Dead Space 2

Dead Space 2 is het nieuwste bloedstollende avontuur in de veelgeprezen horrorserie. Isaac Clarke is terug en moet opnieuw een verschrikkelijke nachtmerrie zien te overleven. Met een uitgebreid arsenaal aan wapens is de ingenieur beter dan ooit in staat om de smerige Necromorphs aan stukken te hakken!

Dead Space 2 speelt zich af in de gigantische ruimtestad 'The Sprawl' waar je het tegen nieuwe gruwelijke monsters en de overheid opneemt. Dit alles terwijl je nog steeds door visioenen van je overleden vriendin wordt geplaagd!

De eerste game in de Dead Space-serie zat vol met nauwe gangetjes en beklemmende situaties. In Dead Space 2 krijg je meer te maken met open omgevingen. De verbeterde Zero-G puzzelomgevingen zorgen opnieuw een korte adempauze in de hectische actie. Daarnaast geven nieuwe wapens je de mogelijkheid om vijanden op originele manieren af te slachten!

Dead Space 2 bevat voor het eerst in de serie een online multiplayer modus waarin spelers het tegen elkaar kunnen opnemen. Kruip in de huid van Isaac Clarke of speel als een smerige Necromorph in één van de verschillende online spelmodi!

Niet alles is zoals het lijkt in Dead Space 2! Spannende plotwendingen houden je op het puntje van je stoel, terwijl je het opneemt tegen een gigantische hoeveelheid ranzige monsters waarvan je zelfs bij daglicht het liefst nog onder de dekens wil wegkruipen!

Beleef het vervolg op één van de spannendste games ooit gemaakt met Dead Space 2!

Recensie(s)

Griezel, knabbel, knuisje, wie grabbelt daar in mijn krui… Ahem, goed. Geen idee waar dat vandaan kwam. Gek. Gegriezel en geknabbel, dat klopt in ieder geval wel als je het over de multiplayer van Dead Space 2 hebt. Het plattrappen van hoofden, lopen over muren en lossnijden van ledematen overigens ook. Onze eerste kennismaking heeft in ieder geval geen diepe (tand)afdruk achtergelaten, hoewel hij zeker wel vermakelijk was. <p>Toen de ontwikkelaar van Dead Space 2 de multiplayer aan het aanprijzen was, kwam hij met een aanlokkelijke feature: “Dismember your friends!” Jammer genoeg moesten we genoegen nemen met het ontleden van collega-journalisten, maar we hebben het lang genoeg kunnen doen om tot een medisch rapport te komen. Hoewel vermakelijk zijn we nu nog niet ondersteboven van de multiplayer, met een simpele reden: het speelt nog wat traag.</p> <p>Anderzijds, dat is ook iets wat valt te verwachten, aangezien zowel de eerste Dead Space als zijn opvolger draaien om de beklemmende singleplayerervaring. Zou je daarin rond kunnen rennen op snelheid Unreal Tournament of Call of Duty dan zou het snel afgelopen zijn met de opbouw van spanning. Iedere goede horrorgame gebruikt immers muziek en geluiden om je langzaam steeds zenuwachtiger te maken tijdens je rustmomenten om af en toe – onder meer door middel van scripted events - je de stuipen op het lijf te jagen.</p> <p>Het is met zo’n gegeven dan ook onwaarschijnlijk dat een ontwikkelaar dan een compleet ander soort multiplayer creëert. Nu is er op zich niets mis met de ‘traagheid’ van het spel, maar het maakt wel dat je het echt van de talenten van je tegenstanders moet hebben om het spannend te maken. Voeg daar aan toe dat het spelen van de Necromorphs (ja, die griezels die je omlegt bij de vleet) op z’n zachtst gezegd wat oefening vraagt en je zult in de regel vooral met slachtvee te maken krijgen. Al is dat slachten dan wel weer erg leuk.</p> <p>Wat wij voor onze kiezen kregen was overigens geen simpele Deathmatch-ronde (hoewel het daar wel op leek), maar een daadwerkelijk gestructureerde missie. Hoeveel van dit soort missies er in het spel komen te zitten weten we niet, maar hier verdient de ontwikkelaar in ieder geval een pluim. Je geeft spelers namelijk de singleplayerervaring, maar laat deze keer ook de rol van de slechteriken aan ze over. Jammer alleen dat het gevoel van onmacht en beklemming niet echt overkomt wanneer je in het gezelschap bent van een flink aantal zwaarbewapende kerels en het van de intelligentie van je medespelers afhangt of ze je überhaupt kunnen verrassen. In onze missie moesten de mensen in ieder geval een bepaald systeem zien te activeren en was het aan de Necromorphs om ze tegen te houden.</p> <p>Als Necromorph heb je de keuze uit verschillende types. Zo is er de kleine Lurker die tegen muren op kan lopen en vanuit de schaduw op zijn vijanden kan schieten, de Pack die het met zijn snelheid moet hebben van de lompe fysieke aanvallen op korte afstand, de Spitter die op afstand allerlei naars kan afschieten en de Puker die zijn maaginhoud graag aan iedereen laat zien. Bij het gebruik van de Lurker kregen we gelijk een déjà vu en moesten we terugdenken aan Alien vs Predator, want binnen een mum van tijd plafonds op en af en op rennen blijft toch lichtelijk desoriënterend. Welk type je speelt maakt overigens weinig uit, je moet simpelweg zo snel mogelijk alle mensen af zien te maken en gezien hun bewapening is dit alleen efficiënt voor elkaar te krijgen door groepsgewijs aan de slag te gaan.</p> <p>Hoe leuk het ook is om af en toe letterlijk je tanden in je tegenstanders te zetten, beleefden wij meer plezier aan het spelen van de mensen: de Sprawl Security Force. Niet alleen heb je een aantal doelen te behalen binnen je missie, je bent ook nog eens goed bepantserd en bewapend. Dat laatste maakt dat je daadwerkelijk kunt genieten van het toetakelen van je tegenstander. Komt een tegenstander plots uit een ventilatieschacht zetten? Geen probleem, even een paar stappen naar achteren nemen terwijl je zijn benen onder hem vandaan schiet. Terwijl hij langzaam verder kruipt in jouw richting schakel je een paar van zijn metgezellen uit om vervolgens naar hem toe te lopen en hem dood te trappen. Een heerlijk Rambo-gevoel waarbij de wetenschap dat je mogelijk net een echte speler getraumatiseerd hebt, het alleen maar beter maakt.</p> <p>Op zich is het helemaal geen ramp dat het beklemmende gevoel van de singleplayerervaring zich niet laat vertalen naar de multiplayer. Menselijke spelers zijn immers onvoorspelbaar en in het begin vallen er genoeg dingen te ontdekken, maar we vrezen eerder voor de houdbaarheid op de lange termijn. Met een dergelijk laag tempo loopt de multiplayer risico om zeer voorspelbaar te worden en daarmee niet lang te boeien. Op een gegeven moment weet je precies wat je van je tegenstanders kunt verwachten en het is dus aan de ontwikkelaar om uiteindelijk genoeg diversiteit te bieden om spelers langer dan een paar dagen geboeid te houden.</p>
Arme Isaac zit het niet mee. Van de gruwelen die hij moest aanschouwen in de eerste Dead Space heeft hij behoorlijk wat emotionele littekens overgehouden en daar houdt het nog niet bij op voor de voormalig technicus. Akelige flitsen, veroorzaakt door geheugenverlies, die Isaac proberen te dwingen zijn pogingen tot overleven te staken behoren ook tot zijn problemen. Iets dat hem door de aanwezigheid van de Necromorph, op de eens vredige kolonie op Titan, toch al lastig genoeg wordt gemaakt. <p>Hoe Isaac afrekent met deze gedrochten is sinds de eerste Dead Space wel duidelijk. Simpelweg kogels pompen in hun lichamen heeft weinig nut; de Necromorph moeten afgeslacht worden door ze van hun ledenmaten te ontdoen. Het wapentuig, dat veelal bestaat uit aangepast en opgevoerd mijngereedschap, is hier uitermate voor geschikt. Bekende nummers, zoals de handzame Plasma Cutter en de Ripper die zaagbladen afschiet, keren terug en worden aangevuld door onder andere een granaatwerper en een vuurwapen dat elektrisch geladen speren afschiet. Dat deze wapens niet veel overlaten van de Necromorph laat zich raden, veelal spatten ze uit elkaar en vallen rochelend en bloedend neer.</p> <p>Net als in het eerste deel is het in Dead Space 2 de akelige sfeer die het spel grotendeels zo meeslepend maakt. De ruimtekolonie is verlaten, griezelig en rammelt aan alle kanten door de aanwezigheid van de verschrikkelijke wezens. Isaac is goed bewapend en vaak sterk genoeg is om groepen schepsels aan te kunnen, maar de spanningsopbouw, de simpele suggestie dat je ieder moment aangevallen kan worden, maken van Dead Space 2 een zenuwslopende bedoening.</p> <p>Dead Space 2 mag dan best spannende of intense momenten kennen, de nadruk ligt deze keer veel duidelijker op actie. Waar je in het eerste deel vaak werd aangevallen door een wezen dat aan de andere kant van een donkere gang langzaam op je af kwam schuifelen, kruipen de vijanden in dit vervolg uit alle hoeken en gaten om je vanuit alle windrichtingen aan te vallen. Grootschalige momenten waarin het spel de besturing van Isaac grotendeels voor je overneemt en je enkel laat mikken en schieten zijn de explosieve kers op een actievolle taart. Zo belandt Isaac bijvoorbeeld in een trein die met hoge snelheid door de ruimtekolonie raast. Wanneer dit gevaarte plotseling tot stilstand komt, glijdt Isaac met een noodgang door de wagons terwijl de Necromorph hangend over bankjes naar hem uithalen.</p> <p>Deze momenten worden een stukje meeslepender gemaakt door het feit dat Isaac deze keer meer is dan een kreunende en steunende monteur. Geregeld klapt een gedeelte van zijn pak zich open zodat zijn gezicht tevoorschijn komt om bijvoorbeeld te babbelen met een van de andere personages. Er is ook duidelijk meer ruimte voor achtergrondinformatie. Door dagboeken en audiologs wordt er onder andere heel wat uit de doeken gedaan over de griezelige ruimtereligie Unitology, die nauwverbonden is bij de gebeurtenissen op het ruimtestation The Sprawl. Daarnaast worden ook de gebeurtenissen uit het eerste deel verder toegelicht, iets dat het universum van Dead Space duidelijk goed doet.</p> <p>Maak het spannend voor jezelf Voor de echte horrorfan spreekt het voor zich, maar een game zoals deze is op zijn best wanneer je hem met angst voor eigen leven, met zwetende handen speelt. Nu is Isaac wel bewapend, maar zijn ammunitie raakt ook een keer op. Spelen op een hogere moeilijkheidsgraad maakt daardoor aanvaringen met een enkele vijand al meteen een stuk spannender. Wil je het jezelf moeilijker maken op ''normal'' dan kun je, net zoals ik deed tijdens mijn eerste speelbeurt in een vlaag van stupiditeit, al je geüpgrade wapens verkopen voor een zwakker maar nieuwer model. Spanning gegarandeerd!Dead Space 2 is in veel opzichten een vervolg volgens het boekje. De eerste game wist een ijzersterk debuut te maken en dit vervolg verbetert precies op de punten waar het origineel tekortschoot. Isaac is meer dan een leeg canvas, er is minder backtracking en de omgevingen zijn een stuk gevarieerder geworden. Op dit gebied is er dan ook niets dan lof toe te bedelen aan dit vervolg. Wel valt er wat te klagen over het hergebruik van bijvoorbeeld vijanden en animaties. Dead Space 2 speelt vrijwel identiek aan het origineel. Dat komt onder andere door de wapens, die allemaal hun terugkeer maken en nog steeds hetzelfde werken. Daarnaast ziet een groot deel van de Necromorph er bijna identiek uit, op wellicht wat textures na.</p> <p>Hierdoor vallen de nieuwere Necromorph wel weer in positieve zin op. Jonge ouders kunnen bijvoorbeeld beter wegkijken wanneer Isaac gemuteerde kinderen tegenkomt die variëren van peuters die in groepen met misvormde klauwen uithalen en baby's die als zelfmoordcommando's zichzelf tot ontploffing brengen. Veruit de griezeligste wezens zijn de Stalkers die veelal in groepen op je jagen. Deze monsters, die nog het meest aan een binnenstebuiten gekeerde velociraptor doen denken, zijn watervlug, gluren om hoekjes en rennen met een luide schreeuw op Isaac af. Vooral in grotere aantallen zenuwslopend, want je hebt pas de mogelijkheid om ze af te knallen wanneer ze openlijk in de aanval gaan.</p> <p>Spektakel genoeg dus, maar wat gepuzzel op een rustiger tempo ontbreekt gelukkig niet. Delen van de kolonie waar de zwaartekracht is weggevallen vormen bijvoorbeeld situaties waarin Isaac (die je deze keer echt zwevend bestuurt door de omgevingen) onderdelen van een machine moet repareren, wil hij uit de kamer zien te komen. Onder andere met behulp van zijn uitrusting waarmee hij delen van een werkende machine kan stilleggen of onderdelen verplaatsen, zorgen voor wat creatief gepuzzel. Delen waarin Isaac zich echt in de koude, kille ruimte begeeft zijn nog steeds bijzonder sfeervol. Het is er doodstil, op het geluid van een steeds zwaarder ademende held na.</p> <p>Dit vervolg mag met ongeveer acht uur, misschien wel ietsje korter zijn dan het origineel het einde voelt niet opgerekt aan en is bovendien minstens zo spectaculair als de rest van de grootschalige momenten in de game. Daarna stimuleert het spel met een New Game+-optie, waarin je al je aangeschafte upgrades meeneemt naar een tweede speelbeurt, tot nog een keer doorspelen. Een speciale multiplayermodus, die we op een later punt in een ander artikel zullen bespreken, rekt de levensduur van deze game verder op.Conclusie: Dead Space 2 mag in veel opzichten dan wel een vervolg volgens het boekje zijn, dit boekje is duidelijk beter geschreven en knapper vormgegeven. Op wat hergebruik hier en daar na, is dit vervolg een duidelijke verbetering die het horroruniversum meer diepgang en actievolle momenten geeft, maar die tegelijkertijd het griezelen en gruwelen niet uit het oog verliest. Niet voor tere zieltjes dus, maar wel voor gamers met een sterke maag en een aanleg voor het afhakken van ledenmaten.</p>