Slither

Recensie(s)

Na de serieuze horror van The Others en The Village en ongeïnspireerd lopende-bandwerk als Final Destination mikt Slither weer ongegeneerd op de onderbuik en de lachspieren. Terug naar de gore jaren tachtig!

Twintig tot 25 jaar geleden dook er iedere week wel eentje op: zo’n low budget horrorfilm, met de tong diep in de wang begraven, waarin naar genre-legendes als John Carpenter en David Cronenberg vernoemde personages de meest onsmakelijke gruwelen voor de kiezen kregen. Denk aan vrolijke maar inmiddels vergeten pulp als Night of the Creeps of de remake van The Blob. Slither van de als regisseur debuterende scenarist James Gunn treedt enthousiast in de voetsporen van die semi-klassiekers.  Een redneck-bar heet ‘Henenlotter’, naar de regisseur van cultfavoriet Basket Case, en in de dronkenlap op het politiebureau herkennen we Lloyd Kaufman, hoofd van productiemaatschappij Troma (bekend van The Toxic Avenger). Gunn brengt zowel een hommage aan zijn ‘grote’ voorbeelden als aan de in onbruik geraakte praktijk van het hommage brengen zelf; postmoderner kan haast niet.

Zijn scenario voor Slither is er één van dertien-in-een-dozijn, maar ook dát is natuurlijk postmodern bedoeld. Zakenman Grant Grant (Michael Rooker) stuit in een bos op een buitenaardse levensvorm die zich in zijn lichaam boort en hem langzaam maar zeker tot een octopus-achtig wezen zal transformeren. Wanneer ook andere inwoners van het dorpje Wheelsy ten prooi vallen aan de alien-invasie, zetten sheriff Bill (Nathan Fillion) en zijn deputies alle zeilen bij om het oprukkende kwaad te stuiten.

Gunn, als schrijver verantwoordelijk voor de horrorslapstick van Troma, twee delen Scooby Doo én de remake van Dawn of the Dead, leeft zich hier helemaal uit. Met creatief gevloek in de dialogen en make-up effects die druipen van slijm en bloed. Tijdens het afgelopen Amsterdam Fantastic Film Festival steeg bij iedere sterk staaltje op dat gebied een oorverdovend gejoel op. Dus u begrijpt welk vlees u hier in de kuip heeft.

NESTWARMTE

Zolang er horrorfilms bestaan, zullen enge beestjes bezit blijven nemen van het menselijk lichaam. De walgelijkste penetraties op een rij.

SHIVERS (1975) In het debuut van David Cronenberg dringen bloedzuiger-achtige wezens via diverse holtes het menselijk lichaam binnen. Met seksuele hondsdolheid als gevolg.

ALIEN (1979) De titelfiguur nestelt zich in het lichaam van ruimtevaarder Ian Holm en vreet zich vervolgens weer een weg naar buiten. Een ‘chestburster’, heet dat in vakjargon.

NIGHT OF THE CREEPS (1986) Buitenaardse parasieten leggen hun eitjes in de hersens van menselijke slachtoffers. Wanneer de eitjes uitkomen barsten de hoofden open. Er mag worden gelachen.

© Copyright Preview Filmmagazine BV