De matador van Narbonne

Recensie(s)

NBD|Biblion recensie
De negentien verhalen in deze bundel van de in Frankrijk wonende schrijver (1940), volgend op de novelle 'Felacci' (1996) en de roman 'La diva' (1997), spelen zich af op het Zuid-Franse platteland, dat vrij minutieus beschreven wordt. Ruimte voor veel idylle is er daarbij niet, want steeds weer vindt er een bizarre, naar het surrealistische neigende gebeurtenis plaats. IJzingwekkend is het verhaal waarin een druivenplukker belaagd wordt door een zwerm wespen, waarna -om verstikking te voorkomen- zijn tong los moet worden gesneden. Niet minder gruwelijk is de situatie van een geheugenkunstenaar bij wie zich een enorme etterbuil voordoet, waaruit na opening honderden kleine spinnetjes springen. In andere verhalen -hoewel het titelverhaal een vreselijke wraakoefening verhaalt- gaat het er rustiger aan toe en het zou dan ook onjuist zijn deze verhalen uitsluitend een horror-karakter toe te dichten. Een hang naar het macabere is er intussen wel. Noodlot, ongeluk en opzet bepalen de onheilspellende gebeurtenissen. Deze scherpe en directe verhalen (in de tegenwoordige tijd geschreven, met af en toe vrij fors aangezette beeldspraak) laten een bewonderenswaardig goed opgeroepen sfeer van verontrusting achter. Vrij kleine druk.
(Biblion recensie, Jos Radstake.)