Yes Man

Recensie(s)

Bungeejumpen, Koreaanse les, een lift voor een zwerver. In zijn nieuwe high concept comedy zegt Jim Carrey van de ene dag op de andere tegen alles ja.

In geval van twijfel: niets doen. Dat moet Jim Carrey's motto geweest zijn toen hij besloot Yes Man te maken. Het gaat al jaren niet zo goed met zijn carrière, en dan wil een mens nog wel eens terugvallen op oude succesformules. Zou Carrey die wijsheid over in het verleden behaalde resultaten dan niet kennen? En dat stilstand achteruitgang is? Yes Man is meer van hetzelfde (zie vooral Liar Liar), maar dan minder.

Carrey speelt Carl, een man die bij een bank klanten moet afpoeieren die geld willen lenen. Dat gaat hem makkelijk af, want hij zegt van nature toch al overal nee tegen en doet dat al helemaal sinds zijn vriendin hem drie jaar geleden gedumpt heeft. Aan Carls kluizenaarsbestaan komt een abrupt einde als hij zich er na het bezoeken van een seminar toe laat verleiden om voortaan overal mee in te stemmen. Aanvankelijk zorgt dat voor aardige momenten, maar die worden al snel zo schaars dat ze de wezenlijke problemen van de film niet kunnen verdoezelen. Zo leidt Carls besluit wel tot een serie incidenten, maar niet tot iets dat je een coherent plot zou kunnen noemen.

Het scenario wordt daarnaast geplaagd door een enorme mate van voorspelbaarheid. Carls relatie met de bevallige Allison (Zooey Deschanel) ontwikkelt zich exact zo als de liefdesgeschiedenissen in talloze romkoms. Carrey is ook veel te oud; niet alleen voor dit soort humor, maar ook en vooral voor alle andere personages in de film. Een overduidelijk bewijs dat het roer om moet, maar Yes Man biedt geen enkel aanknopingspunt over de te volgen richting.

© Copyright Preview Filmmagazine BV