De Zeilen Van De Aarde

Recensie(s)

Han van der Vegt (1961) schrijft verhalende gedichten in een stug volgehouden mengeling van taalregisters die refereren aan de klassieke epische retoriek, aan sciencefiction, aan droog wetenschappelijk traktaat en nog veel meer. Het consequente van zijn aanpak wekt bewondering: alleen al op het formele vlak, als het poezie betreft (er zijn ook prozagedichten bij) hanteert hij een lettergreeptelling per versregel (tussen 12 en - soms zelfs- 20 lettergrepen). Een gemaniereerde indruk maakt het overigens niet, er ontstaat gewenning aan deze eigenaardig-eigenzinnige toon die van meet af aan overtuigt. Wat we krijgen te lezen heeft het karakter van een nieuwe wereld- of mensheidgeschiedenis, waarin biologie, evolutie, wonderbaarlijke waarnemingen die de wetenschap voor raadselen stelt een rol spelen. Een onbekend orgaan wordt gevonden: “Was dit orgaan mogelijk in staat aan te geven / naar welke kant het leven zich het verst zou uitstrekken / of waar het zijn diepste vervulling zou kunnen vinden? / Maakte het objectief onderscheid tussen goed en kwaad?” Gelicht uit het grotere geheel maakt het misschien nog weinig indruk, maar wie deze fascinerende en onderzoekende vertellingen al lezend door zich heen laat trekken, heeft werkelijk iets ongehoords meegemaakt!

T. van Deel