Ga naar het hoofdmenu Ga naar het paginamenu
drogredenen van a tot z
Nederlands - Paperback
119 pagina's | Rozenbereg Publishers | maart 2009
3.0 van de 5 (1 reviews)
Gids voor de leek
21 september 2006 | IJmuiden
Duistere geheimen? Een boek vol dingen die we eigenlijk niet zouden mogen lezen? De zwarte kaft waarop de titel 'Dat heeft u mij niet horen zeggen...' gedrukt staat zou dat in eerste instantie kunnen doen vermoeden, maar in dit boekje over argumentatiefouten is niets minder waar. De auteurs willen juist dat de lezer alles hoort en begrijpt wat zij in hun boek over drogredenen te vertellen hebben. En hij kan maar beter opletten: Frans van Eemeren is hoogleraar Taalbeheersing, Argumentatietheorie en Retorica aan de Universiteit van Amsterdam. Rob Grootendorst (1944-2000), ook zijn medeauteur van vele andere publicaties op het gebied van argumentatieleer, was tijdens zijn leven hoogleraar Taalbeheersing van het Nederlands aan dezelfde universiteit. Om hun eerder genoemde wens te doen uitkomen, hebben zij bij het schrijven duidelijk het publiek in het achterhoofd gehouden: de geïnteresseerde leek. Wie niet geïnteresseerd is in argumentatie en de fouten die daarbij gemaakt kunnen worden, moet niet aan dit boek beginnen. Voor hen is het slechts een verspilde moeite. De welwillende lezer, daarentegen, kan met een beetje inspanning al een heel eind komen in de wereld van drogredenen. Het enige wat ze hoeven te doen is de kaft open te slaan en het pad dat voor hen is gemaakt te bewandelen. Het pad zit prima in elkaar, daar niet alleen aan inhoud is gedacht, maar ook aan de opmaak. Het geheel is overzichtelijk ingericht en de hoofdstukjes zijn voorzien van logische titels. Ieder groepje drogredenen krijgt een eigen hoofdstuk waarin de termen, fouten, ontdekkingstips en oplossingen stap voor stap en met voldoende voorbeelden worden behandeld. Bovendien begint ieder nieuw onderdeel met een voorbeeld, waardoor de lezer meteen in het onderwerp zit en niet steeds hoeft te raden waar het op de betreffende paginas over gaat. Raden hoeft de lezer in de regel sowieso niet. Vragen die zouden kunnen zijn ontstaan worden doorgaans al door de auteurs zelf gesteld en beantwoord voordat de lezer in een staat van onbegrip raakt. Hergebruikte voorbeelden worden veelal (gedeeltelijk) herhaald en anders wordt er vermeld waar deze ook weer te vinden zijn. Hetzelfde geldt voor termen die in voorgaande hoofdstukken zijn genoemd. Van Eemeren en Grootendorst zijn niet bang voor herhaling, wat niet alleen fijn is voor de lezer omdat hij niet beschaamd moet terugbladeren, maar ook doeltreffend is omdat hij zo in het verhaal blijft en de zaken beter onthoudt. Het pad hoeft bovendien niet eens strikt gevolgd te worden. (Al lijken de auteurs te denken dat men dat wel doet: er wordt immers alleen maar terug verwezen, niet vooruit naar onderwerpen die nog niet behandeld zijn.) Natuurlijk kan de lezer ook naar een specifieke drogreden, persoon of term op zoek zijn. Of wil hij meer achtergrondinformatie, misschien. Ook daar is aan gedacht: de namenregister, zakenregister en bronvermelding zitten goed in elkaar. Verder is de manier waarop de auteurs de inhoud en de stijl hebben aangepakt het prijzen waard. Ze hebben geen superieure houding aangenomen maar spreken de lezer met vriendelijke, losse toon aan, waardoor het goed leesbaar is. Ze hebben een prettige balans weten te vinden tussen vakjargon en lekentaal, droge stof en voorbeelden, en objectiviteit en subjectiviteit. Bovendien wisselen de moeilijkere en makkelijkere onderwerpen elkaar aardig af, al valt op te merken dat de grip van de lezer minder wordt naarmate hij het einde nadert, maar wellicht is dit het effect als er niet voldoende tijd wordt genomen om over de behandelde zaken na te denken. In één keer duidelijk is het allemaal namelijk niet. Sommige passages dienen meermaals gelezen te worden. Dit lijkt niet de schuld van de auteurs, maar van het onderwerp. De term drogreden wijst al op het bedrieglijke karakter van de zaak. Desondanks is het bevredigende gevoel iets geleerd te hebben haalbaar bij het uitlezen van dit boek, al betekent dat niet dat de lezer eensklaps e
Vond je deze review nuttig? Ja (4) | Nee (0) | Ongepast?
Gids voor de leek
21 september 2006 | IJmuiden
Duistere geheimen? Een boek vol dingen die we eigenlijk niet zouden mogen lezen? De zwarte kaft waarop de titel 'Dat heeft u mij niet horen zeggen...' gedrukt staat zou dat in eerste instantie kunnen doen vermoeden, maar in dit boekje over argumentatiefouten is niets minder waar. De auteurs willen juist dat de lezer alles hoort en begrijpt wat zij in hun boek over drogredenen te vertellen hebben. En hij kan maar beter opletten: Frans van Eemeren is hoogleraar Taalbeheersing, Argumentatietheorie en Retorica aan de Universiteit van Amsterdam. Rob Grootendorst (1944-2000), ook zijn medeauteur van vele andere publicaties op het gebied van argumentatieleer, was tijdens zijn leven hoogleraar Taalbeheersing van het Nederlands aan dezelfde universiteit. Om hun eerder genoemde wens te doen uitkomen, hebben zij bij het schrijven duidelijk het publiek in het achterhoofd gehouden: de geïnteresseerde leek. Wie niet geïnteresseerd is in argumentatie en de fouten die daarbij gemaakt kunnen worden, moet niet aan dit boek beginnen. Voor hen is het slechts een verspilde moeite. De welwillende lezer, daarentegen, kan met een beetje inspanning al een heel eind komen in de wereld van drogredenen. Het enige wat ze hoeven te doen is de kaft open te slaan en het pad dat voor hen is gemaakt te bewandelen. Het pad zit prima in elkaar, daar niet alleen aan inhoud is gedacht, maar ook aan de opmaak. Het geheel is overzichtelijk ingericht en de hoofdstukjes zijn voorzien van logische titels. Ieder groepje drogredenen krijgt een eigen hoofdstuk waarin de termen, fouten, ontdekkingstips en oplossingen stap voor stap en met voldoende voorbeelden worden behandeld. Bovendien begint ieder nieuw onderdeel met een voorbeeld, waardoor de lezer meteen in het onderwerp zit en niet steeds hoeft te raden waar het op de betreffende paginas over gaat. Raden hoeft de lezer in de regel sowieso niet. Vragen die zouden kunnen zijn ontstaan worden doorgaans al door de auteurs zelf gesteld en beantwoord voordat de lezer in een staat van onbegrip raakt. Hergebruikte voorbeelden worden veelal (gedeeltelijk) herhaald en anders wordt er vermeld waar deze ook weer te vinden zijn. Hetzelfde geldt voor termen die in voorgaande hoofdstukken zijn genoemd. Van Eemeren en Grootendorst zijn niet bang voor herhaling, wat niet alleen fijn is voor de lezer omdat hij niet beschaamd moet terugbladeren, maar ook doeltreffend is omdat hij zo in het verhaal blijft en de zaken beter onthoudt. Het pad hoeft bovendien niet eens strikt gevolgd te worden. (Al lijken de auteurs te denken dat men dat wel doet: er wordt immers alleen maar terug verwezen, niet vooruit naar onderwerpen die nog niet behandeld zijn.) Natuurlijk kan de lezer ook naar een specifieke drogreden, persoon of term op zoek zijn. Of wil hij meer achtergrondinformatie, misschien. Ook daar is aan gedacht: de namenregister, zakenregister en bronvermelding zitten goed in elkaar. Verder is de manier waarop de auteurs de inhoud en de stijl hebben aangepakt het prijzen waard. Ze hebben geen superieure houding aangenomen maar spreken de lezer met vriendelijke, losse toon aan, waardoor het goed leesbaar is. Ze hebben een prettige balans weten te vinden tussen vakjargon en lekentaal, droge stof en voorbeelden, en objectiviteit en subjectiviteit. Bovendien wisselen de moeilijkere en makkelijkere onderwerpen elkaar aardig af, al valt op te merken dat de grip van de lezer minder wordt naarmate hij het einde nadert, maar wellicht is dit het effect als er niet voldoende tijd wordt genomen om over de behandelde zaken na te denken. In één keer duidelijk is het allemaal namelijk niet. Sommige passages dienen meermaals gelezen te worden. Dit lijkt niet de schuld van de auteurs, maar van het onderwerp. De term drogreden wijst al op het bedrieglijke karakter van de zaak. Desondanks is het bevredigende gevoel iets geleerd te hebben haalbaar bij het uitlezen van dit boek, al betekent dat niet dat de lezer eensklaps e
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
| Conditie | Verkoper | Prijs |
|---|---|---|
|
Als nieuw Bekijk exemplaar |
Verkoper: Jamie Betz |
€ 10,00
|
Selecteer één of meer kenmerken:
Gids voor de leek
21 september 2006 | IJmuiden
Duistere geheimen? Een boek vol dingen die we eigenlijk niet zouden mogen lezen? De zwarte kaft waarop de titel 'Dat heeft u mij niet horen zeggen...' gedrukt staat zou dat in eerste instantie kunnen doen vermoeden, maar in dit boekje over argumentatiefouten is niets minder waar. De auteurs willen juist dat de lezer alles hoort en begrijpt wat zij in hun boek over drogredenen te vertellen hebben. En hij kan maar beter opletten: Frans van Eemeren is hoogleraar Taalbeheersing, Argumentatietheorie en Retorica aan de Universiteit van Amsterdam. Rob Grootendorst (1944-2000), ook zijn medeauteur van vele andere publicaties op het gebied van argumentatieleer, was tijdens zijn leven hoogleraar Taalbeheersing van het Nederlands aan dezelfde universiteit. Om hun eerder genoemde wens te doen uitkomen, hebben zij bij het schrijven duidelijk het publiek in het achterhoofd gehouden: de geïnteresseerde leek. Wie niet geïnteresseerd is in argumentatie en de fouten die daarbij gemaakt kunnen worden, moet niet aan dit boek beginnen. Voor hen is het slechts een verspilde moeite. De welwillende lezer, daarentegen, kan met een beetje inspanning al een heel eind komen in de wereld van drogredenen. Het enige wat ze hoeven te doen is de kaft open te slaan en het pad dat voor hen is gemaakt te bewandelen. Het pad zit prima in elkaar, daar niet alleen aan inhoud is gedacht, maar ook aan de opmaak. Het geheel is overzichtelijk ingericht en de hoofdstukjes zijn voorzien van logische titels. Ieder groepje drogredenen krijgt een eigen hoofdstuk waarin de termen, fouten, ontdekkingstips en oplossingen stap voor stap en met voldoende voorbeelden worden behandeld. Bovendien begint ieder nieuw onderdeel met een voorbeeld, waardoor de lezer meteen in het onderwerp zit en niet steeds hoeft te raden waar het op de betreffende paginas over gaat. Raden hoeft de lezer in de regel sowieso niet. Vragen die zouden kunnen zijn ontstaan worden doorgaans al door de auteurs zelf gesteld en beantwoord voordat de lezer in een staat van onbegrip raakt. Hergebruikte voorbeelden worden veelal (gedeeltelijk) herhaald en anders wordt er vermeld waar deze ook weer te vinden zijn. Hetzelfde geldt voor termen die in voorgaande hoofdstukken zijn genoemd. Van Eemeren en Grootendorst zijn niet bang voor herhaling, wat niet alleen fijn is voor de lezer omdat hij niet beschaamd moet terugbladeren, maar ook doeltreffend is omdat hij zo in het verhaal blijft en de zaken beter onthoudt. Het pad hoeft bovendien niet eens strikt gevolgd te worden. (Al lijken de auteurs te denken dat men dat wel doet: er wordt immers alleen maar terug verwezen, niet vooruit naar onderwerpen die nog niet behandeld zijn.) Natuurlijk kan de lezer ook naar een specifieke drogreden, persoon of term op zoek zijn. Of wil hij meer achtergrondinformatie, misschien. Ook daar is aan gedacht: de namenregister, zakenregister en bronvermelding zitten goed in elkaar. Verder is de manier waarop de auteurs de inhoud en de stijl hebben aangepakt het prijzen waard. Ze hebben geen superieure houding aangenomen maar spreken de lezer met vriendelijke, losse toon aan, waardoor het goed leesbaar is. Ze hebben een prettige balans weten te vinden tussen vakjargon en lekentaal, droge stof en voorbeelden, en objectiviteit en subjectiviteit. Bovendien wisselen de moeilijkere en makkelijkere onderwerpen elkaar aardig af, al valt op te merken dat de grip van de lezer minder wordt naarmate hij het einde nadert, maar wellicht is dit het effect als er niet voldoende tijd wordt genomen om over de behandelde zaken na te denken. In één keer duidelijk is het allemaal namelijk niet. Sommige passages dienen meermaals gelezen te worden. Dit lijkt niet de schuld van de auteurs, maar van het onderwerp. De term drogreden wijst al op het bedrieglijke karakter van de zaak. Desondanks is het bevredigende gevoel iets geleerd te hebben haalbaar bij het uitlezen van dit boek, al betekent dat niet dat de lezer eensklaps e
Vond je deze review nuttig? Ja (4) | Nee (0) | Ongepast?
Gids voor de leek
21 september 2006 | IJmuiden
Duistere geheimen? Een boek vol dingen die we eigenlijk niet zouden mogen lezen? De zwarte kaft waarop de titel 'Dat heeft u mij niet horen zeggen...' gedrukt staat zou dat in eerste instantie kunnen doen vermoeden, maar in dit boekje over argumentatiefouten is niets minder waar. De auteurs willen juist dat de lezer alles hoort en begrijpt wat zij in hun boek over drogredenen te vertellen hebben. En hij kan maar beter opletten: Frans van Eemeren is hoogleraar Taalbeheersing, Argumentatietheorie en Retorica aan de Universiteit van Amsterdam. Rob Grootendorst (1944-2000), ook zijn medeauteur van vele andere publicaties op het gebied van argumentatieleer, was tijdens zijn leven hoogleraar Taalbeheersing van het Nederlands aan dezelfde universiteit. Om hun eerder genoemde wens te doen uitkomen, hebben zij bij het schrijven duidelijk het publiek in het achterhoofd gehouden: de geïnteresseerde leek. Wie niet geïnteresseerd is in argumentatie en de fouten die daarbij gemaakt kunnen worden, moet niet aan dit boek beginnen. Voor hen is het slechts een verspilde moeite. De welwillende lezer, daarentegen, kan met een beetje inspanning al een heel eind komen in de wereld van drogredenen. Het enige wat ze hoeven te doen is de kaft open te slaan en het pad dat voor hen is gemaakt te bewandelen. Het pad zit prima in elkaar, daar niet alleen aan inhoud is gedacht, maar ook aan de opmaak. Het geheel is overzichtelijk ingericht en de hoofdstukjes zijn voorzien van logische titels. Ieder groepje drogredenen krijgt een eigen hoofdstuk waarin de termen, fouten, ontdekkingstips en oplossingen stap voor stap en met voldoende voorbeelden worden behandeld. Bovendien begint ieder nieuw onderdeel met een voorbeeld, waardoor de lezer meteen in het onderwerp zit en niet steeds hoeft te raden waar het op de betreffende paginas over gaat. Raden hoeft de lezer in de regel sowieso niet. Vragen die zouden kunnen zijn ontstaan worden doorgaans al door de auteurs zelf gesteld en beantwoord voordat de lezer in een staat van onbegrip raakt. Hergebruikte voorbeelden worden veelal (gedeeltelijk) herhaald en anders wordt er vermeld waar deze ook weer te vinden zijn. Hetzelfde geldt voor termen die in voorgaande hoofdstukken zijn genoemd. Van Eemeren en Grootendorst zijn niet bang voor herhaling, wat niet alleen fijn is voor de lezer omdat hij niet beschaamd moet terugbladeren, maar ook doeltreffend is omdat hij zo in het verhaal blijft en de zaken beter onthoudt. Het pad hoeft bovendien niet eens strikt gevolgd te worden. (Al lijken de auteurs te denken dat men dat wel doet: er wordt immers alleen maar terug verwezen, niet vooruit naar onderwerpen die nog niet behandeld zijn.) Natuurlijk kan de lezer ook naar een specifieke drogreden, persoon of term op zoek zijn. Of wil hij meer achtergrondinformatie, misschien. Ook daar is aan gedacht: de namenregister, zakenregister en bronvermelding zitten goed in elkaar. Verder is de manier waarop de auteurs de inhoud en de stijl hebben aangepakt het prijzen waard. Ze hebben geen superieure houding aangenomen maar spreken de lezer met vriendelijke, losse toon aan, waardoor het goed leesbaar is. Ze hebben een prettige balans weten te vinden tussen vakjargon en lekentaal, droge stof en voorbeelden, en objectiviteit en subjectiviteit. Bovendien wisselen de moeilijkere en makkelijkere onderwerpen elkaar aardig af, al valt op te merken dat de grip van de lezer minder wordt naarmate hij het einde nadert, maar wellicht is dit het effect als er niet voldoende tijd wordt genomen om over de behandelde zaken na te denken. In één keer duidelijk is het allemaal namelijk niet. Sommige passages dienen meermaals gelezen te worden. Dit lijkt niet de schuld van de auteurs, maar van het onderwerp. De term drogreden wijst al op het bedrieglijke karakter van de zaak. Desondanks is het bevredigende gevoel iets geleerd te hebben haalbaar bij het uitlezen van dit boek, al betekent dat niet dat de lezer eensklaps e
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Gids voor de leek
21 september 2006 | IJmuiden
Duistere geheimen? Een boek vol dingen die we eigenlijk niet zouden mogen lezen? De zwarte kaft waarop de titel 'Dat heeft u mij niet horen zeggen...' gedrukt staat zou dat in eerste instantie kunnen doen vermoeden, maar in dit boekje over argumentatiefouten is niets minder waar. De auteurs willen juist dat de lezer alles hoort en begrijpt wat zij in hun boek over drogredenen te vertellen hebben.
En hij kan maar beter opletten: Frans van Eemeren is hoogleraar Taalbeheersing, Argumentatietheorie en Retorica aan de Universiteit van Amsterdam. Rob Grootendorst (1944-2000), ook zijn medeauteur van vele andere publicaties op het gebied van argumentatieleer, was tijdens zijn leven hoogleraar Taalbeheersing van het Nederlands aan dezelfde universiteit.
Om hun eerder genoemde wens te doen uitkomen, hebben zij bij het schrijven duidelijk het publiek in het achterhoofd gehouden: de geïnteresseerde leek. Wie niet geïnteresseerd is in argumentatie en de fouten die daarbij gemaakt kunnen worden, moet niet aan dit boek beginnen. Voor hen is het slechts een verspilde moeite. De welwillende lezer, daarentegen, kan met een beetje inspanning al een heel eind komen in de wereld van drogredenen. Het enige wat ze hoeven te doen is de kaft open te slaan en het pad dat voor hen is gemaakt te bewandelen.
Het pad zit prima in elkaar, daar niet alleen aan inhoud is gedacht, maar ook aan de opmaak. Het geheel is overzichtelijk ingericht en de hoofdstukjes zijn voorzien van logische titels. Ieder groepje drogredenen krijgt een eigen hoofdstuk waarin de termen, fouten, ontdekkingstips en oplossingen stap voor stap en met voldoende voorbeelden worden behandeld. Bovendien begint ieder nieuw onderdeel met een voorbeeld, waardoor de lezer meteen in het onderwerp zit en niet steeds hoeft te raden waar het op de betreffende paginas over gaat.
Raden hoeft de lezer in de regel sowieso niet. Vragen die zouden kunnen zijn ontstaan worden doorgaans al door de auteurs zelf gesteld en beantwoord voordat de lezer in een staat van onbegrip raakt. Hergebruikte voorbeelden worden veelal (gedeeltelijk) herhaald en anders wordt er vermeld waar deze ook weer te vinden zijn. Hetzelfde geldt voor termen die in voorgaande hoofdstukken zijn genoemd. Van Eemeren en Grootendorst zijn niet bang voor herhaling, wat niet alleen fijn is voor de lezer omdat hij niet beschaamd moet terugbladeren, maar ook doeltreffend is omdat hij zo in het verhaal blijft en de zaken beter onthoudt.
Het pad hoeft bovendien niet eens strikt gevolgd te worden. (Al lijken de auteurs te denken dat men dat wel doet: er wordt immers alleen maar terug verwezen, niet vooruit naar onderwerpen die nog niet behandeld zijn.) Natuurlijk kan de lezer ook naar een specifieke drogreden, persoon of term op zoek zijn. Of wil hij meer achtergrondinformatie, misschien. Ook daar is aan gedacht: de namenregister, zakenregister en bronvermelding zitten goed in elkaar.
Verder is de manier waarop de auteurs de inhoud en de stijl hebben aangepakt het prijzen waard. Ze hebben geen superieure houding aangenomen maar spreken de lezer met vriendelijke, losse toon aan, waardoor het goed leesbaar is. Ze hebben een prettige balans weten te vinden tussen vakjargon en lekentaal, droge stof en voorbeelden, en objectiviteit en subjectiviteit. Bovendien wisselen de moeilijkere en makkelijkere onderwerpen elkaar aardig af, al valt op te merken dat de grip van de lezer minder wordt naarmate hij het einde nadert, maar wellicht is dit het effect als er niet voldoende tijd wordt genomen om over de behandelde zaken na te denken.
In één keer duidelijk is het allemaal namelijk niet. Sommige passages dienen meermaals gelezen te worden. Dit lijkt niet de schuld van de auteurs, maar van het onderwerp. De term drogreden wijst al op het bedrieglijke karakter van de zaak. Desondanks is het bevredigende gevoel iets geleerd te hebben haalbaar bij het uitlezen van dit boek, al betekent dat niet dat de lezer eensklaps e
Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?
Exemplaar 1 t/m 1
| Conditie | Verkoper | Prijs |
|---|---|---|
|
Als nieuw Bekijk exemplaar |
Verkoper: Jamie Betz |
€ 10,00
|
Het grootste assortiment boeken
van Nederland!
Ga naar het hoofdmenu Ga naar het paginamenu Ga naar het begin van deze pagina
(11 stemmen)
11 stemmen
