Alpha Protocol

Recensie(s)

Topgames, daar draait het in de gameswereld allemaal om. Het zijn de aankondigingen van de grote uitgevers die onze aandacht trekken, het zijn de nieuwtjes die we het meest interessant vinden, het zijn de releasedata waar we het meest naar uitkijken en uiteindelijk hopen we dat de game de verwachtingen waar kan maken. In de serie ‘Checkpoint’ volgen we de topgames op de voet en brengen we jullie op de hoogte hoe het met de game staat. Vandaag een update over Alpha Protocol!

Alpha Protocol is een actie-RPG waar je in de huid kruipt van Michael Thorton. Hij is een agent die, net zoals zo velen in deze crisistijd, ontslagen is. Tijdens werkzaamheden voor zijn oude werkgever heeft hij zijn handen kunnen leggen op geheime informatie waarmee hij een grote internationale ramp kan voorkomen. Omdat de overheid hem op straat heeft gezet, gelooft niemand hem en is hij de enige die deze ramp kan verijdelen. Hiervoor moet hij wel tegen allerlei morele regels ingaan waar hij eerst zo diep in geloofde. Als een soort James Bond gaat hij te werk, waarbij het de bedoeling is dat jij de keuzes voor hem maakt. Houdt hij zich netjes aan de wet en strijkt hij zo niemand tegen de haren in, of wordt hij badass als Steven Seagal en loopt hij over iedereen heen. Daar draait het om in deze game: keuzes.

Wat hebben we gezien?Naast de diverse trailers en natuurlijk screenshots nog niet zo gek veel. De vraag is dan ook: is dit SEGA’s best bewaarde geheim of willen ze de game niet te veel pushen? Waarschijnlijk het eerste. In een tijd waarin de ene na de andere trailer van allemaal geweldige games voorbij komen, is het moeilijk aandacht vragen voor een game met een aparte naam. Dat neemt niet weg dat deze game zeker onze aandacht verdient. Naast de geweldige actiescènes die we al hebben gezien, is het keuze-aspect goed uitgewerkt. Zo kreeg ik tijdens mijn bezoek bij SEGA te zien hoe het in zijn werk gaat. Eerlijk is eerlijk, ik had niet verwacht dat het zoveel verschil zou maken. Er werden namelijk twee scènes getoond die ieder zoveel van elkaar verschilden dat ik bijna dacht dat ik naar twee verschillende games zat te kijken. Want niet alleen was de scène anders, ook de gevolgen van de gemaakte keuzes waren direct anders. Zo was je in de ene scène heel aardig voor een gangster en in de andere scène kreeg de gangster niet eens de mogelijkheid om zich voor te stellen. Daardoor nam de scène niet alleen een andere houding aan, ook de mogelijkheden om meer uit de gangster te krijgen verdwenen abrupt. Een beetje een good cop/bad cop-gevoel, waarbij de eerste in dit geval meer uit het gesprek haalt dan de tweede.

Hoe denken we over de game?Op de E3 kreeg Arthur deze game voor het eerst te zien. Iedereen kent Arthur als kritisch, moeilijk te overtuigen en niet gauw onder de indruk. Wanneer je deze Arthur zover kan krijgen dat hij zo enthousiast is over een game, weet je bijna al dat je te maken heb met een game die iets heel goed doet. In zijn impressie is dan ook duidelijk te lezen dat hij onder de indruk is van deze game. Hij noemt het zelfs in één adem met Tom Clancy’s Splinter Cell en Metal Gear Solid. Toen ik vrij snel na de E3 naar SEGA mocht om ook een kijkje te nemen, kon ik niks anders dan het met hem eens zijn. Dit is namelijk zo’n game die iedereen voorbij zou laten gaan, terwijl het eigenlijk wel de potentie heeft om een topper te worden. Niet alleen doordat de keuzes interessant zijn, maar ook door het actiegedeelte. Je kunt lekker knallen, maar ook á la Mirror’s Edge proberen de game uit te spelen zonder iemand dood te schieten. Daarbij moet je bedenken dat er zoveel mogelijkheden zijn dat, als we SEGA mogen geloven en mits je andere keuzes maakt, de game drie keer uit te spelen is zonder dat je hetzelfde te zien of te horen krijgt. Alsof dat nog niet genoeg is, krijg je ook de mogelijkheid om Michael beter te laten worden in verschillende aspecten. Hier komt het RPG-gedeelte om de hoek kijken. Het doet denken aan het upgrade-systeem van Mass Effect, waarbij je de mogelijkheid hebt om je personage een sterker armor te geven of net wat meer stealth. Zo lijkt Alpha Protocol een game te worden van de mogelijkheden, keuzes en actie. Nu nog maar kijken wie de keuze maakt om de game te checken.

Wat vinden bezoekers ervan?Jullie meningen over Alpha Protocol zijn ontzettend verdeeld. Hieronder een kleine greep uit zowel de positieve als de negatieve reacties.

Positieve reacties

Debeul

Ah leuk om nog eens een artikel te lezen van een van mijn most wanted games. Weer zo'n onderschatte game die wel eens een dikke topper zou kunnen worden. Ik kijk al een tijdje uit naar deze game, Alpha Protocol heeft zoals in bovenstaand artikel vermeld een resem interessante features waar veel games tegenwoordig focussen op 1 of 2 gameplayfeatures, biedt deze game een hele hoop gameplaymogelijkheden.

Je bent een spion, shooter, rpg parameters en perks, conversaties met veel keuzes en een ingenieus systeem waarbij je niet eeuwig de tijd hebt om na te denken welke keuze je gaat maken. Klinkt top, hopelijk werken ze het goed uit en is het verhaal ook sterk, dan is dit een must have voor mij. Daarbij is Obisidian een gerenommeerde studio die al tal van sterke games heeft afgeleverd.

Gemini

Zoals 'k al had verwacht een sleeper-hitje.

Te min voor de graphic-whores maar interessant genoeg voor mensen die diepgang willen.

Coolden7

dit wordt er eentje die mijn zuurverdiende geld waard zal zijn denk ik :D

Negatieve reacties

Grote Rik1

hhhhmmmmmmmmmmm moet nog zien

Aizen

Ik twijfel nog een beetje en zeker nu dat hij uitkomt in Oktober ... :(

.

Ropper

nog even wachten

Bovenstaande reacties zijn slechts een kleine greep, uiteraard willen we jouw mening ook horen! Laat dus vooral weten wat je van de game vindt in het reactieveld hieronder. Alpha Protocol staat gepland voor een release ergens in oktober. Ik zeg: laat maar komen!

Toen ik vernam dat Bethesda had besloten om het volgende deel in de Fallout-franchise uit te besteden aan Obsidian Entertainment hield ik mijn hart vast. Fallout 3 behoort tot mijn favorieten en Obsidian heeft mij nog niet bepaald overtuigd van zijn kunnen. Knights of the Old Republic 2 is niet van dezelfde kwaliteit als zijn voorganger en ook Neverwinter Nights 2 wist mij niet te bekoren. Dan maar hopen dat ze met Alpha Protocol een goede generale afleveren.

In deze nieuwe titel van Obsidian duiken we het undercoverleven van Michael Thorton in. Hij begeeft zich in het sinistere wereldje van Alpha Protocol, een groepering die allerlei speciale operaties uitvoert om gevaarlijke leiders en extremisten uit te schakelen. Michael’s eerste missie is er ook meteen eentje van groot belang. Shaheed, de leider van de Al-Samad-groepering wordt ervan verdacht opdracht te hebben gegeven voor het neerhalen van een passagiersvliegtuig in het Midden-Oosten. Aan Michael de taak om het recht in eigen hand te nemen en dit terroristenkopstuk in het stof te laten bijten.

Zoals gebruikelijk in een spannend spionnenverhaal verloopt niet alles zoals verwacht. In Alpha Protocol geldt dat verrassend genoeg niet alleen voor het verhaal, maar eigenlijk voor de hele game. En dat is overwegend negatief. Zodra Michael namelijk op pad is gestuurd, wordt hij in een huis gedropt. Hier kan hij zich volledig voorbereiden op de missies. De speler krijgt een bepaald budget te besteden en hiermee kan hij Thorton voorzien van wapens, bescherming en allerlei gadgets. Daarnaast is er ook een speciale computer beschikbaar waarop je e-mails kunt lezen die informatie over andere Alpha Protocol-leden bevatten. Tot hieraan toe is het allemaal nog best grappig.

Minder fijn is het vanaf dat moment. Om een missie te kiezen moet je naar de deur lopen. Nu ligt het in de lijn der verwachting dat je na het kiezen van de missie buiten staat om jezelf richting de locatie van het doelwit te verplaatsen. Niets van dat alles. Je wordt eerst terug geteleporteerd naar de televisie in het huis, waar je door middel van een videoconversatie je instructies krijgt. Vervolgens moet je opnieuw naar de deur toe lopen om daadwerkelijk aan de missie te beginnen. Heel onlogisch en behoorlijk irritant.

En dat soort irriterende elementen zet zich door in de missies. Je wordt vaak direct in de buurt van een tegenstander geplaatst aan het begin van een opdracht. Natuurlijk wil je dit schorem meteen uitschakelen. Helaas gaat het mikken met de verschillende vuurwapens niet erg soepeltjes. Menigmaal heb je de cursor precies op de tegenstander gericht, maar schiet je toch mis. Daarnaast is ook de balans tussen de vuurwapens onderling nogal zoek. Enkel het machinegeweer is nog echt efficiënt bij het matige schietsysteem.

Dat ging eigenlijk alleen nog over het schieten, maar de opbouw van de missies is ook niet bepaald je-van-het. Het begin van de meeste missies is eigenlijk al raar. Je hebt dikwijls geen idee hoe je precies op die plek bent beland en je exacte doel is ook niet altijd even duidelijk. En route is het zaak om bewakers uit te schakelen en camera’s te omzeilen. Jammer genoeg is dat zo ongeveer de standaardopzet van alle missies, en ondanks dat je soms ook gebruik moet maken van het conversatiesysteem, is variatie niet bepaald troef.

Het zijn slechts een paar van de vele enorm storende factoren die Alpha Protocol rijk is. En dat is enorm jammer, omdat het concept heel veel mogelijkheden biedt. De grote omgevingen lenen zich bij uitstek voor een hoop sluip- en spionnenwerk, maar telkens wanneer je denkt een geniale sluippassage gevonden te hebben, gaat het alweer mis. Je kunt tegenstanders namelijk niet zo stealthy als Sam Fisher uitschakelen, waardoor je al vrij snel wordt opgemerkt door een tweede bewaker als je de eerste bewaker probeert te neutraliseren.

Gelukkig hoef je niet alleen bewakers aan te pakken, want zijn er genoeg personages die je via het conversatiesysteem moet overtuigen. Het lijkt sprekend op het systeem uit Mass Effect, net als het levelsysteem overigens, maar een keuze heeft in Alpha Protocol meer invloed op de uitkomst van een gesprek. Je krijgt bij elk antwoord drie of vier keuzes. Elk van de keuzes zorgt ervoor dat Michael op een andere manier reageert. Wil je een voorstel liever cynisch afhandelen, professioneel blijven of toch maar afdoen met een grapje? Het kan eigenlijk allemaal. Soms leidt dit ook echt tot komische situaties. Neem bijvoorbeeld het eerder beschreven gesprek dat plaatsvindt als je je missie-instructies krijgt via de tv. Het is mogelijk om midden in het gesprek gewoon de tv uit te zetten en zodra je instructeur opmerkt dat je van plan bent om dit te doen, probeert hij je nog op andere gedachten te brengen, wat tot een komisch schouwspel leidt.

Eigenlijk is komisch slechts zelden de typering voor het schouwspel in Alpha Protocol. Meestal is de game vooral een tragisch schouwspel, waarbij het lijkt alsof de acteurs onvoorbereid het toneel op komen en op het punt staan hun teksten te vergeten. Het ziet er allemaal gewoon niet zo soepeltjes uit. De game ziet er überhaupt al niet sterk uit, maar heeft ook nog eens vreselijk last van pop-up, zelfs bij voorwerpen die dichtbij staan, en zodra je een snelle draai maakt met je personage komt dit op pijnlijke wijze in beeld. Nog zo iets: het water van een fontein is pas duidelijk zichtbaar wanneer je er slechts een meter vanaf staat. Dat zijn gewoon grafische fouten die niet mogen, al helemaal niet bij een titel als Alpha Protocol die al tig keer uitgesteld werd om alles nog eens op te poetsen.

Dan zou je ook verwachten dat de kunstmatige intelligentie perfectie zou hebben benaderd. Niets is minder waar. Vijanden maken klungelige bewegingen en maken niet altijd even handig gebruik van de omgeving. Dat terwijl elke vijand precies weet waar jij zit zodra je in een gevecht bent geraakt. Zelfs wanneer je volledig buiten beeld bent voor ze, kunnen ze je als een waar SWAT-team binnen no-time vinden. Spijtig genoeg past het precies in de verzameling van fouten en oneffenheden die Alpha Protocol heet.Conclusie: Alpha Protocol is één grote deceptie. De spionnenactie werkt niet, door de belabberde beelden wordt de actie er ook niet beter op en de missies zijn dankzij de gebrekkige gameplay niet bepaald leuk om te spelen. Dat terwijl de gecreëerde wereld zich juist wel heel erg zou lenen voor sterke stealthactie. Het verrassend leuke conversatiesysteem zorgt ervoor dat de speler echt invloed heeft op de uitkomst van een gesprek en verlicht de pijn wel wat, maar het ontzettend knullige en oneerlijke gedrag van vijanden maakt van Alpha Protocol toch echt een gemiste kans.