Arkanoid

Recensie(s)

Beslissing 1: ‘Geen Paddle-controller bij Europese release’

In Japan wordt Arkanoid DS geleverd met een paddle-controller. Een hip randapparaatje dat je aan de Nintendo DS kunt bevestigen. Hoewel ik het zelf niet heb kunnen testen, blijkt uit de vele reacties van consumenten op grote importsites dat het accessoire zorgt voor een nauwkeurige en intuïtieve besturing. Het geinige gadget zou dus een meerwaarde kunnen bieden tegenover alle andere Arkanoid-klonen die je tegenwoordig zelfs gratis op het internet vindt. Maar goed, Europa moet het dus zonder doen en de alternatieve besturingsopties (met de digitale pad of de stylus) werken niet altijd naar behoren. Allereerst is de besturing met de richtingstoetsen erg onhandig. Vooral bij hoge snelheden zorgt deze instelling meermaals voor frustraties. De stylusbesturing komt gelukkig iets beter uit de verf. Het balkje (de Vaus) reageert erg snel op de bewegingen die je maakt, waardoor domme stuurfoutjes worden voorkomen.

Arkanoid DS benut beide schermen van de Nintendo DS. Op het onderste scherm staat het balkje, op het bovenste de blokjes die je moet wegwerken. Niets mis mee zou je denken, maar daar tussenin zit een enorme leegte. Inclusief de onzichtbare ruimte tussen beide schermen, die zowaar deel uitmaakt van de game. Het balletje verdwijnt hier in een onzichtbaar gat om ruim een seconde later pas op het andere scherm te verschijnen. Dit zorgt voor enkele opvallende ergernissen: de snelheid wordt onderuit gehaald en de correcte richting geven aan het balletje is vrijwel onmogelijk geworden, met als gevolg dat de geluksfactor - vooral in latere levels - een belangrijkere rol speelt dan ooit tevoren. Enkele belangrijke gameplay-elementen van Arkanoid worden door ontwikkelstudio Taito dus keihard onderuit getrapt.

Beslissing 3: ‘Toevoeging van barrières’

De laatstgenoemde ergernissen brengen indirect nog een opvallend minpuntje met zich mee; de lage moeilijkheidsgraad. De toevoeging van barrières (standaard zijn dat er drie) mag dan wel geen verplichting zijn, het zorgt er op zijn beurt wel voor dat de moeilijkheidsgraad nog meer naar beneden wordt gehaald. Mis je een balletje, dan kaatst de barrière dat opnieuw het speelveld in alsof er niks aan de hand was. De Clear Game-modus, die bestaat uit 140 levels, speelde ik dankzij deze barrières in één ruk uit. Op deze manier is er van uitdagende gameplay geen sprake meer en voelt ook het behalen van topscores niet bijzonder aan.

De Quest Game-modus is leuk op papier, maar laat in de praktijk behoorlijk wat steekjes vallen. Deze modus bestaat uit losse uitdagingen die je kunt aangaan in de vrijgespeelde levels. Ieder level kent een duidelijk doel; vrijwel altijd moet je een x aantal blokjes van een bepaalde kleur wegspelen binnen een tijdslimiet. Het gebrek aan uitdaging en variatie speelt ook deze modus parten. De extra’s (achtergrondjes, andere achtergrondmuziek en gekleurde blokjes) die je kunt vrijspelen zijn niet leuk genoeg om jezelf door deze saaie modus te worstelen. Gelukkig zijn de multiplayer-mogelijkheden wel goed uitgewerkt. De behaalde scores in de singleplayer kun je uploaden naar online ranglijsten, en je kunt het eveneens opnemen tegen maximaal drie vrienden in de offline multiplayer (waar je trouwens maar één game voor nodig hebt) en tegen drie onbekenden via Nintendo Wi-Fi.Conclusie: Ontwikkelaar Taito slaat het balletje duidelijk mis met Arkanoid DS. Het concept staat na al die jaren nog steeds als een huis, maar de uitwerking laat te wensen over. In tegenstelling tot Space Invaders Extreme, voelt Arkanoid DS nooit aan als een nieuwe game. Integendeel, het lijkt meer op een slechte kloon die enkele basisfundamenten van de serie onderuit trapt. De retro-liefhebbers zullen zich, dankzij het tijdloze concept, de uitgebreide multiplayer en de lage adviesprijs, desondanks vermaken met de game.