Koyaanisqatsi/Powaqqatsi

Beschrijving

Trailers & screenshots (2)

Alle reviews (11)

Gemiddelde beoordeling:

 A life out of balance... crazy life...

15 maart 2007 | Utrecht

Koyaanisqatsi (from the Hopi Language): Crazy life, A life out balance, a state of life that calls for another state of living... Ik herinner me dat ik indertijd K. ben gaan zien in de bioscoop, als bijna-student in een provinciestad, in een matinee waarbij de vriendelijke caissiere evenmin als ik de titel van de film zonder stotteren uit kon spreken... en daar zat ik dan, in een bijna lege zaal, samen met een bejaarde hippie, niet wetende wat er komen zou, maar uiteindelijk, zo zou blijken, in afwachting van wat een van de filmische hoogtepunten in mijn leven tot heden worden zou. De opening, met de mysterieuze bas van Albert de Ruiter (een Nederlandse naam!) vergezeld van pijporgel en de traag, lijn voor lijn in rood-op-zwart horizontaal opgebouwde titel van de film brengen de stemming er al goed in. En dan begint het... uitzoomend van prehistorische, gestileerde menstekeningen op een rotswand belanden we van de (Noord-Amerikaanse) natuur van Grand- en Bryce canyon uiteindelijk in de overspannen waanzin van de geindustrialiseerde westerse samenleving waar per seconde wel vijf hotdogs machinaal met ketchup besmeerd en dichtgeklapt worden... Minstens zo belangrijk als het beeld is bij deze film de soundtrack, gecomponeerd door Philip Glass. Zijn minimal music is niet aan iedereen besteed, ik weet dat sommige mensen er tamelijk nerveus van worden. Anderzijds zou ik toch ook iedereen de audio CD "Glassworks" willen aanraden, als je bij de eerste track je ogen droog houdt heb je een hart van beton. Maar wat betreft de film: de minimal music van Philip is een perfecte ondersteuning van de soms real time, soms vertraagde, soms versnelde beelden van regisseur Godfrey Reggio. En wat moet je over de film zeggen? Een commentaar-loze, verhaal-loze aaneenschakeling van aanvankelijk natuur- en later maatschappij-opnamen, waarbij, zo blijkt uit de titel, de regisseur ons, als een Al Gore avant-la-lettre, enigszins vermanend wil laten weten dat het met de wereld he-le-maal de verkeerde kant uit gaat... gelukkig doet hij dat op een cinematografisch zeer fraaie wijze... onvergetelijk is de scene waarin met een extreem lange telelens het taxiën van een Boeing 747 jumbojet op een zeer warme dag in beeld wordt gebracht; je ziet de lucht trillen en door de afwijkende breking van het licht doemt de neus van de Boeing eerst onherkenbaar maar daarna als een immens en dreigend monster als een fata morgana uit de vibraties in de blauwe lucht op... Of de dames uit het casino in Las Vegas, en de luchtmachtpiloot voor de neus van zijn fighter jet, waar Reggio haarfijn het vervreemdende effect van totale inertie in het poseren in combinatie met een extreem groothoekobjectief weet uit te buiten... een geniale, indringende documentaire... Om het toch nog wat hip te maken: het niet verhalende, puur visuele karakter van de film maakt hem perfect geschikt als visueel behang in een trendy dance gelegenheid... zoals hij dan ook al werd toegepast, herinner ik mij, in een nachtgelegenheid in de stad waar ik gestudeerd heb -maar ja, ik ben dan ook alweer 40... At the end moet ik dan toch ook opmerken (hoewel je het einde nooit mag verklappen) dat het slot van deze film van een tranentrekkende schoonheid is... onder begeleiding van de desolate klanken van de mantra, koyaanisqatsi, zie je in een staalblauwe lucht, weer met forse tele, een nog licht vlammend, draaiend, afgeworpen deel van een ruimteraket in slow-motion naar beneden vallen, of liever: wentelen... zelden zag ik zinloosheid, vervreemding, wanhoop en sterven in schoonheid in een film mooier verbeeld... Kopen, koesteren, zien en herzien...

Vond je deze review nuttig? Ja (5) | Nee (0) | Ongepast?

 bedwelmend

29 november 2009 | Door: Ton12 | 40-49 jaar | Utrecht

Eerst dacht ik dat de film een te hoog "ongmakkelijke waarheids gehalte" zou hebben. Het leek mij een hoogbevaagde film. Niets is echter minder waar. De film werkt met adembenemende filmbeelden en de hypnotiserende muziek van Glass, naar een verpletterende climax toe die je waarschijnlijk nooit meer zult vergeten. Er is niets vaags aan deze film. Ik voelde me zelfs een beetje schuldig na het kijken alsof de hele mensheid een standje had gekregen van het opperwezen. Adembenemd mooi en een beetje beangstigend dus.

Vond je deze review nuttig? Ja (4) | Nee (0) | Ongepast?

Meer reviews

Gegevens

Meer gegevens

Productinformatie

Uitvoering

Dvd, 2 disks

Regio

2

Verpakking

Amaray

Oorspronkelijke productie

Nederland

Releasedatum

19 november 2003

EAN

8712626027652

Je vindt dit artikel in

Categorieën

Film & Tv > Documentaires > Cultuur

 

Film & Tv > Filmhuis & Internationaal > Documentaires

 

Film & Tv > Romantiek & Drama > Drama

 

Film & Tv > Filmhuis & Internationaal > Spiritualiteit

 

Film & Tv > Documentaires > Wetenschap & Techniek

Meer titels met dezelfde kenmerken

Selecteer 1 of meer kenmerken:

Alle reviews (11)

29 november 2009 | Door: Ton12 | 40-49 jaar | Utrecht

Eerst dacht ik dat de film een te hoog "ongmakkelijke waarheids gehalte" zou hebben. Het leek mij een hoogbevaagde film. Niets is echter minder waar. De film werkt met adembenemende filmbeelden en de hypnotiserende muziek van Glass, naar een verpletterende climax toe die je waarschijnlijk nooit meer zult vergeten. Er is niets vaags aan deze film. Ik voelde me zelfs een beetje schuldig na het kijken alsof de hele mensheid een standje had gekregen van het opperwezen. Adembenemd mooi en een beetje beangstigend dus.

Vond je deze review nuttig? Ja (4) | Nee (0) | Ongepast?

30 augustus 2007 | Baarn

Hoi Allemaal! Prachtig; echt een aanrader voor de liefhebbers! Goed hard zetten via je 5.1... Leuke extra's ook op de DVD's, die een goed beeld geven van hoe zo'n project tot stand komt (samenwerking regisseur en componist van meer dan 24 jaar!). Het valt op dat de beeldkwaliteit van de meer recentere film (Powaq) duidelijk beter is; Koyaanis mogen ze wel eens digitaal remasteren als dat nog zou kunnen. En tja, nu nog ff de laatste in de trilogie bestellen, Naqoyqatsi! Veel luister&kijkplezier, Marc

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

30 augustus 2007 | Baarn

Hoi Allemaal! Prachtig; echt een aanrader voor de liefhebbers! Goed hard zetten via je 5.1... Leuke extra's ook op de DVD's, die een goed beeld geven van hoe zo'n project tot stand komt (samenwerking regisseur en componist van meer dan 24 jaar!). Het valt op dat de beeldkwaliteit van de meer recentere film (Powaq) duidelijk beter is; Koyaanis mogen ze wel eens digitaal remasteren als dat nog zou kunnen. En tja, nu nog ff de laatste in de trilogie bestellen, Naqoyqatsi! Veel luister&kijkplezier, Marc

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

30 augustus 2007 | Baarn

Hoi Allemaal! Prachtig; echt een aanrader voor de liefhebbers! Goed hard zetten via je 5.1... Leuke extra's ook op de DVD's, die een goed beeld geven van hoe zo'n project tot stand komt (samenwerking regisseur en componist van meer dan 24 jaar!). Het valt op dat de beeldkwaliteit van de meer recentere film (Powaq) duidelijk beter is; Koyaanis mogen ze wel eens digitaal remasteren als dat nog zou kunnen. En tja, nu nog ff de laatste in de trilogie bestellen, Naqoyqatsi! Veel luister&kijkplezier, Marc

Vond je deze review nuttig? Ja (2) | Nee (0) | Ongepast?

9 juni 2007 | Dordrecht

Heel goede film. Apart ook. Echt wel aanrader! Mooie muziek erbij. Echt een mooi werk!

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

9 juni 2007 | Dordrecht

Heel goede film. Apart ook. Echt wel aanrader! Mooie muziek erbij. Echt een mooi werk!

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

9 juni 2007 | Dordrecht

Heel goede film. Apart ook. Echt wel aanrader! Mooie muziek erbij. Echt een mooi werk!

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

15 maart 2007 | Utrecht

Koyaanisqatsi (from the Hopi Language): Crazy life, A life out balance, a state of life that calls for another state of living... Ik herinner me dat ik indertijd K. ben gaan zien in de bioscoop, als bijna-student in een provinciestad, in een matinee waarbij de vriendelijke caissiere evenmin als ik de titel van de film zonder stotteren uit kon spreken... en daar zat ik dan, in een bijna lege zaal, samen met een bejaarde hippie, niet wetende wat er komen zou, maar uiteindelijk, zo zou blijken, in afwachting van wat een van de filmische hoogtepunten in mijn leven tot heden worden zou. De opening, met de mysterieuze bas van Albert de Ruiter (een Nederlandse naam!) vergezeld van pijporgel en de traag, lijn voor lijn in rood-op-zwart horizontaal opgebouwde titel van de film brengen de stemming er al goed in. En dan begint het... uitzoomend van prehistorische, gestileerde menstekeningen op een rotswand belanden we van de (Noord-Amerikaanse) natuur van Grand- en Bryce canyon uiteindelijk in de overspannen waanzin van de geindustrialiseerde westerse samenleving waar per seconde wel vijf hotdogs machinaal met ketchup besmeerd en dichtgeklapt worden... Minstens zo belangrijk als het beeld is bij deze film de soundtrack, gecomponeerd door Philip Glass. Zijn minimal music is niet aan iedereen besteed, ik weet dat sommige mensen er tamelijk nerveus van worden. Anderzijds zou ik toch ook iedereen de audio CD "Glassworks" willen aanraden, als je bij de eerste track je ogen droog houdt heb je een hart van beton. Maar wat betreft de film: de minimal music van Philip is een perfecte ondersteuning van de soms real time, soms vertraagde, soms versnelde beelden van regisseur Godfrey Reggio. En wat moet je over de film zeggen? Een commentaar-loze, verhaal-loze aaneenschakeling van aanvankelijk natuur- en later maatschappij-opnamen, waarbij, zo blijkt uit de titel, de regisseur ons, als een Al Gore avant-la-lettre, enigszins vermanend wil laten weten dat het met de wereld he-le-maal de verkeerde kant uit gaat... gelukkig doet hij dat op een cinematografisch zeer fraaie wijze... onvergetelijk is de scene waarin met een extreem lange telelens het taxiën van een Boeing 747 jumbojet op een zeer warme dag in beeld wordt gebracht; je ziet de lucht trillen en door de afwijkende breking van het licht doemt de neus van de Boeing eerst onherkenbaar maar daarna als een immens en dreigend monster als een fata morgana uit de vibraties in de blauwe lucht op... Of de dames uit het casino in Las Vegas, en de luchtmachtpiloot voor de neus van zijn fighter jet, waar Reggio haarfijn het vervreemdende effect van totale inertie in het poseren in combinatie met een extreem groothoekobjectief weet uit te buiten... een geniale, indringende documentaire... Om het toch nog wat hip te maken: het niet verhalende, puur visuele karakter van de film maakt hem perfect geschikt als visueel behang in een trendy dance gelegenheid... zoals hij dan ook al werd toegepast, herinner ik mij, in een nachtgelegenheid in de stad waar ik gestudeerd heb -maar ja, ik ben dan ook alweer 40... At the end moet ik dan toch ook opmerken (hoewel je het einde nooit mag verklappen) dat het slot van deze film van een tranentrekkende schoonheid is... onder begeleiding van de desolate klanken van de mantra, koyaanisqatsi, zie je in een staalblauwe lucht, weer met forse tele, een nog licht vlammend, draaiend, afgeworpen deel van een ruimteraket in slow-motion naar beneden vallen, of liever: wentelen... zelden zag ik zinloosheid, vervreemding, wanhoop en sterven in schoonheid in een film mooier verbeeld... Kopen, koesteren, zien en herzien...

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

15 maart 2007 | Utrecht

Koyaanisqatsi (from the Hopi Language): Crazy life, A life out balance, a state of life that calls for another state of living... Ik herinner me dat ik indertijd K. ben gaan zien in de bioscoop, als bijna-student in een provinciestad, in een matinee waarbij de vriendelijke caissiere evenmin als ik de titel van de film zonder stotteren uit kon spreken... en daar zat ik dan, in een bijna lege zaal, samen met een bejaarde hippie, niet wetende wat er komen zou, maar uiteindelijk, zo zou blijken, in afwachting van wat een van de filmische hoogtepunten in mijn leven tot heden worden zou. De opening, met de mysterieuze bas van Albert de Ruiter (een Nederlandse naam!) vergezeld van pijporgel en de traag, lijn voor lijn in rood-op-zwart horizontaal opgebouwde titel van de film brengen de stemming er al goed in. En dan begint het... uitzoomend van prehistorische, gestileerde menstekeningen op een rotswand belanden we van de (Noord-Amerikaanse) natuur van Grand- en Bryce canyon uiteindelijk in de overspannen waanzin van de geindustrialiseerde westerse samenleving waar per seconde wel vijf hotdogs machinaal met ketchup besmeerd en dichtgeklapt worden... Minstens zo belangrijk als het beeld is bij deze film de soundtrack, gecomponeerd door Philip Glass. Zijn minimal music is niet aan iedereen besteed, ik weet dat sommige mensen er tamelijk nerveus van worden. Anderzijds zou ik toch ook iedereen de audio CD "Glassworks" willen aanraden, als je bij de eerste track je ogen droog houdt heb je een hart van beton. Maar wat betreft de film: de minimal music van Philip is een perfecte ondersteuning van de soms real time, soms vertraagde, soms versnelde beelden van regisseur Godfrey Reggio. En wat moet je over de film zeggen? Een commentaar-loze, verhaal-loze aaneenschakeling van aanvankelijk natuur- en later maatschappij-opnamen, waarbij, zo blijkt uit de titel, de regisseur ons, als een Al Gore avant-la-lettre, enigszins vermanend wil laten weten dat het met de wereld he-le-maal de verkeerde kant uit gaat... gelukkig doet hij dat op een cinematografisch zeer fraaie wijze... onvergetelijk is de scene waarin met een extreem lange telelens het taxiën van een Boeing 747 jumbojet op een zeer warme dag in beeld wordt gebracht; je ziet de lucht trillen en door de afwijkende breking van het licht doemt de neus van de Boeing eerst onherkenbaar maar daarna als een immens en dreigend monster als een fata morgana uit de vibraties in de blauwe lucht op... Of de dames uit het casino in Las Vegas, en de luchtmachtpiloot voor de neus van zijn fighter jet, waar Reggio haarfijn het vervreemdende effect van totale inertie in het poseren in combinatie met een extreem groothoekobjectief weet uit te buiten... een geniale, indringende documentaire... Om het toch nog wat hip te maken: het niet verhalende, puur visuele karakter van de film maakt hem perfect geschikt als visueel behang in een trendy dance gelegenheid... zoals hij dan ook al werd toegepast, herinner ik mij, in een nachtgelegenheid in de stad waar ik gestudeerd heb -maar ja, ik ben dan ook alweer 40... At the end moet ik dan toch ook opmerken (hoewel je het einde nooit mag verklappen) dat het slot van deze film van een tranentrekkende schoonheid is... onder begeleiding van de desolate klanken van de mantra, koyaanisqatsi, zie je in een staalblauwe lucht, weer met forse tele, een nog licht vlammend, draaiend, afgeworpen deel van een ruimteraket in slow-motion naar beneden vallen, of liever: wentelen... zelden zag ik zinloosheid, vervreemding, wanhoop en sterven in schoonheid in een film mooier verbeeld... Kopen, koesteren, zien en herzien...

Vond je deze review nuttig? Ja (5) | Nee (0) | Ongepast?

15 maart 2007 | Utrecht

Koyaanisqatsi (from the Hopi Language): Crazy life, A life out balance, a state of life that calls for another state of living... Ik herinner me dat ik indertijd K. ben gaan zien in de bioscoop, als bijna-student in een provinciestad, in een matinee waarbij de vriendelijke caissiere evenmin als ik de titel van de film zonder stotteren uit kon spreken... en daar zat ik dan, in een bijna lege zaal, samen met een bejaarde hippie, niet wetende wat er komen zou, maar uiteindelijk, zo zou blijken, in afwachting van wat een van de filmische hoogtepunten in mijn leven tot heden worden zou. De opening, met de mysterieuze bas van Albert de Ruiter (een Nederlandse naam!) vergezeld van pijporgel en de traag, lijn voor lijn in rood-op-zwart horizontaal opgebouwde titel van de film brengen de stemming er al goed in. En dan begint het... uitzoomend van prehistorische, gestileerde menstekeningen op een rotswand belanden we van de (Noord-Amerikaanse) natuur van Grand- en Bryce canyon uiteindelijk in de overspannen waanzin van de geindustrialiseerde westerse samenleving waar per seconde wel vijf hotdogs machinaal met ketchup besmeerd en dichtgeklapt worden... Minstens zo belangrijk als het beeld is bij deze film de soundtrack, gecomponeerd door Philip Glass. Zijn minimal music is niet aan iedereen besteed, ik weet dat sommige mensen er tamelijk nerveus van worden. Anderzijds zou ik toch ook iedereen de audio CD "Glassworks" willen aanraden, als je bij de eerste track je ogen droog houdt heb je een hart van beton. Maar wat betreft de film: de minimal music van Philip is een perfecte ondersteuning van de soms real time, soms vertraagde, soms versnelde beelden van regisseur Godfrey Reggio. En wat moet je over de film zeggen? Een commentaar-loze, verhaal-loze aaneenschakeling van aanvankelijk natuur- en later maatschappij-opnamen, waarbij, zo blijkt uit de titel, de regisseur ons, als een Al Gore avant-la-lettre, enigszins vermanend wil laten weten dat het met de wereld he-le-maal de verkeerde kant uit gaat... gelukkig doet hij dat op een cinematografisch zeer fraaie wijze... onvergetelijk is de scene waarin met een extreem lange telelens het taxiën van een Boeing 747 jumbojet op een zeer warme dag in beeld wordt gebracht; je ziet de lucht trillen en door de afwijkende breking van het licht doemt de neus van de Boeing eerst onherkenbaar maar daarna als een immens en dreigend monster als een fata morgana uit de vibraties in de blauwe lucht op... Of de dames uit het casino in Las Vegas, en de luchtmachtpiloot voor de neus van zijn fighter jet, waar Reggio haarfijn het vervreemdende effect van totale inertie in het poseren in combinatie met een extreem groothoekobjectief weet uit te buiten... een geniale, indringende documentaire... Om het toch nog wat hip te maken: het niet verhalende, puur visuele karakter van de film maakt hem perfect geschikt als visueel behang in een trendy dance gelegenheid... zoals hij dan ook al werd toegepast, herinner ik mij, in een nachtgelegenheid in de stad waar ik gestudeerd heb -maar ja, ik ben dan ook alweer 40... At the end moet ik dan toch ook opmerken (hoewel je het einde nooit mag verklappen) dat het slot van deze film van een tranentrekkende schoonheid is... onder begeleiding van de desolate klanken van de mantra, koyaanisqatsi, zie je in een staalblauwe lucht, weer met forse tele, een nog licht vlammend, draaiend, afgeworpen deel van een ruimteraket in slow-motion naar beneden vallen, of liever: wentelen... zelden zag ik zinloosheid, vervreemding, wanhoop en sterven in schoonheid in een film mooier verbeeld... Kopen, koesteren, zien en herzien...

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

20 februari 2007 | DenHaag

Toen Koyaanisqatsi uitkwam in de bioscoop heb ik het allemaal gezien en vond het indrukwekkend. Ben blij om de DVD nu zelf te hebben samen met Powaqqatsi, vooral ontroerend. Verlang naar deel 3. Hannah.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

20 februari 2007 | DenHaag

Toen Koyaanisqatsi uitkwam in de bioscoop heb ik het allemaal gezien en vond het indrukwekkend. Ben blij om de DVD nu zelf te hebben samen met Powaqqatsi, vooral ontroerend. Verlang naar deel 3. Hannah.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

20 februari 2007 | DenHaag

Toen Koyaanisqatsi uitkwam in de bioscoop heb ik het allemaal gezien en vond het indrukwekkend. Ben blij om de DVD nu zelf te hebben samen met Powaqqatsi, vooral ontroerend. Verlang naar deel 3. Hannah.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

24 februari 2004 | Drachten, Nederland

Geweldig hoe er zonder woorden zo veel verteld kan worden.. Indringende beelden, die aansluiten bij mijn beleving, die mij nog eens extra wakker schudden en me niet in slaap laten vallen..

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

24 februari 2004 | Drachten, Nederland

Geweldig hoe er zonder woorden zo veel verteld kan worden.. Indringende beelden, die aansluiten bij mijn beleving, die mij nog eens extra wakker schudden en me niet in slaap laten vallen..

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

24 februari 2004 | Drachten, Nederland

Geweldig hoe er zonder woorden zo veel verteld kan worden.. Indringende beelden, die aansluiten bij mijn beleving, die mij nog eens extra wakker schudden en me niet in slaap laten vallen..

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

28 januari 2004

hele mooie ervaring. als je deze films mooi vind dan moet je ook Baraka zien helaas is deze niet te koop bij bol.com

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

28 januari 2004

hele mooie ervaring. als je deze films mooi vind dan moet je ook Baraka zien helaas is deze niet te koop bij bol.com

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

28 januari 2004

hele mooie ervaring. als je deze films mooi vind dan moet je ook Baraka zien helaas is deze niet te koop bij bol.com

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

28 december 2003 | Haarlem, Nederland

Eindelijk was 'ie dan op DVD, de prachtige film/documentaire/ervaring of hoe je het ook wilt noemen, Koyaanisqatsi - in deze uitgave gekoppeld aan z'n opvolger Powaqqatsi. Maar helaas, in de drift om alles "geschikt" te maken voor breedbeeld-weergave (16:9 formaat) heeft men een wel zeer respectloos procédé toegepast. De oorspronkelijke film is geschoten in 4:3 formaat, d.w.z. de vanouds bekende TV-beeld-proporties. Welnu, voor de breedbeeldomzetting - voor wie dat zo wenst te noemen... - heeft men botweg zwarte balken op de boven- en onderkant van het oorspronkelijke beeld geplakt, met als gevolg dat 25% van wat voorheen zichtbaar was verloren gaat!! Wie verzint nu zoiets?! Ook het geluid laat bepaald te wensen over, er zijn nog opvallend veel oneffenheden hoorbaar. Helaas, we hebben hier te maken met een domme en slordige uitgave van een klassieker, gemiste kans...

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Gegevens

Inhoud