Burnout: Rush Hour Revenge

Race en beuk voor wraak!
Uitgever: Electronic Arts  | 
Platform: PlayStation 2

Productbeschrijving

3

Uitgever: Electronic Arts

  • augustus 2013
Alle productspecificaties

Deze keer gaat het niet om winnen of verliezen, dubs of protserige neonlampen. Deze keer gaat het om een volstrekte minachting van de verkeersregels en totale superioriteit. Deze keer is het persoonlijk. Deze keer telt alleen de wraak. De opvolger van de beste racegame van 2004 heet Burnout Revenge en stuurt je de weg op in razendsnelle en levensgevaarlijke scheurijzers. Alles draait om totale anarchie op vier wielen: speel vuil spel of je race eindigt in een brandend wrak. Burnout Revenge geeft een nieuwe betekenis aan het woord 'vernieling'. Laat je wraakgevoelens de vrije loop tijdens het spitsuur, tegen al even wraakzuchtige tegenstanders en tegen alles wat je tegenkomt tussen start- en finishlijn. Burnout Revenge bevat parkoersen die geschikt zijn voor verschillende soorten actie: vechten, gevaarlijke verticale takedowns, nieuwe spetterende crashbrekers, nieuwe speltypen en ruimtelijke crash-omgevingen met ongelukken waar zelfs Hollywood een puntje aan kan zuigen. Burnout Revenge combineert ongekende snelheid en agressie tot unieke, ultieme gevechten op vier wielen. Bovendien mag je je revanchegevoelens de vrije loop laten met een uitgebreide verzameling online-speltypen. Hiermee kun je tegenstanders uit de hele wereld op talloze manieren afsnijden, van de weg rijden of tegen de muur drukken. Goede jacht. Kenmerken: - Wraak is zoet - Je doet het niet om te winnen, het gaat om wraak. Een nieuwe wraakmeter houdt je slinkse acties bij, die uiteindelijk leiden tot de ultieme afrekening. Speel vuil spel en je wordt beloond... - Tegen het verkeer in - Het lijkt op ijshockey op de snelweg. Ieder voertuig speelt mee en kan een doelwit of een wapen zijn. Ram andere auto's tegen je rivalen aan, veroorzaak gigantische ongelukken en ruim alles op wat voor je wielen komt. Wees niet bang voor het verkeer - bestrijd het! - Tegen het verkeer in - Het nieuwe speltype Traffic Attack is een waanzinnige en vernietigende race tegen de klok. Je hoeft het verkeer niet te ontwijken. Je moet het uit de weg ruimen, op welke manier dan ook. - Crash verbeterd - Laat Hollywood zien hoe het hoort met nieuwe, open crash-knooppunten. Burnout Revenge is de absolute crash-koning, met verschillende startpunten, verticale parkoersen en honderden auto's die er gewoon om vragen om te worden vernietigd. - Wrok - Als je een rivaal flink aanpakt, krijgt hij iets tegen je. In de nieuwe grudge match (wrok-wedstijd) reken je vervolgens in een persoonlijk duel met hem af. - Klaar voor de actie - De parkoersen in Burnout Revenge zijn gemaakt voor pure chaos. Gigantische sprongen, verschillende routes en lastige knelpunten maken het tot de ultieme en hardste 'vechtracer'. Verticale takedowns en crashbrekers tijdens de race zorgen voor nog meer vernieling. - Schade - Je wagens kunnen drie keer zoveel zichtbare schade oplopen als in Burnout 3, Takedown. In Burnout 4, Revenge kun je de auto's letterlijk aan gort rijden. - Klassen - De nieuwe wagens in de drie klassen (race, muscle en crash) zorgen voor nog meer variatie. Bovendien kun je ze steeds beter maken, waarbij ze zichtbaar veranderen als ze krachtiger worden. - Ongekende snelheid - Burnout Revenge biedt ongeevenaarde snelheden. Alleen echt rijden is misschien nog opwindender. - Echte locaties - Burnout Revenge bevat parkoersen op drie continenten, gebaseerd op echte steden als Detroit, Rome en Tokio. - Online spelen* - Ga online met Burnout Revenge en beleef online-actie voor 6

Recensie(s)


Het kon dus blijkwaar nog beter
Het begon waarschijnlijk allemaal als nog maar eens een Ridge Racer-racegame kloon met als enige echt unieke eigenschap dat er extra aandacht werd geschonken aan de crashes. In de loop van de jaren heeft deze reeks zich aflevering na aflevering een heel eigen plaats tussen de vele concurrenten veroverd. Burnout 3: Takedown was vorig jaar voor velen niet alleen het leukste racegame maar tegelijk het beste game; punt. Het scoorde door een haast perfect evenwicht tussen hogesnelheidsracen en agressieve rijtactieken waarbij het erop aan kwam je concurrenten gewoonweg van de weg te rammen. Met een naam als Revenge zou je vermoeden dat deze opvolger zo mogelijk nog ruwer, nog gemener, nog agressiever is. En daar heb je dus volledig gelijk in. Revenge is misschien geen volledig nieuw game, maar het bevat toch genoeg tweaks en alternatieve benaderingen van de Takedown formule om zo ongeveer elk voorgaand game in de reeks overbodig te maken. De grootste veranderingen in Revenge zitten in hoe de tracks zijn ontworpen en de mogelijkheid om nu ook (meestal) straffeloos in te kunnen beuken op het gewone verkeer. Dit inploegen op niet racende weggebruikers heet 'traffic checking en is beperkt tot kleine en middelgrote voertuigen ofwel stilstaan ofwel in dezelfde richting rijden als jij zelf. Deze onschuldige bestuurders en hun voertuig worden op die manier eigenlijk een soort wapen. Als je ze juist raakt, bestaat de kans dat ze tegen een andere racer aanknallen, wat onmiddellijk resulteert in een takedown. Als je iemand in de achterzijde raakt vliegt hij meestal ook over jouw wagen, wat heel vervelend kan zijn voor achtervolgende rivalen. Rekening houden met welke weggebruikers je mag rammen en welke niet voegt een interessante moeilijkheid toe aan de gameplaymix. Dit gegeven wordt nog eens extra in de verf gezet in het nieuwe soort events dat 'traffic attack' heet. Hier krijg je immers geld voor elk voertuig waar je schade aan toebrengt en je medailles hangen (net zoals bij de crash-mode) af van hoeveel geld je in zo'n run verzameld. Alternatieve route
De invloed van de nieuwe trackdesign is zo mogelijk nog groter op hoe het spel aanvoelt. Elk parcours is nu bezaaid met alternatieve routes, waarvan sommige echte, en andere niet echt binnenwegen zijn. Sommige dienen gewoonweg als springplank om heel spectakulaire takedowns te scoren. Van bovenaf neercrashen op een nietsvermoedend tegenstander is en blijft zelfs na twintig keer een heel speciale kick. Deze verhoogde diepgang en complexiteit heeft gevolgen voor je boost meter. Vermits de meeste alternatieve routes vrij van verkeer zijn en je er niet in tegengestelde richting kan rijden is de enige manier om hier boost te verdienen eventuele andere racers te rammen of te slippen (driften). Vermits dit zelden een gegarandeerd volle boostmeter oplevert gebeurt het meermaals dat je langer over zo'n andere route doet dan wanneer je de gewone weg volgt. Voor wedstrijdjes zoals bijvoorbeeld online road rage, waar je misschien liever even uit het zicht blijft, zijn deze routes dan weer ideale schuilplaatsen. Uiteindelijk leiden alle wegen toch terug naar de 'hoofdbaan', dus ben je nooit echt ver weg van de actie. Alle spelmodes zijn ook deze keer weer samengebald in één singleplayer world tour mode. In tegenstelling tot de vorige aflevering vindt deze niet echt plaats op een wereldkaart. Deze keer zijn de verschillende events opgedeeld in 11 rangen. Gouden medailles behalen, blijft een belangrijk doel, maar je zal ook sterren moeten verzamelen om op te klimmen in rang. Sterren verdien je in elk soort event en - met uitzondering van de crash mode - krijg je ze door zo agressief mogelijk te rijden. Driften, anderen aanrijden, rivalen neerhalen, spookrijden, jumpen zijn maar enkele voorbeelden van hoe je je sterrenmeter kan aanvullen. De bedoeling is elke race te eindigen met een 'awesome' score. Dit betekent immers dat je vier sterren hebt behaalt. Scoor je in dezelfde race nog eens een gouden medaille, dan betekent dat een 'perfect'. Eindig je met brons, dan gaat er een ster van je racetotaal af. Alle sterren worden opgeteld bij je rangschikking en wanneer je een bepaald aantal verzameld hebt promoveer je naar de volgende rang en krijg je toegang tot een heel nieuw aanbod aan events. Het mocht iets duidelijker
De world tour is niet zo doorzichtig als had gekund. Het begint met één sectie voor elke rang. Elke rang telt een aantal locaties met elk een lijst races. Klinkt vrij duidelijk, maar soms zal je races unlocken in voorgaande rangen terwijl je naar de hogere aan het toewerken bent. Dit gebeurt zeker als je bijvoorbeeld alle aandacht aan crash events geeft en slechts enkele gewone races rijdt. Zo zal je dus niet op een normaal aanvoelende manier doorheen de rangen opklimmen vermits je steeds de andere rangen moet uitpluizen op events die je nog niet afgehandeld hebt. Daarbij raakt het spel ergens halverwegen doorheen zijn tracks zodat je elk soort race op elke track zal rijden en dat dan nog eens in beide richtingen. Het is ook deze keer niet altijd even duidelijk welke wagen je moet gebruiken. Wanneer je nu een nieuwe wagen krijgt is dat niet altijd de beste uit je garage. In World Tour moet je je doorheen 169 verschillende events werken als je het spel de volle 100% wil uitspelen. Onderweg ga je dan al verschillende racetypes af. Om de beginnen is er de gewone race, waarin je bij voorkeur moet finishen voor je vijf rivalen. Eliminator plaatst een 30 seconden timer op het scherm. De racer die achteraan rijdt wordt elke 30 seconden uit de race gegooid tot enkel nog de winnaar overblijft. Road rage gooit een nooit eindigende reeks tegenstanders op de track en je moet daarvan zoveel mogelijk doen crashen. Het aantal medailles dat je verdient hangt af van het aantal dat je total loss rijdt met bonusseconden voor elke takedown. Burning laps en preview races zijn soloraces tegen de klok die je vaak veel snellere wagens geven dan degene waar je het in de andere world tour events mee moet doen. Wanneer je ver genoeg in het spel bent, dan krijg je in sommige van deze events crashbreaker variaties. Dit betekent dat waneer je crashed je met een druk op de knop je wagen kan laten exploderen (in Takedown kon dit enkel in de crash mode) met hopelijk genoeg kracht om rivalen in de buurt mee te slepen in je onheil. Wanneer je dit lukt, dan is dit een goede manier om je boostmeter te vullen. Het elastiekprincipe
In alle singleplayer racers kom je tegenover computergestuurde rivalen te staan die het rubber-band systeem volgen, het systeem dat ervoor zorgt dat noch zij, noch jij te ver op elkaar kunnen uitlopen. Hard-core racegamers hebben hier een grote hekel aan, maar in een game als Burnout draait het allemaal om het full body contact met andere wagens, dus zoeken ze maar een ander spel op. Dit betekent echter dat zelfs al rijdt je bijna foutloos aan de leiding, er meestal toch een achtervolger het kleinste beetje teveel remmen gebruikt om je (tijdelijk) in te halen. In latere racers worden deze jongens zelfs behoorlijk agressief en lijken ze er eerder op uit om jou een voortijdige en vlammende dood te bezorgen dan eerst over de finish te komen. Wie Takedown helemaal uitspeelde zal Revenge misschien een beetje te makkelijk vinden maar echt veel afbreuk aan het plezier doet dit niet. Naast de races is er natuurlijk nog crash mode. Je bestuurt hier nog steeds een wagen, maar ergens is dit meer een puzzelonderdeel dan echt racen. Je wordt in een omgeving met een bepaalde verkeerssituatie gedropt en het is jouw taak om in één klap een maximum aantal wagens in je crash te betrekken. Hoe, wanneer en waar je crasht zal beslissen hoeveel schade je toebrengt en welke medaille je scoort. Zo is het beter om verschillende rijstroken in je ongeval te betrekken. De crashmode in Revenge verschilt van die uit Takedown. Weg zijn de powerups die, als je ze eenmaal kon raken, een haast gegarandeerde gouden medaille opleverden. Je kan echter meerdere crashbreakers uitvoeren als je maar genoeg gewone verkeerbestuurders in je crash betrekt. Sommige van de verkeer set-ups zijn echte hersenbrekers, maar nooit onoverkomelijk en altijd leuk, zelfs om naar te kijken als een ander speelt. Online crashfeestje
Zowel de Xbox als de PS2 versie van het spel laten je toe om in split-screen inclusief crash battle waarin je samen op dezelfde track speelt. Maar als je Burnout Revenge echt in multiplayer wil spelen doe het dan online. Hier kan je met tot zes spelers in de meeste singleracetypes concurreren. Road rage wordt een team event waarin het ene team tracht te race te eindigen terwijl het andere er alles aan doet om hen total loss te krijgen. Crash battle en andere varianten van crash games zijn ook online speelbaar, maar zonder het overzicht van de verkeerssituatie die je in het singleplayergedeelte krijgt – wat een beetje vreemd en onhandig is. Het rangschikkingssysteem volgt ongeveer dezelfde manier als in het offline gedeelte, maar je klimt sneller op, zodat je sneller toegang tot die wagens krijgt die je eerder in singleplayermode al geunlocked hebt. Burnout Takedown zag er geweldig uit, met aandacht voor detail, afwerking, animaties, optimale camerahoeken én een gevoel van snelheid waarop menig ander game terecht jaloers is. In Revenge krijg je al dit lekkers opnieuw, maar dan zo mogelijk met nog meer detail. De nadruk ligt deze keer op iets minder nette locaties en eerder op grimmig uitziende achterbuurten met een meer donkere look. Dit werkt perfect voor deze game en doet het er in ieder geval op een heel ongeforceerde manier anders uitzien dan zijn voorganger. Er is weinig op te merken op grafische kwaliteit van Burnout Revenge. Denk gewoon aan zijn voorganger als een fris uitziend agressief hooligantypetje met een keurige vouw in de broek, die nu een jaar later vrouwen, sigaretten en Quentin Tarantino heeft ontdekt. De soundtrack is passend, niet uitzonderlijk, maar ook nooit vervelend. Wie wil kan hem altijd uitzetten en genieten van het zoete geluid van gierende banden, de kus van metaal op metaal, de in je buiik voelbare bas wanneer je de turboboostknop indrukt en natuurlijk de explosies bij crashbreakers. Het blijft ook altijd leuk om een hele tijd na je crash in de gelijknamige mode wagens nog steeds op elkaar te zien en horen inbeuken. Burnout Revenge had een uitbreiding kunnen zijn en we zijn nog steeds niet helemaal overtuigd of het na Takedown wel een volwaardig nieuw game is. Eén ding is echter zeker: na Revenge grijp je nooit meer terug naar de voorgaande afleveringen. En dat zegt heel wat.

Review Burnout: Rush Hour Revenge

De reviews worden geladen.

Productspecificaties

Technische gegevens

Drager Dvd-rom

Productinformatie

Verpakking Verpakking De verpakking geeft aan waarin het product word aangeleverd. Amaray
Introductie augustus 2013
EAN 5030946050659

Je vindt dit artikel in

Categorieën Game Boy Advance > Actie
Trefwoord(en) Race games

Review Burnout: Rush Hour Revenge

De reviews worden geladen.

18,50

1-2 werkdagen

8.5
Verkoop en levering door
Fiets-Onderdelen-Online
  • Bestellen en betalen via bol.com
  • Gratis verzending
  • 14 dagen bedenktijd
Zet op verlanglijstje

Anderen bekeken ook:

Burnout 3: Takedown
Electronic Arts
24,99
Need For Speed: Prostreet
Electronic Arts
20,99
Burnout: Revenge
Electronic Arts
19,95
Bekijk de hele lijst

Vergelijk prijzen nieuw & tweedehands

Tweedehands
9.0
Karin Cuijpers

Conditie: Als nieuw

7,20

inclusief verzendkosten,
exclusief € 1,99 servicekosten

In winkelwagentje
9.1
*** 2e hands koopgoed ***

Conditie: Als nieuw

7,25

inclusief verzendkosten,
exclusief € 1,99 servicekosten

In winkelwagentje
8.8
Double-M Games

Conditie: Als nieuw

12,50

inclusief verzendkosten,
exclusief € 1,99 servicekosten

In winkelwagentje

Vragen en antwoorden

Vragen en antwoorden worden geladen.

Naar boven

Ga naar het hoofdmenu Ga naar het paginamenu Ga naar het begin van deze pagina