Dagboek Van Een Dichter 1979-2007

Recensie(s)

De dagboeken van de Vlaamse dichter Leonard Nolens (1947) behoren tot het beste van wat er in het Nederlands aan introspectieve dagboekliteratuur is geschreven. De monumentale boekvorm die het hele project, dat nu is afgerond, heeft aangenomen doet recht aan de hoge kwaliteit en aan de hoge, niet aflatende ernst van Nolens' zelfonderzoek gedurende de jaren 1979-2007. De vier vorige afzonderlijke delen* zijn nu gebundeld met het niet eerder gepubliceerde vervolg over de jaren 1997-2007, 300 bladzijden uitstekend, niet-lichtvoetig proza over van alles en nog wat, nooit in zuiver anecdotische zin, altijd alles problematiserend en analyserend. Nolens is een mens die het zichzelf zo moeilijk mogelijk maakt, niet alleen door de drank (een zich herhalend motief), ook door de uitvergrote gevoelens die zich van hem bedienen. Hij is een echte egotist (een 'vent'), iemand die het liefst over niemand anders dan zichzelf heeft, maar hij graaft dan ook diep en genadeloos, zonder gene, maar dikwijls vervuld van schaamte, zelfverwijt. Daarbij besteedt hij de volle aandacht aan de vorm. Hij is een overtuigde anti-postmodernist, hij wil juist zijn eigen identiteit door middel van het schrijven (eveneens een zich herhalend motief) leren kennen en bevestigen. Een monument zonder weerga.

T. van Deel