De Vrouw Die Zegt Dat Ze Mijn Moeder Is

Wanneer Judith besluit een kind te adopteren, brengt dat belangrijke vragen met zich mee over gelijkenis, genen en afkomst. Terwijl ze zich voorbereidt op het moederschap, hangt het leven van haar eigen moeder ineens aan een zijden draadje. De avond voor haar ziekenhuisopname geeft zij Judith een doosje met brieven uit de Tweede Wereldoorlog van haar eigen moeder, Bep Bloemendal. Achter deze brieven gaat een dramatisch verhaal schuil. Judith realiseert zich hoe weinig ze van haar familiegescheidenis weet. Ze besluit de familieleden die de oorlog hebben meegemaakt te vragen naar hun herinneringen. Uit hun verhalen doemt een wonderlijke parallel op: in de familie hebben kinderen al generaties lang hun moeder verloren. Ze werden opgevangen door grootouders en tantes tot er een nieuwe vrouw opdook die zich hun moeder noemde. Met de adoptie van haar kind blijkt Judith aan te sluiten bij een lange familietraditie.

Recensie(s)

Als de moeder van Judith ziek wordt, vertrouwt zij haar brieven van vroeger toe. Judith belandt door gesprekken met haar opa en tante in een ontdekkingsreis in de familiegeschiedenis. Er komen verhalen naar voren die eerder nooit openlijk werden besproken. Zo is de familie deels joods en in de oorlog ondergedoken, in kampen terecht gekomen en deels vermoord. Zelf staat Judith op het punt om een kind te adopteren. Daar waar zij dacht een geheel eigen weg in te slaan, blijkt bij nadere studie dat het binnen de familie veel meer voorkwam dat kinderen niet door de natuurlijke ouders opgevoed werden. Een boek dat op fijngevoelige wijze inzicht biedt in de familiegeschiedenis in oorlogstijd en in het heden. De dwarsverbanden zijn prachtig en de toon van het boek is fijngevoelig en scherp. Een autobiografisch boek met foto's, deels in kleur. Achterin een bronvermelding en een lijstje van aanbevolen boeken over de Tweede Wereldoorlog.<br/><br/>Drs. M.L. de Jager