Dwarsliggen

'Jij bent een dwarsligger, net zoals ik. Dat waren jij en ik al voor we geboren werden, kind. Ik herinner me nog dat jij op de wereld kwam. Het ging heel traag en moeizaam. De dokters hebben jou letterlijk uit een dood moederlichaam moeten knippen en sleuren, met verlostangen en scharen. Alle dokters vreesden voor hersenbeschadigingen. En vanaf dat moment zette het Lot zich in een koortsachtig snelle beweging in werking voor jou, en voor mij.' Dwarsliggen is het verhaal van lens en Hanne, twee 'dwarsliggers', die met de rug naar de maatschappij leven, zich hierin onbegrepen weten en uitgestoten. In korte hoofdstukken die afwisselend in een gedeeld verleden en hervonden heden spelen, wordt de moeizame en innige verbondenheid tussen hen beiden opgeroepen. Hij, kunstschilder, onontkoombaar ten prooi aan de waanzin, zeventien jaar ouder dan zijn nicht Hanne, een jonge vrouw, haast een meisje nog. Heen en terug springend van de jeugdjaren van Hanne en haar eerste, in de ogen van de buitenwereld' verboden' omgang met de kunstenaar jens Slothouwer, naar haar bezoeken in de psychiatrische kliniek waarin hij voorgoed is opgenomen, onthult het verhaal langzaamaan hoe deze twee wezens een houvast in het leven proberen te vinden, zich tegelijk aan elkaar vastklampend en zich tegen elkaar afzettend om niet te worden meegesleurd in elkaars worsteling met het leven en de dingen. Dwarsliggen is een obsederend en beklemmend boek. Het maakt iets duidelijk van wat het betekent om psychotisch te zijn, en daarbij kunstenaar. Maar het weet ook te ontroeren door de humor van de onnavolgbare gesprekken tussen jens en Hanne en door hun tragische besef dat hun pogingen om zich staande te houden in een verwarrende en beangstigende wereld voorlopig zijn.