El Orfanato

De prijswinnende regisseur Guillermo del Toro (Pan's Labyrinth) presenteert een visionaire blik op het klassieke spookverhaal.

Bij terugkeer naar het huis uit haar jeugd – een mysterieus weeshuis aan de kust – bevrijden Laura en haar gezin, zonder het te weten, een lang vergeten, kwade geest. Terwijl ze in een ijzingwekkende nachtmerrie meegesleurd wordt, moet Laura haar herinneringen aan het verleden onder ogen zien voor ze door de geesten in het weeshuis te gronde wordt gericht… ze zal de confrontatie aan moeten gaan met alles dat haar lief is.

Recensie(s)

Na The Others en Pan's Labyrinth is El Orfanato alweer een ijzersterke Spaanstalige horrorfilm waarin droefenis, melancholie en een vervreemdende atmosfeer de toon zetten.<br/><br/><br/>Sommige films zijn als een warm bad, waar je behaaglijk in weg zakt. Beheerst in hun opbouw en gevrijwaard van het modieuze gezwaai met dv-camera's dat een gevoel van grote urgentie moet oproepen, maar vaak alleen maar zeeziek maakt. Heerlijk dus, zoals we met elegant camerawerk en prachtig aangklede sets het spookhuis van El Orfanato worden binnengelokt.<br/><br/>Als kind woonde Laura, echtgenote van Carlos en moeder van Simon, in een weeshuis aan de Spaanse kust. Decennia later keert ze er terug om van het pand opnieuw een weeshuis te maken. Maar op de dag van de feestelijke opening gaat alles mis. Eerst wordt Laura aangevallen door een kind met een primitief beschilderde jutezak over het hoofd en vervolgens blijkt Simon spoorloos verdwenen.<br/><br/>En zo maakt regisseur Juan Antonio Bayona in &eacute;&eacute;n ijzingwekkende sequentie zijn bedoeling duidelijk. El Orfanato is een griezelverhaal, jazeker, maar wel een met een hartverscheurend familiedrama als kern. De atmosfeer van verlatenheid rond het huis en haar omgeving, de pijn op het gezicht van de prachtige actrice Bel&eacute;n Rueda, dat alles laat ook de kijker niet onberoerd. Wat Bayona er trouwens niet van weerhoudt om op zeker moment met een wel heel goor special make-up effect op de proppen te komen.<br/><br/>Dat het werkt, komt door de terughoudendheid die hij in de rest van de film bewaart. El Orfanato leunt voornamelijk op de kracht van suggestie. Zoals wanneer we via nachtcamera's een medium (Geraldine Chaplin) gadeslaan, dat in het huis op zoek gaat naar de bron van alle onrust. We zien niet wat Chaplin ziet, alleen een microfoon pikt iets op: kinderstemmen. En ineens voelen we ons in dat warme bad van zo-even lang niet meer zo behaaglijk.<br/>&copy; Copyright Preview Filmmagazine BV