Factotum

Recensie(s)

Het is niet zo heel makkelijk om een dronken man te spelen. Een herrezen Matt Dillon draait er zijn hand niet voor om. En er zit ook nog een literair kantje aan Factotum.

Hij was een beetje weg, maar hij is weer helemaal terug. En hoe verdiend die Oscar-nominatie voor Crash ook was, in Factotum is Matt Dillon nog beter. De poster boy van weleer heeft plaats gemaakt voor een karakteracteur met onverwachte dimensies. Die kan Dillon goed gebruiken in de rol van Henry Chinaski, het amper verhulde alter ego van schrijver Charles Bukowski, op wiens werk de film gebaseerd is.

Bukowski was al ‘counter culture’ toen die term nog uitgevonden moest worden: een drinkebroer en een luilak, die best wilde schrijven zolang dat maar niet ten koste ging van zijn lange, lange borreluurtjes. Zijn verhalen en romans staan bol van de zelfkantpersonages; mensen die vooral buiten de maatschappij staan omdat ze het verdommen om van die maatschappij (burgerlijk, saai, verblind door materiële zaken) deel uit te maken.

Eerder al werd naar Bukowski's werk de film Barfly gemaakt, maar beter dan die film treft Factotum de doelloosheid van 's mans verhalen, die eigenlijk haaks staan op de lineaire verteltrant die we van films gewend zijn. Ze zijn opgebouwd uit episodes die geen punt hebben, behalve dan dat ze duidelijk maken dat veel levens dat ook niet hebben. Dat doet in de regie van de Noor Bent Hamer wat denken aan het vroege werk van Jim Jarmusch, en ook aan de weldadige rust en stilte van een aantal van de betere (zeer on-Hollywoodse) Hollywood-films uit de jaren zeventig.

Dillon alias Chenaski alias Bukowski verknoeit baantje na baantje, heeft kille relaties met vrouw na vrouw, zuipt zich klem in kroeg na kroeg en verwerkt kater na kater. Die opeenvolging van steeds weer dezelfde gebeurtenissen bevat weinig klassieke schoonheid, maar wel een onmiskenbare en compromisloze waarheid.

© Copyright Preview Filmmagazine BV