Wilde Aardbeien

Beschrijving

Trailers & screenshots (2)

Alle reviews (1)

Gemiddelde beoordeling:

 Absoluut meesterwerk

17 januari 2008

Gisteravond deze film voor de tweede keer gezien en sindsdien blijft hij maar door mijn hoofd spoken. Zijn er in de geschiedenis van de cinemagrafie ooit films geweest die zoveel zeggen in zo weinig tijd? Bij het zien van deze film kon ik het niet laten om de film te vergelijken met Ikiru. Een stervende man overdenkt zijn leven en de fouten die hij daarin heeft gemaakt. En hoewel ik Ikiru al ‘vol’ vond qua verhaal geeft ‘Wilde Aardbeien’ toch meer stof om na te denken. De katalysators tot het nadenken over zijn levensloop zijn gevarieerder en geloofwaardiger dan in Ikiru. Natuurlijk zeg ik dit vanuit Westerns perfectief, maar aangezien ik zelf een Europeaan ben, vind ik dit niet meer dan logisch. In plaats van één gebeurtenis (het ontdekken van maagkanker, zijn het bij Wilde Aardbeien juist toevallige ontmoetingen, herinneringen en dromen die het hoofdpersonage doen reflecteren over zijn eigen leven). De film behandeld zoveel zaken, maar toch vervalt het niet in een prekerige film. De opbouw van de film is geweldig. Voordat de hoofdmoot van de film eraan komt het personage Isak Borg door zeer komische gesprekken met zijn ‘hulp’ en in het begin van de autorit (‘sigaar is een mannelijke ondeugd’) aan bod en leer je hem op een onvervalste manier kennen, waarna de diepgang van de film zeer makkelijk te verdragen is doordat je al zoveel sympathie hebt met Isak en met Marianne. Wat een heldin. Haar scherpe analyserende geest en confronterende gesprekken die ze voert met Isak maken van haar een geweldig personage. Dat Marianne na het zien van de moeder van Isak dan ook zo bezorgd was dat het koude, lege egoïstische dat de Borgen zo kenmerkt zich zou voortzetten in haar eigen (ongeboren) kind. was dan ook zeer ontroerend. De beelden waren ook een genot om te zien. Mooi gebruik van contrasten, schitterende belichting. De typische klassieke achtergrond in de auto vind ik altijd sfeerverhogend en dan heb ik het nog niet eens gehad over de prachtige droomscènes waarvan ik de tweede de beste vond. Prachtige symboliek . Enkele zaken die ik minder vond om het te laten behoren tot mijn absolute favorieten: Het overdreven acteren van Sara: Toch ben ik hier steeds meer over aan het twijfelen omdat we het gesprek van Sara met Sifrid en het gesprek dat Sara heeft op de trap eigenlijk volgen vanuit de invulling die Isak er pak en beet 60 jaar na dato aan geeft. Heeft het echt zo afgespeeld? Ik denk het niet. Als Isak het gesprek met Sigfrid al had gevolgd, zou hij dan niet ingegrepen hebben op het moment suprème? Ook de ophemelende manier waarop Sara over Isak praat: “Hij is zo aardig, zo goed etc…” en hoe Sara over Sigfrid praat: “Je stinkt….” Doet me denken dat Isak zijn eigen beeld aan het scheppen is over de gebeurtenissen met Sara. Het einde: Toen ik het voor de eerste keer zag dacht ik: “Is dit het nauw?” Gisteren was vond ik het einde echter mooi, maar nog steeds abrupt. Het vrede hebben met het verleden is mooi, maar toch wou ik dat de film langer duurde. Kun je dit echter als een negatief punt beschouwen? Sara, Anders en Victor vond ik wel erg kinderlijk overkomen. Op zich is dat logisch aangezien het ook kinderen waren maar ze lijken een jaar of tien te oud, waardoor ik ze al snel ga zien als volwassenen.

Vond je deze review nuttig? Ja (3) | Nee (0) | Ongepast?

 Absoluut meesterwerk

17 januari 2008

Gisteravond deze film voor de tweede keer gezien en sindsdien blijft hij maar door mijn hoofd spoken. Zijn er in de geschiedenis van de cinemagrafie ooit films geweest die zoveel zeggen in zo weinig tijd? Bij het zien van deze film kon ik het niet laten om de film te vergelijken met Ikiru. Een stervende man overdenkt zijn leven en de fouten die hij daarin heeft gemaakt. En hoewel ik Ikiru al ‘vol’ vond qua verhaal geeft ‘Wilde Aardbeien’ toch meer stof om na te denken. De katalysators tot het nadenken over zijn levensloop zijn gevarieerder en geloofwaardiger dan in Ikiru. Natuurlijk zeg ik dit vanuit Westerns perfectief, maar aangezien ik zelf een Europeaan ben, vind ik dit niet meer dan logisch. In plaats van één gebeurtenis (het ontdekken van maagkanker, zijn het bij Wilde Aardbeien juist toevallige ontmoetingen, herinneringen en dromen die het hoofdpersonage doen reflecteren over zijn eigen leven). De film behandeld zoveel zaken, maar toch vervalt het niet in een prekerige film. De opbouw van de film is geweldig. Voordat de hoofdmoot van de film eraan komt het personage Isak Borg door zeer komische gesprekken met zijn ‘hulp’ en in het begin van de autorit (‘sigaar is een mannelijke ondeugd’) aan bod en leer je hem op een onvervalste manier kennen, waarna de diepgang van de film zeer makkelijk te verdragen is doordat je al zoveel sympathie hebt met Isak en met Marianne. Wat een heldin. Haar scherpe analyserende geest en confronterende gesprekken die ze voert met Isak maken van haar een geweldig personage. Dat Marianne na het zien van de moeder van Isak dan ook zo bezorgd was dat het koude, lege egoïstische dat de Borgen zo kenmerkt zich zou voortzetten in haar eigen (ongeboren) kind. was dan ook zeer ontroerend. De beelden waren ook een genot om te zien. Mooi gebruik van contrasten, schitterende belichting. De typische klassieke achtergrond in de auto vind ik altijd sfeerverhogend en dan heb ik het nog niet eens gehad over de prachtige droomscènes waarvan ik de tweede de beste vond. Prachtige symboliek . Enkele zaken die ik minder vond om het te laten behoren tot mijn absolute favorieten: Het overdreven acteren van Sara: Toch ben ik hier steeds meer over aan het twijfelen omdat we het gesprek van Sara met Sifrid en het gesprek dat Sara heeft op de trap eigenlijk volgen vanuit de invulling die Isak er pak en beet 60 jaar na dato aan geeft. Heeft het echt zo afgespeeld? Ik denk het niet. Als Isak het gesprek met Sigfrid al had gevolgd, zou hij dan niet ingegrepen hebben op het moment suprème? Ook de ophemelende manier waarop Sara over Isak praat: “Hij is zo aardig, zo goed etc…” en hoe Sara over Sigfrid praat: “Je stinkt….” Doet me denken dat Isak zijn eigen beeld aan het scheppen is over de gebeurtenissen met Sara. Het einde: Toen ik het voor de eerste keer zag dacht ik: “Is dit het nauw?” Gisteren was vond ik het einde echter mooi, maar nog steeds abrupt. Het vrede hebben met het verleden is mooi, maar toch wou ik dat de film langer duurde. Kun je dit echter als een negatief punt beschouwen? Sara, Anders en Victor vond ik wel erg kinderlijk overkomen. Op zich is dat logisch aangezien het ook kinderen waren maar ze lijken een jaar of tien te oud, waardoor ik ze al snel ga zien als volwassenen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Meer reviews

Gegevens

Meer gegevens

Productinformatie

Uitvoering

Dvd, 1 disk, speelduur 91:00 minuten

Regio

2

Verpakking

Amaray

Oorspronkelijke productie

Nederland

Releasedatum

16 juni 2004

EAN

9789059390621

Je vindt dit artikel in

Categorieën

Film & Tv > Filmhuis & Internationaal > Cultklassiekers

 

Film & Tv > Romantiek & Drama > Drama

 

Film & Tv > Filmhuis & Internationaal > Romantiek & Drama

 

Film & Tv > Filmhuis & Internationaal > Scandinavisch

Meer titels met dezelfde kenmerken

Selecteer 1 of meer kenmerken:

Alle reviews (1)

17 januari 2008

Gisteravond deze film voor de tweede keer gezien en sindsdien blijft hij maar door mijn hoofd spoken. Zijn er in de geschiedenis van de cinemagrafie ooit films geweest die zoveel zeggen in zo weinig tijd? Bij het zien van deze film kon ik het niet laten om de film te vergelijken met Ikiru. Een stervende man overdenkt zijn leven en de fouten die hij daarin heeft gemaakt. En hoewel ik Ikiru al ‘vol’ vond qua verhaal geeft ‘Wilde Aardbeien’ toch meer stof om na te denken. De katalysators tot het nadenken over zijn levensloop zijn gevarieerder en geloofwaardiger dan in Ikiru. Natuurlijk zeg ik dit vanuit Westerns perfectief, maar aangezien ik zelf een Europeaan ben, vind ik dit niet meer dan logisch. In plaats van één gebeurtenis (het ontdekken van maagkanker, zijn het bij Wilde Aardbeien juist toevallige ontmoetingen, herinneringen en dromen die het hoofdpersonage doen reflecteren over zijn eigen leven). De film behandeld zoveel zaken, maar toch vervalt het niet in een prekerige film. De opbouw van de film is geweldig. Voordat de hoofdmoot van de film eraan komt het personage Isak Borg door zeer komische gesprekken met zijn ‘hulp’ en in het begin van de autorit (‘sigaar is een mannelijke ondeugd’) aan bod en leer je hem op een onvervalste manier kennen, waarna de diepgang van de film zeer makkelijk te verdragen is doordat je al zoveel sympathie hebt met Isak en met Marianne. Wat een heldin. Haar scherpe analyserende geest en confronterende gesprekken die ze voert met Isak maken van haar een geweldig personage. Dat Marianne na het zien van de moeder van Isak dan ook zo bezorgd was dat het koude, lege egoïstische dat de Borgen zo kenmerkt zich zou voortzetten in haar eigen (ongeboren) kind. was dan ook zeer ontroerend. De beelden waren ook een genot om te zien. Mooi gebruik van contrasten, schitterende belichting. De typische klassieke achtergrond in de auto vind ik altijd sfeerverhogend en dan heb ik het nog niet eens gehad over de prachtige droomscènes waarvan ik de tweede de beste vond. Prachtige symboliek . Enkele zaken die ik minder vond om het te laten behoren tot mijn absolute favorieten: Het overdreven acteren van Sara: Toch ben ik hier steeds meer over aan het twijfelen omdat we het gesprek van Sara met Sifrid en het gesprek dat Sara heeft op de trap eigenlijk volgen vanuit de invulling die Isak er pak en beet 60 jaar na dato aan geeft. Heeft het echt zo afgespeeld? Ik denk het niet. Als Isak het gesprek met Sigfrid al had gevolgd, zou hij dan niet ingegrepen hebben op het moment suprème? Ook de ophemelende manier waarop Sara over Isak praat: “Hij is zo aardig, zo goed etc…” en hoe Sara over Sigfrid praat: “Je stinkt….” Doet me denken dat Isak zijn eigen beeld aan het scheppen is over de gebeurtenissen met Sara. Het einde: Toen ik het voor de eerste keer zag dacht ik: “Is dit het nauw?” Gisteren was vond ik het einde echter mooi, maar nog steeds abrupt. Het vrede hebben met het verleden is mooi, maar toch wou ik dat de film langer duurde. Kun je dit echter als een negatief punt beschouwen? Sara, Anders en Victor vond ik wel erg kinderlijk overkomen. Op zich is dat logisch aangezien het ook kinderen waren maar ze lijken een jaar of tien te oud, waardoor ik ze al snel ga zien als volwassenen.

Vond je deze review nuttig? Ja (3) | Nee (0) | Ongepast?

17 januari 2008

Gisteravond deze film voor de tweede keer gezien en sindsdien blijft hij maar door mijn hoofd spoken. Zijn er in de geschiedenis van de cinemagrafie ooit films geweest die zoveel zeggen in zo weinig tijd? Bij het zien van deze film kon ik het niet laten om de film te vergelijken met Ikiru. Een stervende man overdenkt zijn leven en de fouten die hij daarin heeft gemaakt. En hoewel ik Ikiru al ‘vol’ vond qua verhaal geeft ‘Wilde Aardbeien’ toch meer stof om na te denken. De katalysators tot het nadenken over zijn levensloop zijn gevarieerder en geloofwaardiger dan in Ikiru. Natuurlijk zeg ik dit vanuit Westerns perfectief, maar aangezien ik zelf een Europeaan ben, vind ik dit niet meer dan logisch. In plaats van één gebeurtenis (het ontdekken van maagkanker, zijn het bij Wilde Aardbeien juist toevallige ontmoetingen, herinneringen en dromen die het hoofdpersonage doen reflecteren over zijn eigen leven). De film behandeld zoveel zaken, maar toch vervalt het niet in een prekerige film. De opbouw van de film is geweldig. Voordat de hoofdmoot van de film eraan komt het personage Isak Borg door zeer komische gesprekken met zijn ‘hulp’ en in het begin van de autorit (‘sigaar is een mannelijke ondeugd’) aan bod en leer je hem op een onvervalste manier kennen, waarna de diepgang van de film zeer makkelijk te verdragen is doordat je al zoveel sympathie hebt met Isak en met Marianne. Wat een heldin. Haar scherpe analyserende geest en confronterende gesprekken die ze voert met Isak maken van haar een geweldig personage. Dat Marianne na het zien van de moeder van Isak dan ook zo bezorgd was dat het koude, lege egoïstische dat de Borgen zo kenmerkt zich zou voortzetten in haar eigen (ongeboren) kind. was dan ook zeer ontroerend. De beelden waren ook een genot om te zien. Mooi gebruik van contrasten, schitterende belichting. De typische klassieke achtergrond in de auto vind ik altijd sfeerverhogend en dan heb ik het nog niet eens gehad over de prachtige droomscènes waarvan ik de tweede de beste vond. Prachtige symboliek . Enkele zaken die ik minder vond om het te laten behoren tot mijn absolute favorieten: Het overdreven acteren van Sara: Toch ben ik hier steeds meer over aan het twijfelen omdat we het gesprek van Sara met Sifrid en het gesprek dat Sara heeft op de trap eigenlijk volgen vanuit de invulling die Isak er pak en beet 60 jaar na dato aan geeft. Heeft het echt zo afgespeeld? Ik denk het niet. Als Isak het gesprek met Sigfrid al had gevolgd, zou hij dan niet ingegrepen hebben op het moment suprème? Ook de ophemelende manier waarop Sara over Isak praat: “Hij is zo aardig, zo goed etc…” en hoe Sara over Sigfrid praat: “Je stinkt….” Doet me denken dat Isak zijn eigen beeld aan het scheppen is over de gebeurtenissen met Sara. Het einde: Toen ik het voor de eerste keer zag dacht ik: “Is dit het nauw?” Gisteren was vond ik het einde echter mooi, maar nog steeds abrupt. Het vrede hebben met het verleden is mooi, maar toch wou ik dat de film langer duurde. Kun je dit echter als een negatief punt beschouwen? Sara, Anders en Victor vond ik wel erg kinderlijk overkomen. Op zich is dat logisch aangezien het ook kinderen waren maar ze lijken een jaar of tien te oud, waardoor ik ze al snel ga zien als volwassenen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

17 januari 2008

Gisteravond deze film voor de tweede keer gezien en sindsdien blijft hij maar door mijn hoofd spoken. Zijn er in de geschiedenis van de cinemagrafie ooit films geweest die zoveel zeggen in zo weinig tijd? Bij het zien van deze film kon ik het niet laten om de film te vergelijken met Ikiru. Een stervende man overdenkt zijn leven en de fouten die hij daarin heeft gemaakt. En hoewel ik Ikiru al ‘vol’ vond qua verhaal geeft ‘Wilde Aardbeien’ toch meer stof om na te denken. De katalysators tot het nadenken over zijn levensloop zijn gevarieerder en geloofwaardiger dan in Ikiru. Natuurlijk zeg ik dit vanuit Westerns perfectief, maar aangezien ik zelf een Europeaan ben, vind ik dit niet meer dan logisch. In plaats van één gebeurtenis (het ontdekken van maagkanker, zijn het bij Wilde Aardbeien juist toevallige ontmoetingen, herinneringen en dromen die het hoofdpersonage doen reflecteren over zijn eigen leven). De film behandeld zoveel zaken, maar toch vervalt het niet in een prekerige film. De opbouw van de film is geweldig. Voordat de hoofdmoot van de film eraan komt het personage Isak Borg door zeer komische gesprekken met zijn ‘hulp’ en in het begin van de autorit (‘sigaar is een mannelijke ondeugd’) aan bod en leer je hem op een onvervalste manier kennen, waarna de diepgang van de film zeer makkelijk te verdragen is doordat je al zoveel sympathie hebt met Isak en met Marianne. Wat een heldin. Haar scherpe analyserende geest en confronterende gesprekken die ze voert met Isak maken van haar een geweldig personage. Dat Marianne na het zien van de moeder van Isak dan ook zo bezorgd was dat het koude, lege egoïstische dat de Borgen zo kenmerkt zich zou voortzetten in haar eigen (ongeboren) kind. was dan ook zeer ontroerend. De beelden waren ook een genot om te zien. Mooi gebruik van contrasten, schitterende belichting. De typische klassieke achtergrond in de auto vind ik altijd sfeerverhogend en dan heb ik het nog niet eens gehad over de prachtige droomscènes waarvan ik de tweede de beste vond. Prachtige symboliek . Enkele zaken die ik minder vond om het te laten behoren tot mijn absolute favorieten: Het overdreven acteren van Sara: Toch ben ik hier steeds meer over aan het twijfelen omdat we het gesprek van Sara met Sifrid en het gesprek dat Sara heeft op de trap eigenlijk volgen vanuit de invulling die Isak er pak en beet 60 jaar na dato aan geeft. Heeft het echt zo afgespeeld? Ik denk het niet. Als Isak het gesprek met Sigfrid al had gevolgd, zou hij dan niet ingegrepen hebben op het moment suprème? Ook de ophemelende manier waarop Sara over Isak praat: “Hij is zo aardig, zo goed etc…” en hoe Sara over Sigfrid praat: “Je stinkt….” Doet me denken dat Isak zijn eigen beeld aan het scheppen is over de gebeurtenissen met Sara. Het einde: Toen ik het voor de eerste keer zag dacht ik: “Is dit het nauw?” Gisteren was vond ik het einde echter mooi, maar nog steeds abrupt. Het vrede hebben met het verleden is mooi, maar toch wou ik dat de film langer duurde. Kun je dit echter als een negatief punt beschouwen? Sara, Anders en Victor vond ik wel erg kinderlijk overkomen. Op zich is dat logisch aangezien het ook kinderen waren maar ze lijken een jaar of tien te oud, waardoor ik ze al snel ga zien als volwassenen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Gegevens

Aftiteling

Inhoud