Assassins Creed: Brotherhood

Recensie(s)

Het Ubisoft-team in Annecy is al twee jaar bezig met het bedenken en creëren van geschikte multiplayermodi voor de Assassin’s Creed-franchise. Een eventuele multiplayer moet passen binnen het Assassin’s Creed-universum, de huidige doelgroep een leuke extra bieden en die doelgroep in het gunstigste geval vergroten. Een pittige opdracht.

In Annecy ben ik aan de slag gegaan met twee van de drie multiplayermodi, te weten Wanted en Alliance. Beide werken volgens eenzelfde basisprincipe: je moet bepaalde menselijke doelen om het leven brengen, terwijl anderen jou proberen te vermoorden. Het is, met andere woorden, een kat-en-muisspelletje waarin je zowel jager als prooi bent. En dat is best vermakelijk.

Je vindt je doelen door alle personages in de maps te vergelijken met de portretfoto van jouw doel en door gebruik te maken van je kompas. Dat kompas geeft aan in welke uithoek van de map en op welke afstand het te vermoorden doel zich bevindt. Heb je jouw slachtoffer gelokaliseerd, dan kun je de slachtpartij op twee manieren aanpakken; met veel bombarie of in het geniep. Dat laatste is ongetwijfeld het slimste, aangezien je meer punten verzamelt door iemand geruisloos om het leven te brengen. Daarnaast is het voor jouw doel overduidelijk dat hem iets vervelends te wachten staat als iemand in volle vaart op hem afstormt.

Naast het zijn van jager ben je in de Wanted- en Alliance-modi ook prooi. Bijna altijd zit er een moordenaar, of soms zelfs tot drie moordenaars, achter jou aan. Het is uiteraard de bedoeling om niet vermoord te worden, dus is het handig om altijd een ontsnappingsplan achter de hand te hebben. Wanneer jouw jager zich overduidelijk openbaart door veel herrie te schoppen krijg je met behulp van een rode pijl direct te zien waar het stuk tuig zich bevindt. Dan is het zaak het op een rennen te zetten en je tegenstander af te schudden. Dit doe je door als een ware acrobaat door de map te rennen en gebruik te maken van interactieve omgevingsvoorwerpen. Een voorbeeld hiervan zijn deuren die zich direct achter je sluiten wanneer je er doorheen rent of hooibalen waarin je kunt schuilen. Ben je ontkomen, dan krijg je een aantal punten ter beloning.

Dit kat-en-muisspelletje is erg vermakelijk, maar kent helaas ook wat frustrerende slordigheden. Je moet bijvoorbeeld met een grote boog om je belager heenlopen, omdat hij niet direct bij je hoeft te staan om je te vermoorden. Wanneer je op twee meter langs hem rent, wat in theorie een ontzettend slimme ontwijkingsmanoeuvre is, hoeft hij alleen maar op een knopje te drukken om je alsnog koud te maken. Jouw personage bevriest dan spontaan, zodat de afstand tussen de belager en zijn prooi wordt verkleind en je wordt getrakteerd op een mooie moordanimatie. Het gemak waarmee je wordt omgelegd terwijl je op een paar meter langs iemand rent voelt gewoon oneerlijk en zorgt voor onnodige frustratie.

Een ander slordigheidje zit hem in de kill streaks die kunnen worden gemaakt. Wanneer je in één van de modi iemand om het leven brengt die net zelf een slachtoffer heeft gemaakt krijg je bonuspunten. Vanwege de traagheid waarmee de moordanimaties op het scherm worden getoverd, gebeurt het helaas meer dan eens dat zich achter de moordenaar een hele rij gegadigden voor bonuspunten vormt. Wat dan kan volgen is een gigantische kill streak, waarmee de laatste moordenaar er met belachelijk veel extra punten vandoor gaat.

De opzet van de Wanted- en Alliance-modi is gelijksoortig, uiteraard speel je ze wel op een andere manier. In het geval van de Wanted-modus is het ieder voor zich en veranderen je doelen wanneer je ze hebt uitgeschakeld. Bij de Alliance-modus zijn er tot vier teams van twee man die steeds door hetzelfde team achterna worden gezeten en telkens hetzelfde team om het leven moeten brengen. Het loont hier echt om samen te werken met je teamgenoot, bijvoorbeeld door een prooi te bestormen en hem als een schaapherder naar jouw stiekem opgestelde medespeler te dirigeren. Zulk soort samenzweringen zorgen ervoor dat de Alliance-modus tactisch gezien de beste en leukste modus is.

Overduidelijk is dat over beide gespeelde modi goed is nagedacht, dat ze - op wat frustrerende slordigheden na - erg vermakelijk zijn en dat ze de beste optie vormen voor een multiplayer in een Assassin’s Creed-game. Toch vraag ik me een beetje af of er wel behoefte is aan multiplayermodi voor een game als Assassin’s Creed. Ik kan me moeilijk voorstellen dat veel mensen de een multiplayer mistten terwijl ze met Altaïr of Ezio een spannend verhaal beleefden in de singleplayer. Mocht die behoefte er bij velen toch zijn, dan hoop ik dat de frustrerende slordigheden uit de multiplayer nog worden gladgestreken, zodat Assassin’s Creed: Brotherhood een multiplayer krijgt om trots op te zijn.

Na een bikkelharde strijd tussen een jonge Italiaanse sluipmoordenaar en de orde van de tempeliers is de rust in de straten van de renaissancistische steden Florence en Venetië weergekeerd. Ezio Auditore heeft de hooggeplaatste tempelier Rodrigo Borgia, beter bekend als paus Alexander VI, verslagen om vervolgens zijn leven te sparen. Een onverstandige keuze zo blijkt; Rodrigo Borgia herpakt zich in zijn pauselijke schuilkamer en zijn leger bonkt niet veel later op de poort van Ezio's familievilla in Monteriggioni.

Onder aanvoering van Rodrigo Borgia's zoon, Cesare, verpulvert het pauselijk leger het onderkomen van de Auditore-familie en daarmee een belangrijke uitvalsbasis voor de Assassins. Noodgedwongen gaat Ezio op zoek naar een nieuw onderkomen, niet geheel toevallig in Rome, onder de rook van het Vaticaan en daarmee de gewraakte Borgia-familie. De rust mag dan zijn teruggekeerd in Florence en Venetië, in Rome barst het strijdgewoel juist helemaal los.

Vanaf het Tiber-eiland stelt Ezio alles in het werk om de macht van de Borgia-familie in te perken en terug te nemen wat hem in Monteriggioni werd ontnomen. Dit doet hij met hulp van zijn raadsman Machiavelli, een bevlogen politicus met allerhande belangrijke connecties. Machiavelli is echter niet van onbesproken gedrag, waardoor een aantal medestanders zich terughoudend opstellen. Door het dievengilde van La Volpe, het huurlingleger van Bartolomeo en de courtisanes van zijn zus Claudia bij te staan in hun problemen, moet Ezio het vertrouwen van zijn oude bondgenoten herwinnen.

Wat volgt is een ruim tien uur durend verhaal dat is doordrenkt met historische gebeurtenissen en personages. Toch is de vertelling rondom de strijd met de Borgia-familie minder indrukwekkend dan de verhaallijnen in de voorgaande twee delen. Plottwists missen en het avontuur van Ezio eindigt uiteindelijk wat matig. Het kwam mij een beetje over alsof de ontwikkelaars zich pas heel laat beseften dat er nog niet echt een einde was gekomen aan de Borgia-beslommeringen en het zaakje nog even snel hebben afgehandeld met wat missies die van de hak op de tak springen.

recensieGelukkig weet de rest van de game wel te overtuigen en bevat de game alle elementen die we van een Assassin's Creed-game mogen verwachten. Zo zal Ezio flink wat uurtjes klimmend en klauterend doorbrengen en heeft hij hiervoor wederom een gigantisch en prachtig speelterrein. Rome is namelijk dé perfecte locatie voor Ezio's acrobatische capriolen en met eeuwenoude bouwsels als het Colosseum en het Pantheon mis je de trekpleisters uit Florence en Venetië – die veel schaarser aanwezig waren - geen moment. Rome leeft, is sfeervol en is ook in de game een culturele schatkamer.

Niet alleen het betere klauterwerk is weer aanwezig, Ezio moet namelijk ook behoorlijk wat afmoorden. Het op slinkse wijze omleggen van je doelen, zonder vooraf de aandacht te trekken is nog steeds fantastisch om te doen. Kom je dan alsnog in een penibele situatie terecht, dan is Ezio niet te beroerd om zijn zwaard te trekken en de tegenstanders één voor één in stukjes te hakken. Dankzij het verbeterde vechtsysteem werkt alles vele malen beter dan in het voorgaande deel. Wanneer Ezio eenmaal één vijand in de pan heeft gehakt, rijg je de daaropvolgende tegenstanders met de juiste timing met een soepele combinatie aan je degen. Het nieuwe vechtsysteem is slechts één van de verbeteringen die in Brotherhood zijn doorgevoerd.

Naast het volgen van de verhaallijn is er in het zestiende-eeuwse Rome nog meer dan genoeg te beleven. Zo zijn de geheime missies terug en kan Ezio ditmaal op zoek naar de uitrusting van Romulus, stichter van Rome. Deze zijmissies hebben niets aan kracht ingeboet en zorgen ook in deze game voor memorabele momenten. Zo denken we nog graag terug aan de vette achtervolging door de ondergrondse gangen van het Colosseum.

Dat niet alleen flitsende en spectaculaire passages interessant zijn, bewijst het uitgebreide en sterk uitgewerkte economische systeem. In Assassin's Creed II was het al mogelijk om de winkeltjes in het plaatsje Monteriggioni te renoveren, in Brotherhood is heel Rome op te kalefateren. Voordat je kunt renoveren moet je zorgen dat je gebieden ontdoet van enige invloed van de Borgia-familie. Dit doe je door de plaatselijke Borgia-kapitein koud te maken en zijn uitkijktoren in lichterlaaie te zetten. Vervolgens zijn winkels, paardenstallen en banken in de directe omgeving te voorzien van een opknapbeurt, waardoor Ezio wordt voorzien van een constante geldstroom, kortingen bij plaatselijke uitbaters bedingt en voorwerpen als wapens en bekende schilderijen vrijspeelt. Het opwaarderen van de plaatselijke economieën is niet essentieel, maar wel erg bevredigend.

Het omverwerpen van de zogenaamde Borgia-torens zorgt er, naast de mogelijkheid om de boel economisch wat op te fleuren, ook voor dat Ezio meer medestanders krijgt. Per gevallen Borgia-toren kan Ezio namelijk een nieuwe sluipmoordenaar rekruteren die hij vervolgens eenvoudig kan oproepen tijdens heftige gevechten en pittige missies. Daarnaast kan Ezio zijn jonge Assassins ook op pad sturen naar verre oorden om contracten uit te dienen en geld voor de Brotherhood binnen te halen. De beginnende rekruut zal slechts de makkelijkste contracten tot een goed einde kunnen brengen, maar na flink wat missies heeft hij of zij genoeg ervaring om lastigere missies te voltooien. Omdat de rekruut tijdens missies niet is op te roepen, is het zaak om je volgelingen goed te managen. Laat ze ervaring opdoen en neem pas een moeilijke missie aan wanneer je Assassins veilig zijn teruggekeerd en je kunnen bijstaan.

Met de geheime missies, het uitgebreide economische systeem en het rekruteren van sluipmoordenaars hebben we nog lang niet alle content van Assassin's Creed: Brotherhood besproken. Rome is simpelweg één groot speelparadijs waar meer dan genoeg te doen is. En raak je dan, na vele uren speelplezier, uitgekeken op de ijzersterke singleplayer, dan is er altijd nog een originele en leuke, maar niet perfecte multiplayer (zie: Assassin's Creed: Brotherhood – de Multiplayer). De stap die Assassin's Creed II vooruit zette ten opzichte van het origineel is weliswaar een stuk groter, maar met Assassin's Creed: Brotherhood is de serie wederom beter geworden.Conclusie: Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden en ook in Rome vallen vele paden te betreden, zo bewijst Assassin's Creed: Brotherhood. Achter een weinig indrukwekkend verhaal schuilt namelijk een game waarin ontzettend veel leuks te beleven valt. Van geheime missies tot het renoveren van een complete stad; er is werkelijk voor iedereen wat leuks te doen. De stap voorwaarts is weliswaar minder groot dan bij het tweede deel, Assassin's Creed: Brotherhood weet zijn voorganger te verbeteren en zijn bestaansrecht te rechtvaardigen.