Call of Juarez: Bound in Blood

Recensie(s)

Ik was vroeger groot fan van Lucky Luke en ik ben daarin denk ik niet de enige. De koele kikker schoot sneller dan zijn schaduw en hij kon elke slechterik, hoe gevaarlijk ook, met gemak aan. Later in mijn leven vervaagde mijn fascinatie voor het cowboyleven, maar dat neemt niet weg dat ik een degelijke westerngame op zijn tijd wel kan waarderen. Call of Juarez was er zo eentje. Ubisoft komt in de zomer met een vervolg, genaamd Bound in Blood, wat eigenlijk een prequel op die game is.

De titel slaat terug op het feit dat de game draait om twee broers, Ray en Thomas. Het dynamische duo gaat al rovend, plunderend en moordend door het leven, maar wordt op een gegeven moment uit elkaar gedreven door hun eigen hebberigheid. Ze willen het goud en de chicks niet meer met elkaar delen, waardoor ze uiteindelijk recht tegenover elkaar komen te staan. Dat laatste kom je al in het begin te weten, waardoor de rest van de game zich grotendeels als flashback afspeelt. Zoals het ons werd uitgelegd tijdens de presentatie, moet Bound in Blood vooral meer licht schijnen op het verhaal van de eerste Call of Juarez en een hoop onverklaarde dingen ophelderen.

Bound in Blood doet een paar dingen anders dan zijn voorganger. Waar Call of Juarez nog wat misplaatste platform- en stealthelementen bevatte, is Bound in Blood niets meer of minder dan een First Person Shooter. Variatie moet ditmaal komen van het feit dat spelers bij elke missie de keuze krijgen tussen Ray of Thomas, waarbij beide een andere speelstijl hebben. Ray is een brute gozer die het van zijn kracht moet hebben en knalt op alles dat maar beweegt, terwijl Thomas het werk wat subtieler aanpakt met zijn scherpschuttergeweer en lasso. De missies verschillen onderling niet, maar de rol die de broers erin spelen wel. Zo zal Ray bijvoorbeeld dekking moeten geven aan Thomas, die zich tegelijkertijd bezighoudt met het plaatsen van explosieven.

Wel teruggekeerd uit het eerste deel zijn de slowmotion shootouts. Bound in Blood kent vier van deze zogenaamde concentration modes: een normale waarin je snel een aantal doelen ‘plakt’ op tegenstanders waarna het personage daar automatisch op vuurt, een zogeheten co-op concentration mode waarbij beide broers tegelijk schieten, een modus waarin je richt met links en de trigger overhaalt met rechts en last but not least de spannende showdowns waarbij je sneller moet zijn dan de tegenstander die recht tegenover je staat. Hierbij kun je van tevoren smokkelen door met de rechterknuppel de rechterhand naar je holster te bewegen en met de linkerstick al enigszins te richten.

Zoals gezegd is Bound in Blood een regelrechte shooter. De naam Call of Juarez komt al redelijk overeen met Call of Duty, maar daar houdt de vergelijking niet op. De gameplay is grotendeels hetzelfde – zij het in een andere setting – terwijl je net als in de CoD-serie wordt doodgegooid met getriggerde events. Het is dan ook vaak zaak om gewoon tegenstanders af te blijven knallen tot de game beslist dat het genoeg is en je weer verder mag naar de volgende shootout. Tijdens de presentatie werd ons gelukkig verzekerd dat er genoeg afwisseling in de game zit, door middel van missies waarin je plaatsneemt in een kano, je een stoomboot op moet blazen, je een karavaan ter paard moet beschermen, et cetera. Kanttekening bij dat laatste is dat het paardrijden er nog erg karig uitzag en het meer leek alsof het beest gewoon over de hobbelige weg gleed.

Kenmerk van elke goede shooter van tegenwoordig is natuurlijk de multiplayer. Bound in Blood bevat uitgebreide mogelijkheden wat dat betreft, met verschillende westernvariaties op bestaande concepten die allemaal met twaalf man tegelijk te spelen zijn. Zo zijn er naast Deatmatch bijvoorbeeld modi te vinden als Sheriff vs. Robbers, een Wanted Mode en een Bounty Mode, dus dat lijkt wel goed te zitten. Minder goed is het gebrek aan co-op. De opzet van Bound in Blood leent zich hier uitstekend voor, maar ons werd verteld dat co-op niet logisch was omdat de broers uiteindelijk uit elkaar groeien…

Dat slappe excuus wist mijn grote vriend Gerard en mij niet echt te overtuigen, want het gebrek aan co-op lijkt vooralsnog een grote misser. Bound in Blood moet daarom een enorm sterke single- en multiplayer neer gaan zetten om boven de middelmaat uit te stijgen, iets dat de eerste Call of Juarez helaas niet echt wist te doen. Dat neemt niet weg dat Bound in Blood een degelijke prequel lijkt te worden, waar we op zijn vroegst in de zomer van kunnen gaan genieten.

Jelle gooit een dvd’tje op mijn bureau. CoJ BiB staat erop. “Wat is een CoJ BiB, Jelle?”

“Dat is een schietspelletje, kun jij die doen?” Ik kijk nog eens naar het dvd’tje. “Waar gaat ‘ie over?” Jelle zit met zijn iPhone te klooien en zegt: “Over cowboys en indiaantjes.” Ik grinnik. “Yee ha.”

Call of Juarez: Bound in Blood (juist, CoJ BiB ja) draait om het levensverhaal van de gebroeders McCall. Wanneer Thomas en Ray tijdens de burgeroorlog hun orders negeren, vluchten ze naar hun ouderlijk huis om daar hun moeder en jonge broertje William op te halen. Thuis aangekomen blijkt het er echter te zwermen van de vijandelijke soldaten. Mams is dood en de drie broeders slaan op de vlucht. Een aantal jaar later zijn Thomas en Ray twee zuipende, n**kende en moordende voortvluchtigen; broer William ziet het met lede ogen aan.

Bij vrijwel elke missie kun je van tevoren kiezen met welke van de twee broers je wilt spelen. Ray is er voor het stevige knalwerk, Thomas gaat voor de subtiele speelstijl met bijvoorbeeld pijl en boog en snipergeweren. Deze opzet leent zich natuurlijk perfect voor co-op, maar die mogelijkheid is er dus niet. Belachelijk. Dit is het grootste minpunt van de game en ik hoop dan ook dat de onlangs aangekondigde DLC deze mogelijkheid wel introduceert.

Gelukkig speelt de game wel prima. Bound in Blood doet erg denken aan Call of Duty 3 en World at War. Je loopt van het ene vuurgevecht naar het andere, een ritme dat hier en daar afgewisseld wordt met een paar speciale opdrachten zoals het afvuren van een kanon, een achtervolging te paard of het opblazen van een brug. Op deze manier zit je voortdurend middenin de actie en dit houdt het tempo er goed in. Ook geinig zijn de traditionele pistoolduellen. Jij en je vijand cirkelen langzaam om elkaar heen en het is de bedoeling om met het rechterpookje jouw hand zo dicht mogelijk bij je pistool te houden. Zodra er een ‘bel’ klinkt dien je de vijand te snel af te zijn. Een typische Wild West-scene en leuk omgetoverd tot minigame.

Na een aantal missies krijgt de game een wat meer open structuur, doordat je zelf kunt beslissen of je verder gaat met het hoofdverhaal of dat je een aantal zijmissies gaat aanpakken. Voor deze missies kun je te paard vrij rondrijden in een grote open prairie. Daarnaast is het ook mogelijk om, zowel tijdens de missies als er tussendoor, nieuwe wapens en munitie te kopen. Om de zoveel tijd verschijnt er wel ergens een wapenhandelaar bij wie je shotguns, rifles, revolvers en dynamiet aanschaft. Het is overigens wel een beetje raar dat je soms middenin een enorm vuurgevecht op je dooie gemak nieuwe kogels aanschaft.

Het spel heeft wel meer van dit soort momentjes die net niet helemaal goed doordacht zijn. Denk bijvoorbeeld aan een achtervolging te paard waarbij je het idee hebt dat je op een koets met vierkante wielen nog sneller zou gaan. De game is natuurlijk enorm scripted, maar waar een Call of Duty dit prachtig weet te verbloemen, voelt het in Call of Juarez bij vlagen onnatuurlijk aan. Dit doet soms afbreuk aan de sfeer die tijdens de vuurgevechten juist zo belangrijk is.

Naast het doorspelen van de singleplayermodus kun je ook aan de slag in de multiplayermodus, waarin de co-op dus schittert door afwezigheid. Uiteraard zijn er de standaard Deathmatch- en Team Deathmatch-modi waarbij het doel simpelweg is om zoveel mogelijk kills te scoren. Een stuk interessanter is de Wild West Legends-modus. Het aanvallende team moet allerlei opdrachten uitvoeren en het leuke is dat deze verschillende missies allemaal gebaseerd zijn op bekende verhalen uit het Wilde Westen, zoals die van Billy the Kid en de Dalton Brothers.Conclusie: Call of Juarez: Bound in Blood zet een prima westernsfeer neer en biedt genoeg actie om de speler geboeid te houden. De game is misschien niet baanbrekend, het is jammer dat de co-op ontbreekt en hier en daar komen bepaalde scripted events niet helemaal lekker uit de verf. Gelukkig maken de vele verschillende vuurgevechten en actievolle scènes dat meer dan goed. Yee ha!