Bioshock 2: Rapture Edition

Recensie(s)

Wie de eerste BioShock heeft uitgespeeld, weet dat het onderwateravontuur in Rapture een redelijk sluitend einde had. Toch komt er een vervolg aan, waar we heel blij mee mogen zijn. De eerste game was namelijk fantastisch en deel twee voelt aan als de perfecte opvolger!

Het verhaal speelt zich zo’n tien jaar na het eerste deel af. Na de oorlog tussen Atlas en Ryan is de macht overgenomen door Sofia Lamb. Zij lijkt in eerste instantie het beste voor te hebben met Rapture, maar uiteraard wordt ook zij al snel corrupt en breekt de pleuris eens te meer uit. De speler speelt in deze chaos een sleutelrol. Deze keer ben je geen kerel die met een vliegtuig neerstort, maar een Big Daddy. Dat klinkt in eerste instantie een beetje suf, want Big Daddy’s zijn in het eerste deel vijanden zonder eigen wil. Jij bent echter niet zomaar een Big Daddy, maar één van de eerste die in Rapture gecreëerd is, een zogenaamde Alpha Daddy. Je moet jezelf zien als een soort van mislukt experiment, waardoor je eigen wil behouden is gebleven.

En die wil zorgt er voor dat je na tien jaar terug bent gekeerd naar Rapture. Tien jaar geleden ben je jouw Little Sister kwijtgeraakt en iets in je zegt dat je terug moet gaan. Zo gezegd zo gedaan en voor een tweede maal sta je in de prachtige onderwaterwereld. In tien jaar is er een hoop veranderd. Je ziet duidelijk dat op plaatsen de roest heeft toegeslagen en de straten liggen vol met puin. Het geeft een somber gevoel bij de stad die ooit gebouwd is om de mens oneindige vrijheid te bieden om boven zichzelf uit te stijgen.

De tien jaar van verval is bij de Splicers ook niet in koude kleren gaan zitten. Je zult uiteraard de oude bekende Splicers tegenkomen, maar deze worden aangevuld door nieuwe mutaties. In onze presentatie maakten we bijvoorbeeld kennis met de Brute Splicer. De naam zegt het eigenlijk al: een beer van een Splicer die veel sterker is, maar gelukkig ook minder snel. Ook krijg je te maken met een Splicer die denkt dat hij een soort van God is en met zijn priestergewaad op jou afstormt. Het is dus wel redelijk safe om te zeggen dat de vijanden in BioShock 2 gevarieerder en sterk zijn.

Gelukkig ben jij ook niet voor de poes. Als Big Daddy ben je sowieso al sterker dan Jack uit het eerste deel, maar daarnaast kan hij ook iets wat je in de voorgaande game niet kon: tegelijkertijd aan de slag gaan met de wapens en Plasmids. Alhoewel dit als iets kleins klinkt, is het eigenlijk een enorme grote verandering. Het klunzig wisselen tussen wapens en Plasmids behoort tot het verleden, waardoor veel spelers nu ook daadwerkelijk kunnen genieten van de Plasmids. In no time was ik verliefd op de Electrobolt, waarmee je vijanden onder stroom zet. Dodelijk als vijanden in een plas water staan, maar mocht dat niet het geval zijn, dan kan de Electrobolt gebruikt worden om vijanden een seconde of drie te verlammen. Hierdoor is het in één klap een stuk makkelijker om goed raak te schieten (boom, headshot!), waardoor je minder kogels verspilt. En dat is slechts de mogelijkheid van één Plasmid, elke kracht kan op verschillende manieren worden ingezet in combinatie met je gewone wapens en daardoor biedt BioShock 2 talloze opties om het vijanden moeilijk te maken.

HackenWeten we het nog, die buizen met water uit de eerste BioShock? Nou, die irritante, slome, puzzels zijn verleden tijd. Bij het hacken in deel twee gaat het om timing en als je dat goed doet, hack je bepaalde machines. Doe je het perfect, dan krijg je zelfs een leuke bonus, zoals een paar gratis kogels of extra geld. Bovendien opent er zich geen apart ‘hackmenu’, maar moet er real-time gehackt worden.Een andere verbetering is dat je nu Plasmids veel beter kunt combineren. Natuurlijk, je kon in het eerste deel een teddybeer in de fik zetten en die via telekinese op een vijand afschieten, maar dat is iets wat ik echt maar één keer gedaan. In BioShock 2 lijkt het erop dat het combineren een veel belangrijkere rol gaat spelen. Erg tof is bijvoorbeeld de mogelijkheid om een Geysertrap, een val die bij het activeren een vijand via een fonteinachtig effect naar boven spuwt, te combineren met de Electrobolt. Niet alleen wordt de vijand dan gelanceerd, hij wordt ook nog eens geëlektrocuteerd!

Dit soort doortrapte tactieken zijn ook wel nodig als de Little Sister die je met je meezeult, Adam (levenskracht) uit een lijk probeert op te nemen. Elke Splicer in de buurt merkt dit gelijk op en zullen uit alle hoeken en gaten op jou afkomen. Tijdens dit nieuwe gameplay-element moet je verdedigen en daarop moet je tactiek aangepast worden.

Laat ik om het te verduidelijk een situatie schetsen die ik mee heb gemaakt. In een kamer met twee ingangen lag een dode Splicer waaruit Adam kon worden gehaald. Tevens was er in de kamer een turret, die ik via de nieuwe ‘Dart Hack’ van een afstand kon hacken en vervolgens dus aan mijn kant stond. Eén van de ingangen barricadeerde ik vervolgens met mijn een explosieve val, terwijl ik de andere ingang nauwlettend in de gaten hield. Toen ik eenmaal de Little Sister op de grond zette, brak de pleuris uit en stormden de Splicers als onbezonnen honden op haar af. Bij de ingang met de val werden ze gelijk opgeblazen en werkte mijn plan uitstekend. Bij de ingang die ik zelf in de gaten hield, was het een stuk lastiger. De vijanden zijn, zodra ze jou in de smiezen hebben, erg alert en zoeken snel dekking. Gelukkig had ik een zwaar machinegeweer waarmee ik niet zozeer scherp hoefde te schieten, maar gewoon als een idioot om me heen kon knallen.

De scène duurde misschien een minuut, maar voelde dankzij het intense karakter ervan veel langer aan. De beloning van het doorstaan van al het geweld is groot, want de nieuwe Adam kan gebruikt worden om jouw personage te verbeteren. Denk daarbij aan een grotere levensmeter of Eve-balk (Plasmids halen hier hun kracht uit), maar ook zijn er nieuwe Plasmids te verdienen. In mijn geval ging ik voor de Incinerate Plasmid, waarmee je vuur kunt schieten. Dit was in het level nodig om een stuk ijs weg te laten smelten, een puzzelvariant die we ook uit het eerste deel kennen. Dit zorgt wel voor een stukje backtracking (het teruglopen door dezelfde gebieden), maar dankzij de vijanden die je tegenkomt is dat niet zo’n hele ramp. Helemaal een feest wordt het als je oog in oog komt te staan met de Big Sister. Als je dacht dat de Big Daddy’s vervelend waren, dan zul je helemaal gefrustreerd raken van deze dames. Ze zijn niet alleen sterk, ze zijn ook nog eens acrobatisch, snel en kunnen bovendien flink hoog springen. Gevechten met een Big Sister zijn supermoeilijk, maar als je ze weet te verslaan, is de beloning zeer groot!

De videoreportage uit San Francisco, die hier in HD te bekijken is!

Dankzij de vernieuwingen lijkt BioShock 2 een interessant vervolg te gaan worden, maar daarnaast zitten er ook veel elementen in die we uit het eerste deel kennen. Zo is het nog altijd erg vermakelijk om op onderzoek uit te gaan, waardoor je nieuwe kogels, wapens en andere kleine bonussen vindt.

Verder is het goed om te weten dat het sfeertje in de game nog altijd fantastisch is. De art-decostijl is en blijft fantastisch en door de bijpassende muziek voelt het uniek aan. Goed is het ook om te zien dat je compleet andere delen van Rapture krijgt te zien. In onze speelsessie deden we bijvoorbeeld een pretpark aan, dat bedoeld is om kinderen ervan te overtuigen dat Rapture veel beter is dan de wereld er boven. Het is eigenlijk één grote propagandastunt, waarin een mechanische Andrew Ryan-pop jou inlicht over de nadelen van de bovenwereld. Dat wordt nog eens ondersteund door grote maquettes, waarbij je ziet hoe een grote arm (de verpersoonlijking van het kwaad) een kind wegtrekt bij hun ouders, omdat hij moet vechten in het leger.

Een uur lang heb ik me uiteindelijk met de demo vermaakt, waarna ik het snel een tweede keer heb gespeeld. De eerste keer ging ik vooral los met de wapens, terwijl ik de tweede keer een combinatie maakte tussen de Plasmids en de wapens. Elke manier van spelen geeft een ander gevoel en daardoor loont het om de game meerdere keren te spelen. Na het spelen had ik dan ook dagenlang een grote grijns op me smoel, die nog extra in mijn gelaat werd gekerfd door de multiplayermodus. Daarover vertellen we je morgen meer en alsof dat nog niet genoeg is, houd je nog een artikel over de wapens en Plasmids van BioShock 2 tegoed.

BioShock opende in 2007 mijn ogen. De game liet zien wat voor prachtige beelden je uit de Xbox 360 kon halen. Het was vet om als speler de vrijheid te krijgen om de game te spelen zoals jij dat wilde. Ik genoot van de gesprekken die vervolgens na het eerste bakkie koffie op kantoor werden gevoerd en wat voor andere inzichten daarbij naar boven kwamen. BioShock 2 brengt dat oude gevoel naar boven.

Voor de tweede maal bevindt de speler zich in de stad Rapture. Deze keer niet als een gewone vent, maar als een Big Daddy, die al snel als ‘Subject Delta’ aan de speler wordt voorgesteld. Deze arme ziel is zijn Little Sister kwijtgeraakt en heeft er zijn levensdoel van gemaakt om haar zo snel mogelijk weer te vinden.

De eerste stapjes in Rapture zijn vertrouwd. De stad mag in tien jaar tijd compleet verloederd zijn, de prachtige art-deco omgevingen schitteren als vanouds. Elke nieuwe kamer verdient het om verkend te worden en doet je verbazen hoeveel details de ontwikkelaar in de game heeft weten te stoppen. Overal valt informatie te vinden en net als in het eerste deel is het broodnodig om op zoek te gaan naar dollars en andere handige attributen. Het geld kan gebruikt worden voor het aanschaffen van nieuwe munitie en EVE-hypo’s. Die laatste worden ingezet wanneer je gebruik maakt van één van jouw Plasmids. Het is dus zonde om de game met oogkleppen op te spelen en enkel achter je hoofddoel aan te gaan.

MultiplayerNaast het singleplayerverhaal is er natuurlijk de mogelijkheid om je volledig te storten op de multiplayervariant. Je zou misschien denken dat de multiplayer echt zo’n verplicht nummertje is, maar dat valt erg mee. De multiplayer vertelt een eigen verhaal, biedt goede modi, geeft je de mogelijkheid om je eigen personage aan te maken en laat je voor eigen krachten kiezen. Na het weekend kom ik hier met een uitgebreid artikel op terug.Je mist dan niet alleen visueel prachtige omgevingen, ook een deel van het boeiende verhaal gaat verloren. Net als in het origineel is een hoofdrol weggelegd voor de audio-dagboeken. Bewoners van Rapture vertellen in deze dagboeken hoe hun leven eruit ziet, wat zij van anderen vinden en ook is er een duidelijke roep om Rapture te verlaten. Na de strijd tussen Ryan en Fontaine uit het origineel, ligt nu de macht over Rapture bij ene Lamb. Zij is afgestapt van het idee dat het individu boven alles moet staan en probeert de bewoners te verenigen in één grote familie. Wie daar geen zin in heeft, wordt gelijk als buitenstaander gezien en daar is eigenlijk maar één oplossing voor: de doodstraf.

De dagboeken geven je niet alleen informatie over hoe de wereld in elkaar zit, het schept ook een bepaalde beeldvorming die je aan het denken zet. Er zijn meerdere keuzemomenten in de game, die nog meer dan in het eerste deel jouw verhaal vormen. Kijk bijvoorbeeld naar de Little Sisters die in dit deel terugkeren. Draai je de nekjes om van deze meisjes om zo in één keer Adam (het goedje waarmee je nieuwe vaardigheden kunt kopen) te verzamelen of red je ze en gok je erop dat je later een kado van ze krijgt?

Het is soms handiger om de kleine meisjes te redden, want dan kun je met hen op zoek gaan naar Splicers (de doorgedraaide vijanden uit de game). Je kunt de Little Sisters gebruiken om Adam te verzamelen uit gestorven Splicers. Dit is een leuk nieuw stukje gameplay. Op het moment dat je de Little Sister op de grond zet, komt er een grote groep Splicers op je afgestormd om die Little Sister af te maken, om zo zelf de Adam te gebruiken. Het is aan jou om dat te voorkomen. In plaats van de aanval kiest de speler op dit soort momenten dus de verdediging. Met jouw wapens, hackvaardigheden en Plasmids kun je verschillende vallen neerzetten om het (over)leven zo wat makkelijker te maken. Het zijn boeiende stukken, die de ervaring weten te verrijken.

Helaas krijg je na het verzamelen van een paar Little Sisters te maken met een nieuwe vijand: de Big Sister. Eerlijk is eerlijk, het eerste gevecht met deze dame is spectaculair, maar daarna slaat de irritatie toe. De Big Sister past eigenlijk niet bij de BioShock 2-gameplay. Ze is te snel, waardoor je niet goed kunt anticiperen op haar acties. Nu zou je denken dat ze dankzij haar snelheid inlevert op kracht, maar dat is niet het geval. Vooral in de latere levels heeft ze een krachtbalk om u tegen te zetten. Ik had zelfs het gevoel dat de Big Sister langer meeging dan een ‘gewone’ Big Daddy. Mijn gevechten met de Big Sister eindigden dan ook vaak met een bezoekje aan de Vita Chamber.

Het merendeel van de game is BioShock 2 een First-Person Shooter. Het actiegedeelte heeft een belangrijkere rol gekregen, wat helaas ten koste is gegaan van de puzzels. Waarschijnlijk heeft dat vooral te maken met het feit dat je nu tegelijkertijd Plasmids en wapens kunt gebruiken. Hierdoor zijn de gevechten een stuk makkelijker geworden (schieten en vijanden tegelijkertijd in de fik zetten gaat sneller) en is de keuze tussen het gebruik van de Plasmid en het wapen verdwenen. Je creëert al heel snel één techniek die werkt en daar blijf je dan bij. En dat terwijl het origineel je steeds nieuwe inzichten gaf.

Tegelijkertijd kun je op deze manier wel met volle teugen van de verschillende wapens genieten, die een absolute hoofdrol in de game spelen. Zo is het een genot om met de drilboor een vijand van zijn leven te ontdoen en kan ik geen genoeg krijgen van de Spear Gun. Simpele Splicers worden met een speer aan de muur gespiest, wat een prachtig plaatje oplevert. Helemaal fijn is de alternatieve kogel van dit wapen: de Rocket Spear. Als je daarmee op een vijand schiet, dan heeft hij nog een paar tellen te leven voordat de raket ontploft en de Splicer in duizenden stukjes rood vlees verandert. Yammie!Conclusie: BioShock 2 biedt dik tien uur aan mooie gamemomenten die een glimlach op je gezicht zullen toveren. Het verkennen van ruimtes is vermakelijk, het verhaal wordt op sublieme wijze aan de speler overgebracht en de door jou gemaakte keuzes hebben aan het eind van het spel een opvallend gevolg. Het déjà vu-gehalte is misschien wat aan de hoge kant, maar op geen enkel moment had ik het gevoel dat ik met de game wilde stoppen. Sterker nog, ik ga de game dit weekend voor een tweede keer uitspelen en eens kijken wat er gebeurt als ik compleet andere keuzes maak!