wat na een uitvoerige carrière in het Amerikaanse leger gevraagd wordt door de Security & Strategy Corporation (SSC), een particulier militair concern, om als huurlingen het leven te maken. Verspreid over een zestal missies in onder andere landen als Irak, Afghanistan, Somalië en meer trekken onze licht homo-erotische ogende rakkers er op uit om het leven van terroristen zuur te maken.

Army of Two is een echte ‘hop & pop’ shooter, een opkomend subgenre wat je kunt vergelijken met een Gears of War of Tom Clancy’s Ghost Recon Advanced Warfighter 2. Zonder het constant schuilen en het tactisch tevoorschijn komen om in de aanval te gaan, red je het niet. Met de linkertrigger kun je inzoomen, terwijl je met de rechtertrigger schiet. Desgewenst kun je blind vuren door te schuilen en alleen de trigger in te houden. Je sterft indien je te veel kogels vangt, en wordt automatisch weer beter als je even niet geraakt wordt. De beginner zal nogal klungelen met de besturing en de camera die een stuk losser en vrijer is als je gewend bent, al wordt dit naarmate het spel vordert een stuk natuurlijker.

Het spel legt de focus zwaar op het ‘Aggro’-systeem waarmee de spelers zichzelf door moeilijke situaties moeten zien te loodsen. Het is vrij simpel: jij bent actiever aanwezig op het slagveld, jij krijgt meer aandacht van de vijand, en ze zullen jou eerder proberen uit te schakelen dan je bloedbroeder en andersom. Doormiddel van een meter in beeld, en de rode gloed die je om je heen komt, kun je in de gaten houden hoeveel Aggro je hebt. Het systeem zorgt voor een stuk meer diepgang en het creatief spelen. Jij trekt de aandacht van de vijanden, terwijl jouw teammaat om hen heen sluipt en ze een voor heen uitschakelt. Jij pakt van afstand je sluipschuttersgeweer, opent het vuur en lokt alle vijanden mijlenweg van de ander af. Terwijl ze naar je toe rennen, neemt de ander de controle over een geschutstoren en maait ze allen omver. Lekker lekker!

Dat Army of Two dus meer is dan een Gears of War-kloon met twee spelers, blijkt wel, en daar draagt ook het wapenkeuzesysteem aan bij. Het salaris van beide huurlingen wordt namelijk gebaseerd op de hoeveelheid onderdelen die ze voltooien in iedere missie. Als je bijvoorbeeld een belangrijke terroristenleider neerschiet voordat hij probeert te ontsnappen, krijg je een dikke bonus bovenop je standaard salaris waarmee je om de zoveel tijd – meestal aan het begin of eind van een missie – gezellig kunt shoppen naar nieuwe uitrusting, waaronder wapens en bepantsering.

En die wapens zijn me toch een partij bruut zeg. Van gouden shotguns tot miniguns die oneindig zijn te combineren met allerlei verschillende uitbreidingen. Een extra loopje voor je PN60? Een grenadelauncher onder je handgun (dat kan echt!) of een extra steuntje op je shotgun voor wat meer accuraatheid tijdens het knallen. Het kan allemaal. Over knallen gesproken, het arsenaal in Army of Two voelt allemaal lekker rauw en bruut aan. Iedereen die vroegáh tot de elite behoorde met een SuperSoaker 2000 op het schoolplein, en daarmee de blits maakte, snapt direct waar ik op doel als ik zeg dat de wapens niet RATATATATATATAT gaan, maar eerder BOP BOP BOP BOP.

PlayStation 3-editie Jammer, maar waar. De PlayStation 3-versie moet het gedeeltelijk afleggen tegenover de Xbox 360-editie. Op Microsoft’s spelcomputer heeft het spel merkbaar kortere laadtijden, minder pop-up en een meer soepelere besturing. Ondanks dat je de mogelijkheid hebt om de besturing te kalibreren in het menu, reageert het spel robuuster op controller-input bij de Xbox 360-versie. Ook de SIXAXIS-toevoegingen zijn dan wel optioneel, ze staan standaard aan en zorgen voor meer geklungel in bijvoorbeeld de parachutemissies. De PS3-versie moet het dus doen met een 7+.Natuurlijk is niet alles koek-en-ei bij Army of Two. Het spel kent vele onlogische situaties en bijkans ook nog best wel veel slordigheden. Te beginnende met de ‘scripted events’. Gewoon op willekeurige situaties, vindt er ineens een actie plaats waarbij Rios en Salem zich met de ruggen tegen elkaar drukken en om zich heen gaan schieten, terwijl de tegenstanders in slowmotion en met een enkele kogel vaak al het onderspit delven. Nutteloos en (onnodig) geforceerd. Datzelfde geldt voor het coöperatief snipen. Wie heeft bedacht dat je het scherm in drieën moet opdelen om tegelijkertijd een gastank kapot te schieten? En waarom moet je de gastank op precies hetzelfde moment raken om hem te laten exploderen? Het is onlogisch en leid af van de actie, beide punten staan niet in verhouding met de rest van het spel.

Visueel lijkt het spel niet optimaal te zijn, rookwolken en explosies maken allesbehalve een indruk en zo af en toe, vooral in het begin, moeten er merkbaar veel textures worden ingeladen. De omgevingen lijken ook verdacht veel op elkaar – ondanks dat ze zich in verschillende gebieden afspelen. Helemaal vreemd is de schaduwwerking. In de tussenfilmpjes, die overigens veels te overdreven gebruik maken van blur, zitten wel schaduwen verwerkt net als in een klein aantal levels. Maar op bepaalde onderdelen van het spel ontbreken ineens alle schaduwen. Het lijkt wel gewoon te zijn vergeten.

Dan is het misschien maar goed dat de online modus van Army of Two sterk in elkaar zit. EA Montreal heeft gekozen voor een andere aanpak dan je gewend bent. In plaats van dat twee teams van twee rechtstreeks elkaar kunnen afschieten, zijn er drie spelmodi waarin een stuk tactischer moet worden gewerkt: ‘Extraction’, ‘Bounties’ en ‘Warzones’. Iedere spelmodus heeft andere missies die je als team moet voltooien, bijvoorbeeld het wegdragen van een VIP of het uitschakelen van een terroristenleider. Zodra er een doel wordt behaald, wordt er weer geld verdiend. Het team met het meeste geld, mag het houden en spenderen. Deze toch wel opmerkelijke vorm van multiplayer verdiend de aandacht omdat het lekker competitief is. Zo kun je afspreken dat jij het andere team dwarsboomt, terwijl de ander de VIP in veiligheid probeert te brengen.

Conclusie: Army of Two is weer een lekkere coöperatieve game van vroeger in een gloednieuw, modern jasje. Dikke guns, dikke kerels en dikke spelopties. Dat dan niet altijd alles even prima is uitgewerkt, zoals de visuele onvolkomenheden, de onlogische gebeurtenissen en de onvoldoende variatie in omgevingen is spijtig. Desondanks, zorgt Army of Two weer voor wat ouderwetse fun als het gaat om samenwerken, overleggen en tactisch te werk gaan tijdens het spelen. En ‘fun’, daar gaat het toch allemaal om?

Als één uitgever op InsideGamer van bezoekers regelmatig kritiek krijgt, dan is het Electronic Arts wel. Dat komt toch doordat de gigant een aantal jaren wat minder goede en vooral minder originele titels heeft uitgebracht. Op die manier heeft het een groep gamers toch aardig beledigd. EA weet dit. Ze hebben vorig jaar besloten een streep te trekken en investeren al twee jaar in nieuwe titels die uit kunnen groeien tot vette series. Denk hierbij aan Spore, Crysis en Army of Two. Die laatste was in vol ornaat aanwezig op de E3 en we kunnen maar één ding zeggen: VET!

Een eerste blik op Army of Two wekt eigenlijk maar één reactie op. Dit lijkt op Gears of War. Brede mannen in stoere pakken, oorlog voeren met twee personen en een dikke coöperatieve spelstand. En ja, zelfs de ietwat grijze tinten en de speciale camera die Gears of War had, zitten ook in Army of Two. Toch is die eerste reactie min of meer misleidend. Army of Two is namelijk veel meer dan een kloon. Sterker nog: het heeft de goede elementen uit de Co-Op van Gears of War (en ook Halo) gepakt en er een hele game om laten draaien. Vandaar ook de titel; met een leger van twee zul je samen moeten werken op diverse missies die zowel enorm chaotisch zijn als dat ze een knipoog geven naar realistische situaties.

Army of Two gaat niet over een fictief leger en monsters. Het gaat over de duizenden, of zelfs tienduizenden, huurlingen die in diverse echt bestaande oorlogen hun brood verdienen. Dit zijn geen uitgezonden soldaten van het Amerikaanse of Nederlandse leger, dit zijn stoere gasten die ervaring hebben met oorlogen en als een soort freelancer worden ingehuurd om het de vijand extra lastig te maken. De wereldwijde media berichten niet over deze gasten, maar ze bestaan dus wel en ze zijn met veel. Vergis je echter niet, Army of Two geeft slechts een blik op deze schaduwrijke wereld, het bootst hem dus niet na. Het is dus ook niet dat de makers erover willen informeren. Ze willen naar eigen zeggen liever dat mensen geïntrigeerd raken en er meer over willen weten, om vervolgens op internet (Google, Wikipedia bijvoorbeeld) op zoek te gaan naar meer informatie.

Maar goed, het gaat natuurlijk om de game zelf. Army of Two was vorig jaar ook al op de E3, maar heeft sinds die tijd enorm veel progressie gemaakt. Vorig jaar kregen we nog een demonstratie te zien waarin voice-commands en communicatie met een computergestuurde medespeler de hoofdrol speelden. De makers waren er zeer trots op dat je bijna kon praten met die medespeler. Dat element zit er dit jaar nog steeds in, maar Army of Two is in een jaar tijd toch een stuk veranderd. Zo erg zelfs, dat de nadruk veel meer is verschoven naar het thema, de coöperatieve spelstand en vooral de voor het eerst vertoonde Aggrometer.

‘Aggro’ is een term die we kennen uit MMO-titels zoals World of Warcraft. Het betekent min of meer dat je de aandacht van een vijand opeist. In Army of Two geeft de Aggrometer weer welke speler de meeste aandacht opeist in de game. Stel dat de ene speler opstaat, zijn machinegeweer op een aantal vijanden leeg knalt en een granaat gooit, dan kan hij er donder op zeggen dat de vijanden zich op hem zullen richten. De meter bovenin het scherm geeft dat weer, net zoals dat die speler dan rood omlijnd wordt. Ondertussen gaat het metertje dus weg van de tweede speler, die een beetje transparant wordt. De vijanden letten dus niet op hem en hij heeft daarom de tijd om bijvoorbeeld ergens een bom te planten of de vijanden – die vaak goede bescherming hebben aan de voorkant – in hun rug aan te vallen.

Maar het gaat verder. Als je volledige Aggro hebt, dan kun je allerlei speciale moves uitvoeren die je weer verder kunnen helpen in de game. Het zou dus zomaar kunnen dat de ene speler in een speciale move verandert en alle vijanden tegelijk aanvalt, terwijl de andere op een ‘sneaky’ manier missiedoeleinden voltooit zonder dat iemand het door heeft. Ook de samenstelling van de wapens heeft hier invloed op. Iemand met zwaar wapentuig is natuurlijk veel beter in het opeisen van Aggro bij vijanden, terwijl iemand met licht wapentuig weer beter is in het sluipen en dergelijke. Daarover zul je dus moeten overleggen met je medespeler en overleg is dan ook hét kernpunt van Army of Two.

De coöperatieve mogelijkheden houden namelijk niet op bij tactische slimmigheidjes. Zo hebben we de twee heren op een hovercraft zien staan, waarbij de ene stuurt en de andere vuurt. We hebben ze in een parachute gezien volgens hetzelfde concept en in de trailer dook een heftruck op waarmee je puzzels kunt oplossen. In diezelfde trailer zagen we ook al één van de huurlingen een portier van een auto aftrekken en die als schild gebruiken voor de andere huurling. Alles bij elkaar opgeteld, kunnen we concluderen dat Army of Two de Co-Op niet benadert als een uitbreiding op het soloavontuur, maar dat alles juist om die modus draait. De mogelijkheid om elk moment in en uit te stappen zoals in Gears of War, onderstreept dat nog eens. Zie het als games zoals Double Dragon en Streets of Rage, geweldige titels waarbij samenwerken toch echt wel van belang was en die bovenal gewoon tof waren.

Army of Two maakt dus dikke kans om dé game te worden om met een vriend(in) in coöperatieve modus te spelen. En aangezien juist die spelmodus door de komst van PSN en Xbox Live zo ongelofelijk populair is de laatste jaren, hebben ontwikkelaar EA Canada en uitgever Electronic Arts het waarschijnlijk bij het rechte eind. Er moet nog wel een heleboel gebeuren. De game ziet er prachtig uit, maar terwijl de twee hoofdpersonen bol staan van bijzondere karaktertrekjes, zijn de vijanden generiek en saai. Daarnaast doen de ontwikkelaars er alles aan om via adviseurs allerlei raad te krijgen over wapentuig en andere oorlogsmaterialen, maar daar hebben we momenteel nog lang niet alles van gezien. De game verschijnt in ieder geval op 15 november, voor zowel de PS3 als de 360. Alsof we het nog niet druk genoeg hadden met gamen dit najaar...