Dear Wendy

Recensie(s)

In Dear Wendy steekt de Deen Lars von Trier, ditmaal als scenarist, wederom een middelvinger op naar Amerika. Regisseur Vinterberg is gelukkig meer geïnteresseerd in personages dan in pamflettisme.

Nadat Lars von Triers Dogville door de Amerikaanse pers was afgeserveerd als een laaghartige aanval op de VS zelf, bedankte hoofdrolspeelster Nicole Kidman haastig voor een tweede samenwerking met de eigengereide Deen. Binnenkort komt Von Trier met Manderlay, het tweede deel uit zijn trilogie USA – Land of Opportunity, maar in de tussentijd geeft hij als scenarist van Dear Wendy de VS er opnieuw duchtig van langs. Ditmaal richt hij zijn pijlen op de obsessieve relatie van Amerikanen met hun vuurwapens. Jamie Bell (Billy Elliot) is Dickie, zomaar een puber uit een Amerikaans mijnstadje met weinig toekomstperspectief. Met een paar andere hangjongeren richt hij de Dandies op, een genootschap van pacifisten die plechtig zweren hun schietijzers wél te zullen dragen, maar nooit te zullen gebruiken. Of hun nobele streven in de praktijk standhoudt is natuurlijk de vraag.

Von Trier liet Dogma-maatje Thomas Vinterberg (Festen) het vuile werk opknappen, en dat is maar goed ook, want het is aan diens uitstekende acteursregie te danken dat Dear Wendy meer is geworden dan alleen een pamflet. Von Triers boodschap is glashelder: Amerikanen zijn goed gek als ze denken dat het dragen van wapens de veiligheid bevordert. In Dear Wendy is sprake van bendes, maar die laten zich nooit zien. Het zijn juist de good guys die een volkomen zinloos bloedbad aanrichten. De Deen heeft een punt, zeker, maar legt het er allemaal veel te dik bovenop. Dankzij Vinterberg, die zijn personages belangrijker vindt dan Von Triers boze boodschap, gaat het lot van Dickie en z’n vrienden je uiteindelijk toch aan het hart. En zo levert de combinatie van absurd theater en menselijke tragedie in elk geval een van de verwarrendste films van het jaar op.

© Copyright Preview Filmmagazine BV