Red Dragon

Recensie(s)

Een Oscar-winnaar en vier genomineerden bijten zich vast in de derde (eigenlijk de vierde) Hannibal Lecter-film. Na het immense succes van Hannibal vorig jaar moest er natuurlijk nóg een film komen met de kannibalistische psychiater in de hoofdrol.

Na het immense succes van Hannibal vorig jaar moest er natuurlijk nóg een film komen met de kannibalistische psychiater in de hoofdrol. Hoewel Hannibal een deur open liet naar een vervolg, werd nu gekozen voor een prequel en wel de verfilming van Red Dragon, de eerste roman waarin schrijver Thomas Harris zijn personage
Hannibal Lecter ooit opvoerde.

Het boek werd in 1986 al eens eerder verfilmd als Manhunter, met Brian Cox in de rol van Lecter. Op zich een prima film, maar Anthony Hopkins is inmiddels zo vereenzelvigd met Lecter dat velen Manhunter niet als echte voorloper van The Silence of the Lambs zullen zien. Red Dragon is dat wel. En niet alleen door de aanwezigheid van Hopkins, die zijn rol overigens een stuk minder ironisch benadert dan in Hannibal. Regisseur Brett Ratner (Rush Hour) doet zijn best om de sfeer van Jonathan Demme’s Oscar-winnende film te benaderen en komt een eind.

In de proloog van Red Dragon zien we hoe Lecter in 1980 door FBI-agent Will Graham (Edward Norton) wordt ontmaskerd als seriemoordenaar. Zowel Lecter als Graham raken bij de arrestatie ernstig gewond. Jaren later wordt Graham, inmiddels FBI-agent in ruste, door zijn oude baas Jack Crawford (Harvey
Keitel) gevraagd te helpen bij de opsporing van de seriemoordenaar Tooth Fairy (Ralph Fiennes). Wanneer ook Graham geen stap verder komt, besluit hij Dr. Lecter om advies te vragen. Dat had hij beter niet kunnen doen.

Red Dragon zal een opluchting zijn voor eenieder die Hannibal te veel van het goede vond. Geen mensenetende zwijnen of opengezaagde schedels dit keer, maar een degelijke thriller die het meer van de plot dan van gore effecten en bizarre personages moet hebben. Maar ondanks een zeer indrukwekkende cast en een doortimmerd script is de film van een heel andere orde dan het grote voorbeeld The Silence of the Lambs. Het verschil zal ‘m zitten in de keuze van regisseur. Waar Jonathan Demme zijn acteurs en het script volledig naar zijn hand zette, regisseert Ratner alles gewoon netjes bij elkaar. Het is het verschil tussen vakmanschap en meesterschap.

© Copyright Preview Filmmagazine BV