Dead Rising 2

In Dead Rising 2 maakt de speler kennis met Chuck Greene. Chuck is een gewone jongen, met een voorliefde van motoren. Op een dag komt hij in Fortune City terecht, een gokstad die is gebaseerd op Las Vegas. In de stad doet hij mee in de tv-show "Terror is Reality" waarin het de bedoeling is om zoveel mogelijk zombies af te slachten. Zijn dochter is gebeten door een zombie en heeft een anti-drug nodig die via de tv-show te verdienen is.

Er staan veel verschillende wapens tot zijn beschikking, die te vinden zijn in de omgeving. Denk daarbij aan een kassa om het hoofd van de zombie in te slaan, een roulettetafel, een honkbalknuppel, een machinegeweer, maar ook de exotischere wapens zoals een elandsgewei die Chuck op zijn hoofd kan zetten en een motor met kettingzagen aan het stuur. Ook kunnen er verschillende objecten aan elkaar verbonden worden om de meest brute eigengemaakte wapens te gebruiken.

Hiermee kan Chuck los gaan op de maximaal 7.000 zombies die tegelijkertijd op het beeld kunnen verschijnen. Naast het feit dat een dode zombie veel bloed oplevert, krijgt Chuck er ook ervaringspunten voor. Door er hiervan genoeg te verzamelen en in levels te stijgen, kan Chuck meer wapens bij zich dragen en wordt zijn gezondheid steeds beter.

Het is mogelijk om de singeplayer met zijn tweeën online door te lopen in de co-op-modus. Ook is er een multiplayer aanwezig waarbij je samen met je vrienden in de zombiespellen van de televisieshow mee kan doen.

Recensie(s)

Geef een hond een normale bak aan voedsel en hij eet het gegarandeerd op. Doe er iets meer bij en dan weet je dat ook dat zijn maag inkomt. Laat de hond alleen thuis met een berg aan brokken en hij vreet zich letterlijk dood. Tenminste, als je naar mijn hond kijkt. Waarom deze intro? Dat heeft alles te maken met Dead Rising 2.<br/>Want wat doet een gamer als hij vijfhonderd zombies ziet? Dan maakt hij ze dood, althans in de eerste Dead Rising. Als Frank West kon je je lol op met het afmaken van zombies, met als hoogtepunt de tunnelscenes met vijfhonderd zombies tegelijkertijd in beeld. In de tweede Dead Rising blijven de pilaren van het eerste deel overeind staan en heeft de nieuwe ontwikkelaar, het westerse Blue Castle vooral voor méér gezorgd. Het beste zie je dat terug in de hoeveelheid zombies die tegelijkertijd op het beeld kan worden getoverd: maar liefst zevenduizend stuks. En wat doe je daar mee? Juist, afslachten!<br/><br/>Toen ik dat mocht aanschouwen in een presentatie viel mijn bek zowat open, om vervolgens snel plaats te maken voor gegrinnik. Op het beeld zag ik namelijk hoe het nieuwe hoofdpersonage Chuck Greene op een motor stapte, met aan beide kanten van het stuur een kettingzaag. Hiermee scheurde hij door de menigte zombies, waarbij ledematen alle kanten op vlogen, het bloed er voor zorgde dat het beeld rood kleurde en de ‘ kill’-meter binnen no-time op de vijfhonderd zat. En dat alles met een redelijk nette framerate.<br/><br/>De presentatie eindigde op deze manier indrukwekkend, maar was eigenlijk vanaf minuut één al interessant. Het begon met een gesprek van Keji Inafune, één van de grote heren bij Capcom en verantwoordelijk voor onder andere Onimusha en de eerste Dead Rising. Hij vertelde dat Dead Rising een westerse feel moest krijgen, ondanks dat het door Japanners werd gemaakt. Hij was er namelijk van overtuigd dat Japanse ontwikkelaars verder moesten kijken dan hun eigen markt. Naar eigen zeggen was Dead Rising in dat opzicht geslaagd, maar voor hem was het nog niet westers genoeg. Voor het tweede deel ging hij dan ook op zoek naar een echte westerse ontwikkelaar en zodoende kwam hij bij het Canadese Blue Castle terecht.<br/><br/>Deze jongens lijken te begrijpen wat het eerste deel goed maakte en proberen daar nog meer de nadruk op te leggen. In het kort komt het er op neer dat er in Dead Rising 2 nog veel meer wapens zijn en dat de wapens waarmee je aan de slag kunt gaan vaak heel komisch zijn. Mijn persoonlijke favoriet is op dit moment het elandengewei. Dit kan Chuck op zijn hoofd zetten, om vervolgens als beukende stier rond te rennen. Het is misschien niet zo effectief als een machinegeweer, maar het is zeer vermakelijk.<br/><br/>Uiteraard zijn er ook vernieuwingen doorgevoerd. Dat zie je aan het nieuwe personage die het fotograferen links laat liggen, maar ook aan de stad Fortune City. Zie dit als een alternatief Las Vegas met enorm veel casino’s en de bijbehorende neon verlichting. Het zorgt voor een compleet andere sfeer. Dead Rising 2 mag dan wel een 2 achter zijn naam hebben, het voelt op dit moment compleet anders.<br/><br/>Qua verhaal is er helaas nog niks bekend, aangezien de demonstratie echt alleen inging op de actie. En zoals gezegd was dat goed. Toch wil ik nog een paar toffe voorbeelden geven van wat er allemaal mogelijk is, te beginnen bij de katana. Nieuw is dat je lichaamsonderdelen kan afhakken afhankelijk van de slagrichting. Kort gezegd, een zwaai naar beneden hakt een hand er af of snijdt het lichaam doormidden, terwijl een zijwaartse slag garant staat voor het afhakken van een been of een gruwelijke onthoofding. Daarnaast ben ik erg blij met de mixer. Deze kan als een emmer op een zombie zijn hoofd worden gezet, waarna de mixer dat hoofd in duizenden stukjes verpulverd waarna de zombie nu écht dood neervalt. En tot slot mag de roulettetafel niet ontbreken. Eindelijk een manier om mijn agressie te verwerken over het feit dat die rotbal altijd op zwart terecht komt.<br/><br/>Dead Rising 2 is bloederig, humoristisch en biedt heel veel mogelijkheden om vijanden af te maken. Natuurlijk is het niet zo vernieuwend als het origineel, maar de toevoegingen zijn zo indrukwekkend dat er van een simpele sequel geen sprake is.
Uit de half weggerotte handen blijven van een duizendtal rondwaggelende zombies en ze met alle mogelijke omgevingsobjecten en wapens te lijf gaan: het concept van Dead Rising 2 is vier jaar na de release van het eerste deel onveranderd gebleven. Een enorme elandkop, een kanopeddel waaraan een paar ronkende kettingzagen zijn gemonteerd of een emmer met drilboren erin: het is maar een fractie van de absurde wapens die je gebruikt in de strijd tegen de oneindige stroom levende doden. Hilariteit ten top.<br/>Dead Rising 2 speelt zich vijf jaar na het overlevingsavontuur van journalist Frank West in het met zombies overspoelde winkelcentrum van Willamette af. De zombie-invasie beperkt zich niet langer tot dat kleine Amerikaanse stadje, maar heeft zich inmiddels over het hele land verspreid. In de luxe gokstad Fortune City (Opgebouwd na de vernietiging van Las Vegas) hebben ze de onheilspellende situatie aanvankelijk min of meer onder controle en wordt de meute bloeddorstige zombies zowaar gebruikt als slachtvee in het spektakelprogramma Terror is Reality. Het is tijdens de opnames van deze bedenkelijke televisieshow dat we kennismaken met deelnemer en voormalig motorcrosskampioen Chuck Greene. Hij heeft de winstpremies hard nodig om zijn geïnfecteerde dochter van haar dagelijkse dosis antiserum te kunnen voorzien, een medicijn dat de infectie afremt en ze dus niet in een zombie verandert.<br/><br/>Volledig binnen de lijn der verwachtingen gaat het tijdens één van de shows faliekant fout. De zombies breken uit en binnen de kortste keren verandert Fortune City in een nieuwe zombiehel. In navolging van zijn voorganger moet je wederom drie dagen zien te overleven tussen de steeds groter wordende zombiepopulatie. Dan pas staat de reddingsoperatie gepland en tot die tijd moet je dus je eigen boontjes doppen. Op de koop toe wordt Chuck ervan verdacht dat hij de zombie-uitbraak opzettelijk heeft veroorzaakt en het is aan de speler om in 72 versnelde in-game uren het tegendeel te bewijzen.<br/><br/>Het even geliefde als verguisde tijdsysteem uit het origineel is dus opnieuw van de partij en zadelt gamers bij iedere zij- en hoofdmissie op met een strakke deadline. Tijdens je eerste playthrough is het onmogelijk om iedere opdracht te volbrengen en moeten er wederom belangrijke keuzes gemaakt worden. Beperk je jezelf tot de hoofdmissies die het verhaal verder stuwen en gebruik je de resterende tijd om overlevenden op te sporen? Of mep je tussendoor liever een heleboel interieurstukken kapot op lelijke zombietronies? Het kan allemaal en naargelang de gemaakte keuzes krijg je een compleet ander verhaal en einde voorgeschoteld. Het loont dus om het avontuur van Dead Rising 2 meermaals te doorlopen.<br/><br/>Bovendien is het verrotte savesysteem uit het eerste deel gedeeltelijk opgelost. Je beschikt nu over drie slots en meer manieren om je voortgang op te slaan en dat zorgt aanzienlijk voor minder frustrerende momenten. Toch zul je nog regelmatig flinke stukken opnieuw moeten spelen. Vaak door je eigen onoplettendheid (bijvoorbeeld door niet tijdig te saven en daarna een missie te accepteren waarvoor je simpelweg nog niet sterk genoeg bent), maar heel af en toe had ik dat ook te danken aan de gebrekkige intelligentie van de overlevenden. Hoewel ze ditmaal weldegelijk lijken te beschikken over een gevulde hersenpan en flink van zich afbijten, werd ik toch regelmatig doodgeschoten door zo'n idioot. Dead Rising 2 bevat trouwens nog meer irritante minpuntjes: de geschreven tekstdialogen zijn echt niet meer van deze tijd en dat geldt in principe ook voor de veelvuldig opduikende laadtijden.<br/><br/>Gelukkig staan deze kleine gebreken het spelplezier zelden tot nooit in de weg. Het blijft gewoon te leuk en heerlijk sadistisch om al die zombies in grote getale af te slachten. Het aantal moordmogelijkheden en het bijbehorende bloedvergieten is sowieso immens toegenomen. Fortune City is bezaaid met de meest uiteenlopende voorwerpen en de grootste vernieuwing vinden we terug in de optie om ze met elkaar te combineren. In totaal kun je maar liefst vijftig unieke wapens in elkaar knutselen door allerhande prullaria aan elkaar te tapen. Het levert in ieder geval een aantal mooie en onvergetelijke combo's op. Een rolstoel en een machinegeweer vormen samen bijvoorbeeld een dodelijk karretje, maar combineer hetzelfde machinegeweer met een enorme teddybeer en je hebt zowaar een turret. Het is alleen jammer dat het spel niet echt toestaat om je eigen creativiteit de vrije loop te laten. Eindeloos experimenteren met alle beschikbare voorwerpen en ductape zit er momenteel niet in.<br/><br/>Je verdient beduidend meer Prestige Points door zombies met deze inventieve wapens om te brengen. Overlevenden uit hun benarde situatie bevrijden en naar een veilige plaats loodsen en het verslaan van de krankzinnige psychopaten die je her en der in het winkelcentrum aantreft (ze zijn bovendien goed voor de meest memorabele confrontaties en scenario's uit de game), zijn de andere twee voornaamste manieren om veel ervaringspunten binnen te slepen en snel in level te stijgen (maximum tot level 50). Chuck wordt voortdurend sterker, krijgt daarbij een grotere levensbalk en leert steeds nieuwe wapencombo's. Kortom: het spel wordt er na verloop van tijd alleen maar beter en vooral leuker op.<br/><br/>De opvallendste vernieuwingen vinden we terug in de aanwezigheid van online coöperatieve en competitieve spelmodi. Laatstgenoemde heb ik met mijn vroege recensiecode niet optimaal kunnen testen, maar beperkt zich tot een aantal minispelletjes voor maximaal vier spelers die allemaal uit de eerder genoemde excentrieke televisieshow Terror is Reality zijn geplukt. Ik durf er mijn salaris op te verwedden dat hier niemand op zit te wachten. De online coöperatieve modus is een compleet ander verhaal. Met z'n tweeën een spoor achterlaten van liters bloed en afgehakte ledematen? Dat klinkt sowieso als een reutelende zombie in de oren! Conclusie: Dead Rising 2 is niet zonder gebreken (ouderwetse tekstdialogen, veelvuldig opduikende laadschermen, …) en brengt ook weinig nieuws naar het gameplayfront. Maar laten we eerlijk zijn: dat is niet altijd noodzakelijk om een toffe game op te leveren. Het spel biedt platvloers vermaak van begin tot eind, zorgt gegarandeerd voor een brede grijns op je gameface en leent zich dankzij de alternatieve eindes absoluut tot herspelen. Iedereen die het eerste deel van alweer vier jaar geleden nog steeds een warm hart toedraagt, weet dus wat hun te doen staat.