De eenzaamheid van de priemgetallen

Beschrijving

Volledige beschrijving

Inkijkexemplaar (12)

Alle reviews (106)

Gemiddelde beoordeling:

 De eenzaamheid van de priemgetallen van Paolo Giordano.

17 april 2010 | Door: Fifi

Paolo Giordano: “De eenzaamheid van priemgetallen”. Dit boek houdt je aandacht vast van begin tot eind. Het is fijngevoelig en boeiend geschreven. Het noodlot lijkt het levensverloop van de hoofdpersonen te bepalen. Ze zoeken liefde en geluk, maar als het binnen handbereik komt, schrik het hen af. Ze staan als priemgetallen in het leven: op zichzelf. De schrijfstijl is vlot en heeft bijna iets lichtvoetigs, zelfs bij de meest aangrijpende gebeurtenissen. Het boek laat een diepe indruk na.

Vond je deze review nuttig? Ja (8) | Nee (0) | Ongepast?

 Had beter verwacht

19 april 2010 | Door: LaLuna | 14-19 jaar | Almere

‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ van Paolo Giordano gaat over Mattia en Alice. Mattia is de helft van een tweeling; zijn zusje Michaela is zwakbegaafd terwijl hij juist hyperintelligent is. Alice moet van haar vader elke dag naar skiles, tegen haar zin in. Beiden hebben een trauma opgelopen in hun kindertijd. Het is daarom moeilijk voor ze om contact te leggen met anderen. Tot ze met elkaar in contact komen. Er ontstaat een diepe vriendschap tussen deze ‘eenzame tweelingpriemgetallen’. Als ze de middelbare school eindelijk achter zich kunnen laten, beginnen de twee een nieuw leven. Maar zal dit leven hen bij elkaar houden, of zullen ze altijd eenzame priemgetallen blijven? ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ is een heel psychologisch boek. Je duikt diep in de belevingswereld van Mattia en Alice en ziet zo hoe ontzettend moeilijk het voor een kind is om met een traumatische ervaring om te gaan en wat voor impact dat heeft op het verdere leven. Het is absoluut geen vrolijk boek, zelfs een beetje depressief, maar het is wel goed geschreven. Ik merkte dat meeleefde met de hoofdpersonen. Het is een meeslepend verhaal, hoewel ik het einde een beetje vaag en zelfs een anticlimax vond.

Pluspunten: goede verhaallijn
Minpunten: einde is een anticlimax

Vond je deze review nuttig? Ja (3) | Nee (0) | Ongepast?

Meer reviews

2ehands exemplaren (213)

Conditie	Verkoper	Prijs
Als nieuw Bekijk exemplaar	Verkoper: AA Sanders 0 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 4,45
Als nieuw Bekijk exemplaar	Verkoper: leeg maken 6 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 4,50
Als nieuw "Het boek ziet er nog mooi strak uit." Bekijk exemplaar	Verkoper: particuliere boekverkoper 1 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 4,75

Alle 2ehands exemplaren

Productinformatie

Auteur

Paolo Giordano

Taal

Nederlands

Vertaald uit het

it

Vertaald door

Mieke Geuzebroek, Pietha De Voogd

Oorspronkelijke titel:

La Solitudine Dei Numeri Primi

Afmetingen

30x213x136 mm

Gewicht

457 gr

Druk

1

ISBN10

902343496X

ISBN13

9789023434962

Je vindt dit boek in

Categorieën

Nederlandse boeken > Literatuur > Romans

Trefwoord(en)

Vriendschap|Adolescentie|Angsten

Ook verkrijgbaar

Meer boeken met dezelfde kenmerken

Selecteer één of meer kenmerken:

Alle reviews (106)

21 februari 2011 | Door: Castletroy | 40-49 jaar | Arnhem

De Eenzaamheid van Priemgetallen. Intrigerend genoeg om uit te lezen maar saai als het leven zelf. Wat opvalt is het woord willekeurig of onwillekeurig. Giordano gebruikt het veelvuldig in zijn zinnen. ‘Onwillekeurig greep ze naar haar billen, maar door haar want voelde ze niets.’ Of ‘Michela kleurde de hele dag plaatjes: ze kraste heel secuur buiten de lijnen en gebruikte volstrekt willekeurige kleuren.’ Of ‘Onwillekeurig kneep ze haar ogen dicht.’ Het verhaal gaat over twee verknipte figuren, en de vraag is: zijn ze zo geworden of is het zo gegroeid na een traumatische ervaring in hun jeugd? Alice haatte skiën en werd ertoe gedwongen door haar vader. Ze laat zich vallen nadat ze in haar broek gepoept heeft, krijgt een gecompliceerde botbreuk waardoor ze de rest van haar leven mank blijft lopen. In haar tienerjaren ontwikkeld ze een eetstoornis, laat een viooltje tatoeëren; haar nieuwe vriendin heet Viola en vervolgens wordt Ailce's vriendschap beschaamd door deze bitcherige tante. Mattia is hoogintelligent en tweeling met een zwakbegaafd zusje waarvoor hij zich schaamt. Hij wordt door zijn moeder gedwongen haar mee te nemen naar een verjaardagspartijtje, zet haar op een bankje in het park met de mededeling dat ze zich niet mag verroeren in zijn afwezigheid, en vertrekt vervolgens naar het feest. Bij terugkomst is het meisje verdwenen. Mattia ontwikkeld een automutilatie stoornis. Beide kinderen groeien eenzaam op, ontmoeten elkaar als tieners maar hebben alleen hun stoornissen en het maken van één foute beslissing in hun jeugd en de daaruit voortvloeiende schuldgevoelens gemeen. Houden ze nou wel of niet van elkaar, kunnen ze nou wel of niet elkaar helen, dat zijn de vragen die de lezer intrigeren. En die 'onwillekeurig' en 'willekeurig' tja die slaan misschien wel op de alledaagsheid van het bestaan.

Pluspunten: goede verhaallijn, meeslepend verhaal
Minpunten: saai

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

6 januari 2011 | Door: Wil46 | 60-69 jaar | Velp

Ik heb dit boek 2 keer gelezen. In 2009 voor de eerste keer. Toen sprak het boek me niet aan. Het is veel te somber. Het verhaal viel me ook tegen. Mijn dochter las het daarna en die vond het een goed boek. Deze week dacht ik ik ga het nog een keer lezen. Wellicht heb ik het toen verkeerd beoordeeld of ervaren. Maar het boek heeft me weer niet echt gepakt laat staan ontroerd. Tuurlijk zal er op een dergelijke manier communicatie bestaan tussen mensen maar die goed beschrijven betekent nog niet dat er voor mij een meesterwerk uit voortvloeit. Ik ga nog wel naar de film om te kijken of daar nog andere gevoelens worden weergegeven die ik niet uit het boek heb kunnen halen.

Pluspunten: mooie zinnen
Minpunten: te somber

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

21 oktober 2010 | Door: Reinder | 30-39 jaar

voor wat het waard is: dit is 1 van de beste boeken die ik ooit heb gelezen. Absolute aanrader.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

5 oktober 2010 | Door: Boekenkastje

Aan het begin was ik vol verwachting, het begon leuk en ik vond de twee hoofdpersonen anders en bijzonder. Na een tijd gelezen te hebben werd ik er helaas zat van, maar omdat ik nieuwsgierig was heb ik het wel uitgelezen. Helaas stelde het einde niet veel voor.

Pluspunten: fantasierijk
Minpunten: saai

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

17 augustus 2010 | Door: MerelR | 40-49 jaar | Nederland

Het begin van het boek is nog wel leuk maar daarna wordt het erg langdradig. Toch maar doorgelezen in de hoop dat het weer beter wordt maar helaas. Dit genre is blijkbaar niet mijn ding. In het geheel vond ik het een waardeloos verhaal.

Pluspunten:
Minpunten: saai

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

30 juli 2010 | Door: MissyM | 30-39 jaar | Amsterdam

Dit boek heeft lovende recensies gekregen. En het begint inderdaad erg goed. Helaas kwam ik er halverwege achter dat dit boek toch niet zo goed, mooi, spannend, meeslepend en ontroerend als wordt beweerd in de recensies en ook ik moest mijn mening herzien, want het begin vond ik wel goed, maar halverwege gaat de vaart eruit. Ik heb het boek wel helemaal uitgelezen, om toch telkens te denken "oh, weer een saai stukje." Die saaie stukjes vertragen ontzettend. En dan vlak voor het eind lijkt 't weer spannend te worden, maar helaas er komt allemaal niets van terecht. De auteur gooit het roer weer om naar koers 'saai'. Het verhaal heeft een open einde, en dat is in dit geval niet goed.

Pluspunten:
Minpunten: geen diepgang, saai

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

11 juli 2010 | Door: Kronkel

De hoofdpersonen in dit boek Mattia en Alice zijn als gevolg van een voorval in hun jeugd beide voor hun leven getekend. De hyperintelligente Mattia omdat hij in zijn jeugdjaren de zorgen uit het oog heeft verloren over zijn tweelingzus Michela, die nadien spoorloos is en nooit gevonden wordt. De eigenzinnige Alice omdat zij op 7-jarige leeftijd haar been verbrijzeld bij het skiën. Deze voorvallen en Mattia's hyperintelligente en autistische karakter staan garant dat zij in hun jeugd als buitenbeentjes worden beschouwd. Om er bij te horen in haar puberteit probeert Alice Mattia te versieren. Een romantische relatie wordt het niet. Het heeft meer iets weg van een broer-zus-relatie. Uiteindelijk wordt Alice het beu en papt ze aan met een nieuwe liefde Fabio. Voor Mattia wordt het hierdoor eenvoudiger om zijn weg te vervolgen in de "Nordics". Vele jaren later treffen ze elkaar weer. Of het dan wel tot een bloeiende liefdesaffaire komt moet je zelf maar lezen :-).

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

10 juli 2010 | Door: Jayjaysay | 30-39 jaar

De hoofdpersonages zijn door het leven gevormd, hebben allebei een groot schuldcomplex met traumatische ervaringen en komen door het lot nader tot elkaar. Als lezer volg je ze van hun jeugdjaren tot middelbare leeftijd. Kwetsbaar, gevoelig, intelligent geschreven. Het verhaal houd je aandacht vast. Absoluut geen depressief boek, maar het weet je wel te raken. Heerlijk boek, ook als de zon schijnt...

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

28 mei 2010 | Door: Yardarian1 | 40-49 jaar | Utrecht

Verwachtingen waren hooggespannen na lovende recensies. Maar ligt het aan de vertaling of aan de schrijver? In elk geval is het boek geen moment spannend of intrigerend. Ontroerend wel op een enkel moment, maar dat is onvoldoende.

Pluspunten:
Minpunten: geen diepgang, saai

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

3 mei 2010 | Door: PipDana

Prachtig geschreven boek, en minstens zo goed vertaald. Mooi geconstrueerde zinnen. En de personages en hun diep trieste levens grijpen je naar de keel. Voor wie iets afweet van eetproblemen is het een zeer herkenbaar verhaal. Een van de mooiste boeken die ik sinds tijden heb gelezen. Begrijp de negatieve reviews totaal niet.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

2 mei 2010 | Door: blackbird

Na alle positieve reacties op dit boek had ik er toch wel wat meer van verwacht. Ik vond het niet goed geschreven (of liever gezegd vertaald). En het verhaal boeide me ook niet echt, maar dat is misschien persoonlijk.

Pluspunten:
Minpunten: geen diepgang, saai

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (1) | Ongepast?

19 april 2010 | Door: LaLuna | 14-19 jaar | Almere

‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ van Paolo Giordano gaat over Mattia en Alice. Mattia is de helft van een tweeling; zijn zusje Michaela is zwakbegaafd terwijl hij juist hyperintelligent is. Alice moet van haar vader elke dag naar skiles, tegen haar zin in. Beiden hebben een trauma opgelopen in hun kindertijd. Het is daarom moeilijk voor ze om contact te leggen met anderen. Tot ze met elkaar in contact komen. Er ontstaat een diepe vriendschap tussen deze ‘eenzame tweelingpriemgetallen’. Als ze de middelbare school eindelijk achter zich kunnen laten, beginnen de twee een nieuw leven. Maar zal dit leven hen bij elkaar houden, of zullen ze altijd eenzame priemgetallen blijven? ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ is een heel psychologisch boek. Je duikt diep in de belevingswereld van Mattia en Alice en ziet zo hoe ontzettend moeilijk het voor een kind is om met een traumatische ervaring om te gaan en wat voor impact dat heeft op het verdere leven. Het is absoluut geen vrolijk boek, zelfs een beetje depressief, maar het is wel goed geschreven. Ik merkte dat meeleefde met de hoofdpersonen. Het is een meeslepend verhaal, hoewel ik het einde een beetje vaag en zelfs een anticlimax vond.

Pluspunten: goede verhaallijn
Minpunten: einde is een anticlimax

Vond je deze review nuttig? Ja (3) | Nee (0) | Ongepast?

17 april 2010 | Door: Fifi

Paolo Giordano: “De eenzaamheid van priemgetallen”. Dit boek houdt je aandacht vast van begin tot eind. Het is fijngevoelig en boeiend geschreven. Het noodlot lijkt het levensverloop van de hoofdpersonen te bepalen. Ze zoeken liefde en geluk, maar als het binnen handbereik komt, schrik het hen af. Ze staan als priemgetallen in het leven: op zichzelf. De schrijfstijl is vlot en heeft bijna iets lichtvoetigs, zelfs bij de meest aangrijpende gebeurtenissen. Het boek laat een diepe indruk na.

Vond je deze review nuttig? Ja (8) | Nee (0) | Ongepast?

8 april 2010 | Door: huibertien | 50-59 jaar

het boek wist me wel zo te boeien dat ik het achter elkaar heb uitgelezen. Het gaat over twee kinderen, opgroeiend tot jong volwassenen die allebei een trauma hebben meegemaakt in hun jeugd. Bij beiden zou je nu haast spreken over kindermishandeling; in 1983 niet? Ze groeien uit tot bijzondere mensen, eenzaam, met geen tot weinig aansluiting met anderen. Hun verhalen worden apart van elkaar verteld, maar raken elkaar op sommige punten. Dat raken wordt overigens nooit echt kontakt. Of die keuze voor eenzaamheid dan echt een keuze is, of meer een niet anders kunnen.. Dat is de vraag die het boek bij mij opwerpt, zijn ze zo geworden door de trauma's in hun jeugd of heeft dit het alleen versterkt? Waren ze anders, misschien gelukkiger, geworden als het niet was gebeurd? Het wat vreemde einde van het boek vind ik juist prettig; het laat je nadenken over de verschillende mogelijkheden. Het roept meer vragen op dan dat het antwoorden geeft, dat vind ik een pluspunt in een boek. Een minpuntje is de bedrieglijk simpele schrijfstijl, waardoor je het snel leest, misschien te snel.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

3 april 2010 | Door: sabie | 20-29 jaar | zwolle

Een bijzondere vertelling over twee mensen die anders zijn en daardoor zich tot elkaar aangetrokken voelen maar toch ook weer niet. Het verhaal boeit vanaf de eerste bladzijde en zorgt ervoor dat je steeds wil verder lezen en ik had het dan ook in 5 dagen uit. de magie van de schrijver is dat hij veel schrijft maar sommige dingen juist weglaat maar waarin wel duidelijk is wat er wordt bedoeld, heel bijzonder om deze manier van schrijven te volgen. Het verhaal sleept je mee en je leeft je compleet in in de twee hoofdfiguren waarvan je denkt dat ze door elkaar te leren kennen hun anders zijn accepteren en hun leven op kunnen pakken. Ik vind het een echte aanrader en hopelijk gaat deze schrijver nog meer van dit soort boeken schrijven.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

3 april 2010 | Door: Niky | 14-19 jaar

Het boek was geweldig! Goede schrijfstijl en goed beschreven karakters. Ik kon niet geloven dat dit pas zijn eerste boek was. Ik heb het boek in een ruk uitgelezen, maar het einde was een beetje teleurstellend. Te plotseling en slordig uitgewerkt. Wel een echte aanrader.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

2 april 2010 | Door: petjeII

ik had meer van het boek verwacht na de verhalen die ik er over gehoord had. toen ik er eenmaal in begon viel het boek me wat tegen maar toch boeide het me zo dat ik het in 5 dagen uit had. je werd haast gedwongen verder te lezen omdat je wilt weten wat er met hun gaat gebeuren. ik heb daarna nog wel lang over het boek nagedacht er zit een hele gedachte gang achter het boek wat voor iederen denk ik wel herkenbaar is en waar je wat van kan leren. als je geinteresseerd bent in de psychologie van mensen is dit boek zeker aan te raden.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

2 april 2010 | Door: Linde47 | 40-49 jaar

Een mooi verhaal ver twee "beschadigde" kinderen; hoe deze opgroeien en elkaar tegenkomen. Je leest het in één adem uit.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

22 maart 2010 | Door: Domino | 14-19 jaar

Ik vond het een enrom deprimerend verhaal, de personages zijn zo leveloos en debiel dat ik me er aan begon te ergeren. Ook begreep ik het einde niet.

Pluspunten:
Minpunten: geen diepgang

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (3) | Ongepast?

16 maart 2010 | Door: Bibijanne | 30-39 jaar | Utrecht

Adembenemend verhaald over de relatie tussen twee getraumatiseerde mensen: een hoogbegaafde, contactgestoorde, automutilerende jongen en een manklopend meisje dat lijdt aan Anorexia Nervosa. Twee mensen die zich door hun 'anders zijn' tot elkaar aangetrokken voelen, maar die desondanks niet in staat zijn om elkaar echt te bereiken. Twee mensen die door hun trauma in het verleden leven en lange tijd niet lijken te weten hoe de 'weg naar de toekomst' te vinden. Enige minpuntje vond ik het gebrek aan interpunctie in enkele zinnen (citaten); geen idee of dit aan de vertaling ligt, of dat dit ook in de Italiaanse versie van het boek het geval is. Desalniettemin een prachtig boek! Ik kijk uit naar het tweede boek van Paolo Giordano.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?