Ga naar het hoofdmenu Ga naar het paginamenu
Een Familiegeschiedenis
Nederlands - Paperback
246 pagina's | Balans | mei 2009
4.2 van de 5 (4 reviews)vandaag besteld, dinsdag in huis
19 juli 2010 | Door: MivOs | 60-69 jaar | Amsterdam
Geen review, maar een korte review van een ander, zelf bekend schrijver, dus misschien interessant voor deze lezers.
Jurylid Maarten 't Hart schreef in zijn recente column over Fictiefrictie in de NRC-Handelsblad (bijlage Etcetera van 17-18/7/'10)\;
''Tussen de inzendingen van de Anton Wachterprijs heeft uitgeverij Balans stiekem 'Couscous op zondag' verstopt. Ik lette slecht op, keek niet naar de naam van de auteur, begon erin te lezen en dacht na twee bladzijden: wat een onverwacht genoegen, dit boek. Geen product van de verbeeldingskracht over het menselijk tekort, maar een verslag van Khadija Arib, lid van de Tweede Kamer voor de PvdA, over het wel en wee van haar integratie in de Nederlandse samenleving. Eenvoudig, onopgesmukt geschreven. Openhartig, kundig, informatief.''
Vond je deze review nuttig? Ja (1) | Nee (0) | Ongepast?
12 mei 2009 | KRIMPEN AAN DEN IJSSEL
Khadija Arib vertelt in haar boek de waarheid, zij stelt zich daarmee kwetsbaar op. Zelf ben ik op Rotterdam-Zuid geboren, ik herken veel van wat zij over de gastarbeiders in de jaren zeventig en tachtig schrijft. Het werd als normaal beschouwd als iemand het vuilste werk deed, over rechten werd gezwegen. De vrouwenbeweging waar ik ook bijhoorde heeft zich bij nader inzien om de verkeerde dingen druk gemaakt. Khadija Arib weet de vinger op de zere plek te leggen, ook na 11 september en de moord op Fortuyn. Zij beschrijft feilloos hoe zij loyaal was/is aan haar idealen en waarom. Dit en de nodige humor maakt dit boek meer dan de moeite waard.
Vond je deze review nuttig? Ja (2) | Nee (1) | Ongepast?
Selecteer één of meer kenmerken:
18 maart 2012 | Door: MevrHMR | 40-49 jaar
Ik ben het boek gaan lezen nav een artikel over Khadija Arib in het Volkskrantmagazine. Het boek geeft een waardevolle inkijk in het leven van Marokkaanse gastarbeiders en hun gezinnen en in de manier waarop de Nederlandse overheid heeft bijgedragen aan de rol die de moskee en de Islam is gaan spelen in het leven van deze mensen. Ook laat het boek zien hoe de auteur in het leven staat en daarin gevormd is door personen en gebeurtenissen in haar leven.
Het boek bevat humor en is lekker leesbaar geschreven. Het is wel meer een opsomming van gebeurtenissen dan een verhaal met rode draad. Er zit soms weinig samenhang tussen de hoofdstukken en er wordt heen en weer gesprongen in de tijd zonder dat duidelijk wordt wat de functie daarvan is. Ook laat het Nederlands hier en daar net wat te wensen over, ik vraag me af of dit een bewuste keuze is geweest van auteur en uitgever...
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
19 juli 2010 | Door: MivOs | 60-69 jaar | Amsterdam
Geen review, maar een korte review van een ander, zelf bekend schrijver, dus misschien interessant voor deze lezers.
Jurylid Maarten 't Hart schreef in zijn recente column over Fictiefrictie in de NRC-Handelsblad (bijlage Etcetera van 17-18/7/'10)\;
''Tussen de inzendingen van de Anton Wachterprijs heeft uitgeverij Balans stiekem 'Couscous op zondag' verstopt. Ik lette slecht op, keek niet naar de naam van de auteur, begon erin te lezen en dacht na twee bladzijden: wat een onverwacht genoegen, dit boek. Geen product van de verbeeldingskracht over het menselijk tekort, maar een verslag van Khadija Arib, lid van de Tweede Kamer voor de PvdA, over het wel en wee van haar integratie in de Nederlandse samenleving. Eenvoudig, onopgesmukt geschreven. Openhartig, kundig, informatief.''
Vond je deze review nuttig? Ja (1) | Nee (0) | Ongepast?
30 mei 2009 | Door: Annemarie Geerling | AMSTERDAM
Aan de hand van haar eigen familieverhaal belicht Arib de problematiek van onze medelanders van Marokkaanse origine (vanaf de komst van de eerste gastarbeiders naar Nederland). Daarbij laat zij zien dat zij echt in het midden staat - door te verhalen over het leven van (verschillende generaties) Marokkanen hier en de relatie met hun families in Marokko, maar ook over de invloed van de Nederlandse overheid (en Nederlanders zelf). Arib is natuurlijk voornamelijk bekend als politica, maar ook voor die tijd - eigenlijk vanaf het moment dat zij naar Nederland kwam - is zij betrokken geweest bij de hulpverlening en bij de emancipatie van Marokkaanse vrouwen (in verenigingen), waar zij als een van de eerste Marokkaanse vrouwen een bijzondere positie innam (als bruggenbouwer). Door een combinatie van opleidingen aan de Sociale Academie en vervolgens de universitaire studie sociologie, ontwikkelde zij ook voldoende theoretische bagage om de sociale ontwikkelingen te kunnen interpreteren. Voor mij was het een manier de 'Marokkaanse problematiek' in perspectief te plaatsen, te meer daar Arib kritisch is zowel richting Marokkanen als richting Nederlanders. Kortom: interessant (voor iedereen die onze multiculturele samenleving probeert te begrijpen) en bovendien zeer toegankelijk en leesbaar (door de vele anekdotes, het is absoluut geen -saai- politiek verhaal, en het feit dat je als lezer misschien een andere politieke kleur hebt dan Arib zelf hoeft je ook niet van dit boek te weerhouden mijns inziens, Arib is ook op dit punt voldoende kritisch).
Vond je deze review nuttig? Ja (1) | Nee (1) | Ongepast?
30 mei 2009 | Door: Annemarie Geerling | AMSTERDAM
Aan de hand van haar eigen familieverhaal belicht Arib de problematiek van onze medelanders van Marokkaanse origine (vanaf de komst van de eerste gastarbeiders naar Nederland). Daarbij laat zij zien dat zij echt in het midden staat - door te verhalen over het leven van (verschillende generaties) Marokkanen hier en de relatie met hun families in Marokko, maar ook over de invloed van de Nederlandse overheid (en Nederlanders zelf). Arib is natuurlijk voornamelijk bekend als politica, maar ook voor die tijd - eigenlijk vanaf het moment dat zij naar Nederland kwam - is zij betrokken geweest bij de hulpverlening en bij de emancipatie van Marokkaanse vrouwen (in verenigingen), waar zij als een van de eerste Marokkaanse vrouwen een bijzondere positie innam (als bruggenbouwer). Door een combinatie van opleidingen aan de Sociale Academie en vervolgens de universitaire studie sociologie, ontwikkelde zij ook voldoende theoretische bagage om de sociale ontwikkelingen te kunnen interpreteren. Voor mij was het een manier de 'Marokkaanse problematiek' in perspectief te plaatsen, te meer daar Arib kritisch is zowel richting Marokkanen als richting Nederlanders. Kortom: interessant (voor iedereen die onze multiculturele samenleving probeert te begrijpen) en bovendien zeer toegankelijk en leesbaar (door de vele anekdotes, het is absoluut geen -saai- politiek verhaal, en het feit dat je als lezer misschien een andere politieke kleur hebt dan Arib zelf hoeft je ook niet van dit boek te weerhouden mijns inziens, Arib is ook op dit punt voldoende kritisch).
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
30 mei 2009 | Door: Annemarie Geerling | AMSTERDAM
Aan de hand van haar eigen familieverhaal belicht Arib de problematiek van onze medelanders van Marokkaanse origine (vanaf de komst van de eerste gastarbeiders naar Nederland). Daarbij laat zij zien dat zij echt in het midden staat - door te verhalen over het leven van (verschillende generaties) Marokkanen hier en de relatie met hun families in Marokko, maar ook over de invloed van de Nederlandse overheid (en Nederlanders zelf). Arib is natuurlijk voornamelijk bekend als politica, maar ook voor die tijd - eigenlijk vanaf het moment dat zij naar Nederland kwam - is zij betrokken geweest bij de hulpverlening en bij de emancipatie van Marokkaanse vrouwen (in verenigingen), waar zij als een van de eerste Marokkaanse vrouwen een bijzondere positie innam (als bruggenbouwer). Door een combinatie van opleidingen aan de Sociale Academie en vervolgens de universitaire studie sociologie, ontwikkelde zij ook voldoende theoretische bagage om de sociale ontwikkelingen te kunnen interpreteren.
Voor mij was het een manier de 'Marokkaanse problematiek' in perspectief te plaatsen, te meer daar Arib kritisch is zowel richting Marokkanen als richting Nederlanders.
Kortom: interessant (voor iedereen die onze multiculturele samenleving probeert te begrijpen) en bovendien zeer toegankelijk en leesbaar (door de vele anekdotes, het is absoluut geen -saai- politiek verhaal, en het feit dat je als lezer misschien een andere politieke kleur hebt dan Arib zelf hoeft je ook niet van dit boek te weerhouden mijns inziens, Arib is ook op dit punt voldoende kritisch).
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
12 mei 2009 | KRIMPEN AAN DEN IJSSEL
Khadija Arib vertelt in haar boek de waarheid, zij stelt zich daarmee kwetsbaar op. Zelf ben ik op Rotterdam-Zuid geboren, ik herken veel van wat zij over de gastarbeiders in de jaren zeventig en tachtig schrijft. Het werd als normaal beschouwd als iemand het vuilste werk deed, over rechten werd gezwegen. De vrouwenbeweging waar ik ook bijhoorde heeft zich bij nader inzien om de verkeerde dingen druk gemaakt.
Khadija Arib weet de vinger op de zere plek te leggen, ook na 11 september en de moord op Fortuyn. Zij beschrijft feilloos hoe zij loyaal was/is aan haar idealen en waarom.
Dit en de nodige humor maakt dit boek meer dan de moeite waard.
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
12 mei 2009 | KRIMPEN AAN DEN IJSSEL
Khadija Arib vertelt in haar boek de waarheid, zij stelt zich daarmee kwetsbaar op. Zelf ben ik op Rotterdam-Zuid geboren, ik herken veel van wat zij over de gastarbeiders in de jaren zeventig en tachtig schrijft. Het werd als normaal beschouwd als iemand het vuilste werk deed, over rechten werd gezwegen. De vrouwenbeweging waar ik ook bijhoorde heeft zich bij nader inzien om de verkeerde dingen druk gemaakt. Khadija Arib weet de vinger op de zere plek te leggen, ook na 11 september en de moord op Fortuyn. Zij beschrijft feilloos hoe zij loyaal was/is aan haar idealen en waarom. Dit en de nodige humor maakt dit boek meer dan de moeite waard.
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
12 mei 2009 | KRIMPEN AAN DEN IJSSEL
Khadija Arib vertelt in haar boek de waarheid, zij stelt zich daarmee kwetsbaar op. Zelf ben ik op Rotterdam-Zuid geboren, ik herken veel van wat zij over de gastarbeiders in de jaren zeventig en tachtig schrijft. Het werd als normaal beschouwd als iemand het vuilste werk deed, over rechten werd gezwegen. De vrouwenbeweging waar ik ook bijhoorde heeft zich bij nader inzien om de verkeerde dingen druk gemaakt. Khadija Arib weet de vinger op de zere plek te leggen, ook na 11 september en de moord op Fortuyn. Zij beschrijft feilloos hoe zij loyaal was/is aan haar idealen en waarom. Dit en de nodige humor maakt dit boek meer dan de moeite waard.
Vond je deze review nuttig? Ja (2) | Nee (1) | Ongepast?
Alle bestsellers
binnen 1 werkdag in huis!
Ga naar het hoofdmenu Ga naar het paginamenu Ga naar het begin van deze pagina