Pride and Glory

Recensie(s)

In Pride and Glory komen niet alleen familieleden met elkaar in aanvaring, maar ook acteerstijlen. Wanneer Edward Nortons Ray bij zijn ex-vrouw op de stoep staat en ze hem vertelt dat een hereniging er voorlopig niet in zit, vertrekt hij geen spier. Maar zijn treurige ogen spreken op subtiele wijze boekdelen. Wanneer Colin Farrells Jimmy opgewonden raakt, springt hij ook bijna letterlijk uit zijn vel, als een tekenfilmfiguurtje.

Norton en Farrell staan als zwagers tegenover elkaar in dit groezelige, dicht op de huid gedraaide politiedrama, en het contrast tussen de twee geeft al aan dat regisseur O'Connor ons niet al te lang in het ongewisse wil laten over wie van de twee de bad cop is en wie de good cop. Dat is meteen het grote manco van de film; O'Connor kauwt alles voor. In tegenstellingen zoals die tussen Ray en Jimmy, maar ook in oudbakken dialogen over eer versus loyaliteit. ‘We protect our own', zoals pater familias Jon Voight het ergens in de film met een levensgroot cliché verwoordt.

De typisch Amerikaanse obsessie met (geschonden) family values en gemankeerde vader-zoon-broerrelaties heeft in het verleden sterke films en zelfs meesterwerken opgeleverd. Kijk naar The Godfather, maar ook naar het recente en goed met Pride and Glory vergelijkbare We Own the Night. Maar O'Connor lijkt niet te vertrouwen op de kracht van zijn familiedrama en overschreeuwt zich door zijn personages behalve met gewetenswroeging ook nog met huwelijksperikelen, een drankprobleem en een terminale ziekte op te zadelen. Dat is de wereld van de soap, en niet de rauwe realiteit die aan de oppervlakte van de film, in het ongepolijste camerawerk en de morsige locaties, wél adequaat zichtbaar wordt gemaakt.

© Copyright Preview Filmmagazine BV