Call of Duty - Deluxe Edition

Recensie(s)

Er is momenteel zeker geen tekort aan first-person shooters met een Wereld Oorlog 2 thema en het is ook geen geheim dat een aantal van deze shooters, waaronder Medal of Honor: Allied Assault en Battlefield 1942, van uitstekende kwaliteit zijn. Nu kan je Call of Duty aan dat lijstje toevoegen. Het eerste spel van Infinity Award, een studio samengesteld uit een deel van het team dat Allied Assault maakte, Call of Duty brengt uitstekende actie en is op zijn minst zo goed als, en op verscheidene punten gewoonweg beter dan, eender soortgelijk spel.
Niettemin zullen zowel de single- als multiplayer modes vertrouwd aanvoelen voor degenen die de WO2-spellen van afgelopen jaren gevolgd hebben. Bijna iedereen die games speelt zal meer dan waarschijnlijk onder de indruk zijn van Call of Duty's authentieke presentatie. Goed ontworpen met regelmatig zeer intense single-player Missies en snelle amusante multiplayer modes.
De voornaamste eigenschappen van Call of Duty kunnen moeilijk vernieuwingen genoemd worden. Het is eerder een samenraapsel van de beste aspecten van andere soortgelijke games en bevat ook allerhande kleine wenselijke voorwerpen waar je bij andere spellen wel eens aan gedacht hebt. Het resultaat ziet er,boven alles, zeer goed ontworpen uit. De actie in Call of Duty is, uiteindelijk, arcade gericht zoals bij Allied Assault of Battlefield 1942. Een schot in het hoofd overleef je niet maar een paar kogels op andere plaatsen kunnen je niet echt stoppen. Er is ook een duidelijke onscreen indicatie van de richting van waaruit je beschoten wordt (wanneer je geraakt wordt bibbert het beeld om een indruk van pijn te geven). Gelukkig herstellen eerste hulp pakketjes, die je in de verschillende levels terug vind of achter gelaten worden door gedode vijanden, onmiddellijk een groot deel van je gezondheid. De 'use' toets heb je bijna nooit nodig in dit spel. Moet je het toch doen dan is het om onmiddellijk explosieven te laten ontploffen of documenten op te rapen, maar nooit om deuren te openen.
Dit is omdat je nooit deuren moet openen. Een van de vernuftigheden van de gameplay wordt duidelijk in de eerste seconden van het spel en is dat wanneer een deur in Call of Duty gesloten is ze gesloten blijft. Dit lijkt misschien ene minpunt maar hoeveel shooters heb je al niet gespeeld dat je op de map aan elke deurknop moest voelen om die ene deur te vinden die werkelijk open gaat. Dit is simpelweg niet aan de orde in Call of Duty. Ondanks de zeer geloofwaardige omgeving gecreëerd voor de verschillende levels lijkt er toch een duidelijk pad van het begin tot het einde van het spel de level te lopen. De levels kunnen uitdagend zijn, op zijn minst bij de twee zwaarste moeilijkheidsgraden, maar zijn niet frustrerend. Wanneer je sterft kan je bijna onmiddellijk herstarten vanaf de laatste keer dat je bewaard hebt. Je moet je geen zorgen maken dat je op tijd op de quicksave knop moet drukken daar het spel automatisch bewaard wordt en dit niet alleen aan het begin en einde van een level maar het hele spel door. De korte tutorial aan het begin van de single-player modus zal voor ervaren spelers zeer vertrouwelijk overkomen. Niettemin geeft het, zowel voor nieuwe als ervaren gebruikers, waardevol advies over de kleine verschillen in de gameplay van Call of Duty.
Je kan niet sprinten of op je tenen lopen in Call of Duty. Wanneer je rechtop staat beweeg je met een constante snelheid die niet te snel of te traag is maar juist goed. Je zal geen problemen hebben met snel van punt A naar punt B te geraken. Hoe dan ook zal je merken hoe kwetsbaar je werkelijk bent als je onder vuur ligt en van de ene dekking naar de andere moet lopen. Je houdt best je hoofd laag en Call of Duty laat je gemakkelijk wisselen tussen staan, zitten en liggen. Je beweegt iets trager wanneer je rondkruipt - maar niet te traag - wat het de beste manier maakt om rond te bewegen wanneer je in een hevige strijd verwikkeld bent. Bewegingen en omdraaien gebeuren, begrijpelijk, heel wat trager als je op de grond ligt. Zoals in vele shooters kan je om het hoekje gluren in Call of Duty. In een hevig gevecht waar je alle dekking die je maar kan vinden kan gebruiken zal dit regelmatig een levensredder blijken.
Call of Duty bezit een breed arsenaal van authentieke Amerikaanse, Britse, Russische en Duitse WO2 wapens, inclusief verschillende geweren, machinegeweren, pistolen en granaten. Je kan maximum twee grote wapens in één keer dragen (plus een pistool en granaten) waardoor je meestal zal kiezen voor een geweer, voor actie in het open veld, en een machinegeweer voor gevechten in kleine ruimtes. Uitgerust met één van deze wapens kan je vanuit de heup schieten, het geweer op ooghoogte brengen en langs de loop mikken of met de achterkant van je wapen een vijand proberen dood te kloppen. Manueel herladen lijkt sneller te gebeuren dan wanneer je de munitie laat opgeraken en bij sommige wapens kan je de vuurratio instellen. De crosshair zet uit wanneer je loopt en verkleint als je stil staat wat duidelijk maakt hoe onnauwkeurig je bent als je probeert te lopen en te schieten. De wapens zelf zijn zeer overtuigend ontworpen en dit mede dankzij het feit dat je kan mikken via de loop of ze gebruiken als knuppel.
Scherpschutter geweren hebben de neiging zeer krachtig te zijn in FPS games en je zou dus denken dat het onvermogen van de spelers om zeer snel te lopen ze wel heel gemakkelijke doelwitten vormen in multiplayer games. Call of Duty heeft ook hier enkele goede oplossingen. Wanneer je door het vizier van een geweer kijkt wordt je gezichtsveld sterk beperkt en verdwijnt het zijdelingse gezichtsveld volledig. Dit maakt het vizier geschikt voor een lange afstandsschot maar minder bruikbaar om de horizon af te speuren naar vijanden.
Als toevoeging ondersteunt de multiplayer modus van Call of Duty de zeer vernuftige 'kill cam' die een speler die gedood wordt toelaat de laatste vijf seconden van zijn leven te herbeleven vanuit het standpunt van zijn moordenaar. De gevolgen van de 'kill cam' zijn veel betekenend: Als er iemand oneerlijk speelt in de multiplayer modus dan zou de 'kill cam' dit duidelijk moeten maken waarna spelers kunnen stemmen om de vervelende speler te verwijderen. Speel je een deathmatch dan kan je de 'kill cam' overslaan om onmiddellijk terug in de actie te springen, maar speel je één van de ander multiplyer modus waar je niet onmiddellijk kan spawnen dan zij de de vijf seconden van de 'kill cam' aangenaam vermaak.
Call of Duty verkoopt zichzelf zeggende dat het drie verschillende single-player campagnes heeft - één voor de Amerikanen, één voor de Britten en één voor de Russen - maar dit is niet helemaal juist. Je krijgt inderdaad een aantal missies voorgeschoteld vanuit het standpunt van elk van deze geallieerden en elke missie speelt zich af in een ander deel van Europa. Niettemin speel je deze missies in een lineaire volgorde en er is geen duidelijke overgang tussen de verschillende campagnes. Er is geen epiloog wanneer je een missie beëindigt en alles wat je te zien krijgt is een laadscherm dat je aangeeft dat je de volgende missie bereikt hebt. In het algemeen is het single-player gedeelte van Call of Duty van gemiddelde lengte waarmee we bedoelen dat het ongeveer tien uur duurt van begin tot einde.
Net zoals Medal of Honor: Allied Assault vertelt Call of Duty niet echt een verhaal. Je zal moeten overleven in enkele pijnlijke situaties en helpen bij het volbrengen van belangrijke missies. Verwacht niet dat je beste maatjes met de personages uit het spel of dat je een idee krijgt van het karakter van de personages. Het enigste dat de verschillende personages onderscheidt zijn hun namen, ze spreken nooit en het spel laat je ook nooit naar hen kijken omdat je alles vanuit hun perspectief ziet. En nee, er liggen geen spiegels op het slagveld.
Het ontbreken van een verhaallijn heeft de ontwerpers van Call of Duty wel de vrijheid gegeven jou, de speler, in verschillende situaties te plaatsen. Deze situaties zijn, op hun eigen manier, zeer intens maar worden nooit door één man beleefd. Tegenover MOHAA, waar er vanuit gegaan werd dat één man alle heldendaden moet uitvoeren, is dit een stap in de goede richting. In Call of Duty ben je geen held maar gewoon een soldaat in de oorlog. Je bent gewoon toevallig op de juiste plaats op het juiste moment en krijgt de mogelijkheid een verschil te maken of je kan het op zijn minst proberen en sterven. De single-player levels zijn , net zoals bij MOHAA, een soort van interactieve achtbaan. Gevechten ontplooien zich, gelukkig, niet altijd op precies dezelfde wijze als je een level aanvangt. Het komt er op neer dat je een vastgelegd pad moet volgen wil je de levels ervaren zoals de ontwerpers ze bedoeld hebben. Blijf je doodgaan dan doe je hoogst waarschijnlijk iets verkeerd en probeer je best een andere aanpak. De levels zijn niet begrensd door muren en zien er realistisch uit. zaken zoals prikkeldraad en mijnenvelden alsook eenhandig kompas houden je op het juiste pad.
Een van de meest opvallende kenmerken van Call of Duty in de single-player modus is het aantal bondgenoten en vijanden die in een omgeving gepropt kunnen worden. Met uitzondering van een aantal commando missies vecht je nooit alleen en heb je altijd bondgenoten die vechten en sterven aan je zijde. Meestal zijn je bondgenoten er voor het amusement. Ze zien er realistisch wanneer ze vechten vanuit dekking en zo een deel van het vijandelijke vuur naar zich toe trekken. Soms vallen ze, zoals je zou verwachten onder de omstandigheden, zelfs de vijand aan. Maar ze zullen nooit jou job overnemen en je kan niet op hen rekenen voor het uitschakelen van vijanden.
In feite wekt de aanwezigheid van al deze bondgenoten soms ongeloof op. Het occasionele karakter, noodzakelijk voor de missie, wordt soms neergeschoten om daarna direct weer recht te staan omdat de missie zonder hem niet verder kan. De ontwerpers wilden je blijkbaar niet straffen voor het niet beschermen van je eigen manschappen. Je merkt ook af en toe soldaten op die falen om te reageren op vijanden dichtbij. Maar meer dan eens is het effect van midden in een gevecht te zitten met een dozijn soldaten aan elke zijde overtuigend en dramatisch. Dit is vooral waar in de Stalingrad missie van de Russische campagne waar je gehele companies de vijand in de loopgrachten ziet bestormen om dan neer gemaaid te worden. Je bent net zoals hen maar je slaagt erin een zijroute te nemen in plaats van een zekere dood tegemoet te lopen.
De Russische missies zijn waarschijnlijk de meest memorabele missies in Call of Duty, zeker omdat het hier om een aspect van de oorlog gaat dat nog niet zo vaak in de Westerse wereld vertoond is. Niettemin, als je de geschiedenis boeken goed gelezen hebt en je hebt films zoals Enemy at the Gates (wiens openingsscène de eerste van de Russische missies duidelijk geïnspireerd heeft.) gezien dan heb je al een indruk van de dramatische omstandigheden waarmee Russische soldaten geconfronteerd werden in een conflict dat tot de dood van miljoenen Russen leidde. De Amerikaanse en Britse missies hebben ook enkele ongelooflijke momenten. Veel nieuwe FPS-games maken gebruik van 'geschutstoren' missies, waar je de wapens bedient in plaats van het voertuig vanwaar er geschoten wordt te besturen. Call of Duty bezit zowel in de Amerikaanse als Britse missies een paar uitstekende dergelijke missies. Als Brit is er een zalig gevecht waar je samen met je makkers vast gepind wordt door de Duitse versterkingen die langs alle kanten worden aangevoerd. Je doel is het enkele heel lange minuten uit te houden tot versterking arriveert. Doorheen alle missies vormen je Duitse tegenstanders een serieuze bedreiging. Het zijn goede schutters en ze slaan je met hun wapen als je te dichtbij komt. Ze gooien zelfs hun granaten naar je en af en toe gooien ze de jouwe terug.
Het single-player gedeelte van Call of Duty is opwindend voor zolang het duurt. Het multiplayer gedeelte is wat je waarschijnlijk veel langer zal amuseren. Het spel biedt vijf verschillende multiplayer modes - deathmatch, team deathmatch, behind enemy lines (waar de geallieerden dik in de minderheid zijn) en twee Counterstrike-achtige doel gebaseerde modes (eentje 'retrieval' genaamd, waarbij één team documenten onder de neus van de anderen moet wegroven en een ander 'search en destroy' genaamd, waarbij het ene team een doel moet opblazen dat door de anderen wordt verdedigd). Het enige dat ontbreekt is een karakter gebaseerde rol, hoewel je bij het kiezen van je wapen je jezelf een bepaalde rol in het gevecht toekent. In totaal zijn er een twaalftal multiplayer mappen en ze zijn allemaal bruikbaar in vier van de vijf modes. Voor de 'search and destroy' mode zijn er slechts vier mappen beschikbaar.
Het grafische gedeelte van Call of Duty wordt aangedreven door de Quake III motor, maar het spel ziet er fantastisch uit en zeker niet gedateerd. Af en toe ziet de karakter animatie er niet helemaal juist uit. Bijvoorbeeld wanneer gedode soldaten van balkons of trappen vallen ziet de animatie er zwak uit. Ook een gedeelte van de omgeving, in het bijzonder kleine struiken en dergelijke, ziet er blokkerig en lelijk uit als je er vlakbij gaat staan. We ondervonden ook enkele grafische problemen wanneer we het spel draaiden met een ATI Radeon 9800 grafische kaart, die niet goed kon omgaan met het occasionele bewegings-bibber-effect van het spel. Buiten deze vermeldingen ziet het spel er perfect uit. Realistische weereffecten en explosies doen het spel tot leven komen. De karakters van zowel vijand als vriend zijn verrassend gedetailleerd. Daar bovenop draait het spel zeer vlot in vergelijking met andere recente FPS-games. Als je een goede framerate behaald bij andere FPS-games dan zal Call of Duty zijde zacht lopen. In tegenstelling tot MOHAA is er bloed te zien in de vorm van rode spatten wanneer een kogel doel treft. In Call of Duty is er geen grafisch geweld maar de animaties zijn realistisch en oorlog is niet mooi.
Het geluid van Call of Duty is zelfs nog beter dan het uitzicht. Je leert elk wapen herkennen aan zijn eigen specifieke geluid. In de uitzonderlijke momenten dat je niet aan het schieten bent hoor je nog steeds schoten in de verte, een effect dat het gevoel van aan een oorlog deel te nemen aanwakkert. Enkele van de meer aktie-volle singleplayer missies zijn oorverdovend met kogels die langs je scheren, mortiergranaten die over vliegen, vliegtuigen die aanvallen en meer. Wanneer een mortier vlak bij je ontploft wordt je door elkaar geschud met tijdelijke doofheid en desoriëntatie als gevolg. In feite probeer je terug op je benen te staan terwijl het lawaai van de oorlog terug tot je doordringt. Het zeldzame gebruik van stem acteren in het spel is goed al is het een beetje spijtig dat de Duitse en Russische soldaten met een accent Engels spreken in plaats van hun moedertaal. Dit lijkt een beetje tegenstrijdig voor een spel dat zo realistisch mogelijk tracht te zijn. Tussen de kakofonie van Call of Duty is het soms moeilijk de orkestrale muziek van het spel te horen maar soms steekt het er bovenuit en voegt het nog meer drama toe aan de gebeurtenissen.
Call of Duty is op alle gebied een uitstekend spel dat vol vertrouwen alle andere Wereld Oorlog 2 games uitdaagt en aan de top komt te staan. Wanneer een spel zo opmerkelijk is, zoals dit spel, verwachten sommige mensen steevast iets compleet anders dan wat er al op de markt is. Dat geldt niet voor Call of Duty, wat direct vergelijkbaar is met Medal of Honor: Allied Assault en andere dergelijke games. Maar toch, naar eigen verdienste, is dit spel zo extreem goed uitgevoerd dat het ten volle kan aanbevolen worden en niet alleen aan fans van WO2-shooters maar aan iedereen die op zoek is naar een eerste klas actie spel.